บทที่ 29 - การแสดงภารกิจประจำสัปดาห์แรก

บทที่ 29 - การแสดงภารกิจประจำสัปดาห์แรก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียว หนึ่งสัปดาห์ก็ผ่านไปแล้ว

"เจ้าท่อนไม้ วันนี้ใช่ไหมที่จะแข่งกันว่าใครจะได้อยู่ใครจะไป?"

ในหอพัก 369 เซี่ยไห่ฉีมองเฉินซู่เหรินแล้วถามขึ้น

"อืม คืนนี้จะเป็นเวลาที่แต่ละทีมโชว์ผลงานของตัวเอง"

เฉินซู่เหรินเก็บหนังสือเข้าที่แล้วตอบกลับ

"แกน่ะไหวแน่นะ เห็นไลฟ์สด 'คนขุดสุสาน' ทุกวัน ยังมีสมาธิไปเขียนจดหมายรักอะไรนั่นอีกเหรอ?"

ไม่รอให้เฉินซู่เหรินตอบ เซี่ยไห่ฉีก็พูดต่อ

"แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้แกไม่ทำอะไรเลย แค่ไลฟ์สด 'คนขุดสุสาน' ฉันก็เชียร์แก!"

เขาตบอกตัวเองแล้วพูด

ทังอิ้งเฉิงที่อยู่ข้างๆ หัวเราะเยาะออกมา

"นั่นแกเรียกว่าเชียร์เจ้าท่อนไม้เหรอ? แกแค่เสียดายที่ถ้าเจ้าท่อนไม้ตกรอบ แกก็จะไม่มีที่ฟังหนังสือเสียงแล้วล่ะสิ"

ทังอิ้งเฉิงพูดจบ ก็หันไปถามเฉินซู่เหรินต่อ "จริงสิ เจ้าท่อนไม้ ไอ้ 'คนขุดสุสาน' ที่แกลงเสียงไว้น่ะ จะอัปโหลดเมื่อไหร่?"

"นายก็ไม่ได้ดีไปกว่าเซี่ยไห่ฉีเท่าไหร่หรอก!" เฉินซู่เหรินถึงกับพูดไม่ออก

ตั้งแต่ที่ได้เห็นเฉินซู่เหรินเล่า 'คนขุดสุสาน' ปากเปล่า เพื่อนร่วมหอของเขาทั้งหลายก็คะยั้นคะยอให้เขาอัดเพิ่มอีกเยอะๆ แถมยังบอกว่าอ่านนิยายไม่มันส์เท่าฟังหนังสือเสียง

ตอนแรกเฉินซู่เหรินก็เชื่อ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาไปเห็นเซี่ยไห่ฉีกำลังเปย์โดเนทให้ 'คนขุดสุสาน' ในเว็บหลิงเตี่ยนวรรณกรรม! หลังจากที่เขาจำไอดีของเจ้านี่ได้ เขาก็แอบเข้าไปดูในหน้าหลังบ้านของนักเขียน

แล้วก็พบว่าเจ้านี่... ทั้งอวยตัวเอง (เฉินซู่เหริน) แถมยังอวยนามปากกาของเขาไปด้วยในเวลาเดียวกัน ช่างเป็นคนไร้ยางอายจริงๆ

"พอแล้วน่า เจ้าท่อนไม้รีบไปเก็บของได้แล้ว ฉินเป่าเปารอนายอยู่นะ"

หลังจากที่เมิ่งฉางเฟิงพูดประโยคนี้จบ เขาก็พบว่าทั้งสามคู่สายตากำลังจ้องมาที่เขา

"พวกนายมองฉันทำไม"

"อี๋~"

เมื่อเห็นสีหน้าดูถูกดูแคลนของทั้งสามคน เมิ่งฉางเฟิงก็โกรธจนหน้าแดง

"ไสหัวไป! พวกมึงไสหัวไปให้หมดเลย! กรูชอบดูฉินเป่าเปาแล้วมันทำไม! เจ้าท่อนไม้ ฉันเตือนนายเลยนะ ทุกวันนี้นายต้องเพิ่มผลไม้ให้ฉินเป่าเปาอีกสองรอบ!"

พอได้ยินคำนี้ ทุกคนต่างก็พากันล่าถอยด้วยสีหน้าเปี่ยมศรัทธา

...

เฉินซู่เหรินแบกรับความห่วงใยของเพื่อนร่วมหอ กลับมายังวิลล่าของรายการอีกครั้ง

"เฉินซู่เหริน ในที่สุดนายก็มา! เร็วเข้า เรียนมาทั้งวัน ฉันคอแห้งจะตายอยู่แล้ว!"

เพิ่งจะก้าวเข้าวิลล่า ฉินเป่าเปาก็วิ่งหน้าตาตื่นมาลากเขาไปทางโซนผลไม้

"คอแห้งก็ไปดื่มน้ำสิ!"

"น้ำมันจะไปอร่อยอะไรเล่า อย่าพูดมากน่า เอ้า จาน!"

ฉินเป่าเปายัดจานผลไม้ใส่มือเฉินซู่เหริน แล้วก็เริ่มชี้โน่นชี้นี่

"อันนี้ อันนั้น แล้วก็อันโน้นด้วย เลือกมาให้หมดเลย!"

หลังจากรับมือฉินเป่าเปาเสร็จ เฉินซู่เหรินก็กลับไปเก็บของที่ห้องตัวเองแวบหนึ่ง แล้วก็ลงมาข้างล่าง

ไม่นาน ทั้งเก้าคนในบ้านก็มารวมตัวกันที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง

ผู้กำกับหวังเซี่ยวหลินเดินเข้ามาในเฟรมกล้อง

"หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปแล้ว เชื่อว่าทุกคนคงจะมีผลงานของตัวเองกันแล้ว ก่อนที่จะเริ่ม เรามาจับฉลากลำดับการแสดงกันก่อน"

พูดจบ กระบอกฉลากก็ถูกยกขึ้นมา

ไม่รอให้เฉินซู่เหรินขยับ ฉินเป่าเปาก็พุ่งเข้าไปจับฉลาก

มีทั้งหมดสี่ทีม พวกเขาจับได้ลำดับที่สาม ถือว่าไม่เลว

เขาหันไปมองแวบหนึ่ง ทีมของเผย์ซื่อถิงได้ลำดับที่สอง ส่วนทีมสามคนของ 'พี่หนอน' ข่งอวี๋ลิ่งจับได้ลำดับสุดท้าย

ตามหลักแล้ว คนที่แสดงเป็นลำดับสุดท้ายมักจะได้เปรียบเล็กน้อย แต่เฉินซู่เหรินกลับไม่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งสามคนเลย

"พวกเขาเป็นอะไรกันน่ะ?"

เฉินซู่เหรินหันไปถามฉินเป่าเปา

เมื่อเทียบกับเขาที่วันๆ เอาแต่อยู่ในหอพักหรือไม่ก็สตูดิโอบันทึกเสียง ฉินเป่าเปาถือว่ากระตือรือร้นกว่ามาก เรื่องแบบนี้ถามเธอรับรองไม่ผิดหวัง

"พวกนั้นน่ะเหรอ ทะเลาะกันในทีม"

อาจจะเพราะผลไม้ที่เฉินซู่เหรินเลือกให้ยังคงอร่อยเหมือนเดิม อารมณ์ของฉินเป่าเปาก็เลยดีเป็นพิเศษ เธอยอมอธิบายให้เฉินซู่เหรินฟัง

ในทีมสามคนนั้น นอกจากข่งอวี๋ลิ่งที่ยืนยันแล้วว่าตัวเองจะตีกลอง สองคนที่เหลือต่างก็อยากจะใช้จดหมายรักที่ตัวเองเขียนมาใช้แข่ง ผลลัพธ์คือ ไม่มีใครยอมใคร

"แล้วพวกเขาจะแสดงยังไงล่ะ?"

"ไม่รู้สิ ยังไงก็ต้องมีคนหนึ่งยอมถอยล่ะน่า"

เห็นได้ชัดว่าฉินเป่าเปาไม่ค่อยสนใจทีมสามคนนั้นเท่าไหร่ จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเรื่องมาที่เฉินซู่เหริน

"นี่ นายคิดได้ยังไงถึงเขียนบทกวีแบบนั้นออกมาได้น่ะ?"

ฉินเป่าเปาเอาไหล่กระแทกเฉินซู่เหริน ถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

ตอนที่เธอเห็นสิ่งที่เฉินซู่เหรินเขียนให้เธอครั้งแรก ปฏิกิริยาแรกคือ "นี่มันห่วยแตกสิ้นดี ไม่เห็นจะเข้าท่าเลย" แต่ไม่นานเธอก็เริ่มจับทางอะไรบางอย่างได้

ถึงเธอจะดูไม่เรียบร้อย แต่เธอก็ไม่ได้โง่ หลังจากที่อ่านทบทวนอยู่หลายรอบ เธอก็เข้าใจเนื้อหาที่ซ่อนอยู่ข้างใน ถึงกับชื่นชมในใจไม่หยุด

"หา? ก็ผู้กำกับให้โจทย์มาไม่ใช่เหรอ!"

เฉินซู่เหรินมองฉินเป่าเปาเหมือนกำลังมองคนปัญญาอ่อน ทำเอาอีกฝ่ายอยากจะเอาถาดผลไม้ในมือฟาดหน้าเขาจริงๆ

"นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น! บอกมานะ นายน่ะเคยเขียนจดหมายรักให้คนอื่นมาเยอะแล้วใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นจะคิดบทกวีรักแบบนั้นออกมาได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?"

เฉินซู่เหรินเหลือบมองเธอ แต่ไม่พูดอะไร

จะให้พูดยังไง? บอกว่านี่เป็นสิ่งที่บังเอิญไปเจอมาในชาติที่แล้ว? "เชอะ~ ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด ฉันไม่อยากฟังแล้วก็ได้!"

เมื่อเห็นเฉินซู่เหรินไม่สนใจตัวเอง ฉินเป่าเปาก็สะบัดหน้าหนีอย่างงอนๆ หยิบแอปเปิ้ลขึ้นมากัดคำหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าทุกคนจับฉลากเสร็จเรียบร้อย หวังเซี่ยวหลินก็พูดต่อ "ต่อไป ขอเชิญทีมที่หนึ่งเตรียมตัวครับ ส่วนผู้ชมในห้องไลฟ์สดโปรดทราบ หลังจากที่แขกรับเชิญทุกคนแสดงจบแล้ว จะมีหน้าต่างโหวตเด้งขึ้นมานะครับ แต่ละอุปกรณ์ แต่ละคน สามารถโหวตได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ทุกคะแนนโหวตมีค่ามาก ดังนั้นผู้ชมทุกท่านโปรดเลือกอย่างระมัดระวังครับ"

"เอาล่ะ 'บุปผาแห่งคิมหันต์: บันทึกประจำวันของเด็กศิลป์' การแสดงภารกิจประจำสัปดาห์แรก... เริ่มได้!"

สิ้นเสียงของหวังเซี่ยวหลิน แสงไฟในห้องโถงก็เริ่มเปลี่ยนไป สองหนุ่มจากวิทยาลัยศิลปะซิงอวี่ซึ่งเป็นทีมแรก ก็เดินออกมาหน้าเวที

หนึ่งในนั้นก็คือคุณหวังเหวิน ที่เคยแสดงเปียโนแล้วโดนเผย์ซื่อถิงข่มรัศมีไปนั่นเอง

เพียงแต่ว่าครั้งนี้ ดูเหมือนเขาจะไม่คิดจะเล่นเปียโนแล้ว

เมื่อดนตรีประกอบดังขึ้น นักศึกษาใหม่คนนี้ที่เคยแนะนำตัวเองว่า "ร้อง เต้น เล่นเปียโน" ก็เริ่มการเต้นเดี่ยวของเขา

ส่วนอีกคนก็บรรเลงไวโอลิน การประสานงานของทั้งคู่ บวกกับแสงสีเสียง สร้างบรรยากาศที่ราวกับอยู่ในความฝัน

จนกระทั่งการแสดงทั้งหมดจบลง บนจอทีวีขนาดใหญ่ที่ทีมงานเตรียมไว้ ก็ปรากฏผลงานของพวกเขาขึ้นมา

[ในฝันที่ซากุระร่วงโรยเต็มไปหมด ฉันเฝ้าตามหาเงาของเธออย่างบ้าคลั่ง หวังเพียงการหันกลับมามองอย่างไม่ตั้งใจ เพื่อจะได้จุมพิต... ที่หน้าผากของเธอ]

เมื่อแสงไฟสว่างขึ้น ทุกคนในที่นั้นต่างก็ปรบมือให้

และแถบข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดก็เพิ่มขึ้นมาเป็นเท่าตัวในทันใด

"อ๊า~ ได้ฟีลมาก"

"สมกับเป็นวิทยาลัยศิลปะซิงอวี่ ขนาดนักศึกษาใหม่ยังมีฝีมือขนาดนี้!"

"น่าเสียดาย ที่แสดงเป็นผู้ชายทั้งคู่ ถ้ามีผู้หญิงสักคนจะเพอร์เฟกต์มาก"

"ข้างบนนั่นแกคิดอะไรอยู่? แกอยากให้คุณเผย์โดนจูบหน้าผาก หรืออยากให้ฉินเป่าเปาโดนจูบหน้าผาก?"

"ใคร? ใครมันจะมาจูบเมียกรู? ไปตายซะ!"

...

เฉินซู่เหรินดูการแสดงจบ ในใจก็ชื่นชมว่านักศึกษาของวิทยาลัยซิงอวี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน

"เชอะ~"

ในขณะนั้นเอง เสียงที่ไม่สบอารมณ์ก็ดังออกมาจากปากของฉินเป่าเปาที่กำลังเคี้ยวแอปเปิ้ลอยู่

"เธอจะ 'เชอะ' อะไร?"

"ก็ 'เชอะ' ที่พวกเขาเขียนได้ไม่ดีเท่าของนายไง!"

เฉินซู่เหรินถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะ

จะว่าไป... ยัยเด็กนี่ก็พูดจาเข้าหูเหมือนกันนี่หว่า

[จบแล้ว]