บทที่ 23 - พากย์สด 'คนขุดสุสาน'

บทที่ 23 - พากย์สด 'คนขุดสุสาน'

เฉินซู่เหรินเดินสบถออกจากสตูดิโอบันทึกเสียง แทบไม่อยากจะกลับเข้าไปอีก

"ใครมันเป็นคนออกแบบชั้น B2 วะเนี่ย! ทั้งไฟเซ็นเซอร์เสียง ทั้งคู่มือการใช้งานที่แปะไว้หลังประตู ปัญญาอ่อนขนาดนี้ ทำไมไม่ไล่ออกไปเลย!"

แต่ไม่กลับเข้าไปจะได้เหรอ?

เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ แต้มเผยแผ่ยังรอเขาอยู่

หลังจากไปรินน้ำมาดื่มหนึ่งแก้ว เฉินซู่เหรินก็กลับเข้ามาในสตูดิโอบันทึกเสียงอีกครั้ง และล็อกประตูจากด้านใน

เขาไม่อยากให้อัดเสียงไปได้ครึ่งๆ กลางๆ แล้วมีคนโผล่เข้ามาขัดจังหวะ

เขายกมือขึ้นดูเวลา... สองทุ่มตรง

"ดูท่าทาง น่าจะยังอัดได้อีกสักสองชั่วโมง"

หลังจากเตรียมการทุกอย่างพร้อมสรรพ เฉินซู่เหรินก็เริ่มการบันทึกเสียงครั้งแรก

ในขณะนี้ จำนวนคนในห้องไลฟ์สดของเฉินซู่เหรินเพิ่มขึ้นเป็นพันกว่าคนแล้ว คนเหล่านี้คือพวกที่ชอบสลับช่องไปมา พอเห็นว่าภาพในช่องของเฉินซู่เหรินดูแปลกตาไปจากช่องอื่น ก็เลยหยุดดู

"ไอ้เด็กสีซอเอ้อหูนั่นมันทำอะไรอยู่? อัดเพลงเหรอ?"

"ไม่รู้อ่ะ!"

"น่าจะอัดอะไรสักอย่างแหละ ก็แหม... งมอยู่กับอุปกรณ์ตั้งสองชั่วโมงกว่า (อิโมจิหน้ายิ้มแหยๆ)"

"พอไม่มีซอเอ้อหูแล้ว จะปั่นอะไรได้อีกล่ะ"

"ซอเอ้อหูที่เจ้าเด็กนี่สี ถึงจะฟังแล้วเศร้าใจ แต่พอมมานึกย้อนดูอีกที เหมือนว่ามันจะสีเก่งจริงๆ นะ"

"นึกว่าเป็นอยู่คนเดียว"

"เป็นเหมือนกัน น่าเสียดาย เจ้าเด็กนั่นไม่มีซอเอ้อหูแล้ว เขาบอกว่ายังมีเพลงอื่นอีกไม่ใช่เหรอ?"

"อ๊ะ เริ่มแล้ว... นี่... นี่ไม่ใช่อัดเพลงนี่หว่า เจ้าเด็กนี่กำลังอัดหนังสือเสียง?"

"เคยเห็นคนทำอาหารในรายการ ร้องเพลง เล่นเกมในรายการ แต่ไอ้ที่มานั่งอัดหนังสือเสียงในรายการเนี่ย เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลย"

"อ๊ะ อย่าเพิ่งพูด รีบฟังเร็ว เจ้าเด็กนี่มีของว่ะ"

"เฮ้ย!"

"เชด!"

"สุดยอด!"

ในแถบข้อความคอมเมนต์จู่ๆ ก็มีคำอุทานพวกนี้โผล่มาเต็มไปหมด ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะเฉินซู่เหรินเริ่มโชว์ทักษะการเลียนเสียงของเขาแล้ว

ปกติแล้ว การอัดหนังสือเสียงยังต้องมีขั้นตอนการทำโพสต์โปรดักชันอีก เช่น การใส่ดนตรีประกอบ หรือการใส่เสียงเอฟเฟกต์ต่างๆ

แต่สิ่งเหล่านี้ สำหรับเฉินซู่เหรินที่มีทักษะการเลียนเสียงระดับปรมาจารย์ เขาสามารถทำเองได้เลย!

เขายังไม่รีบร้อนอัดเนื้อหาของ 'คนขุดสุสาน' แต่เริ่มอัดเสียงเอฟเฟกต์ต่างๆ ก่อน

เช่น เสียงไฟไหม้ เสียงอาวุธกระทบกัน เสียงปืน เสียงเปิดประตู เสียงลูกธนูแหวกอากาศ ฯลฯ

แทบทุกเสียงที่เขาจินตนาการได้ว่าอาจจะปรากฏในหนังสือเล่มนี้ เขาอัดมันเก็บไว้ในอุปกรณ์ทั้งหมด

ทั้งหมดนี้ ใช้เวลาไปไม่ถึงสิบนาที

แต่เพียงแค่สิบนาที จำนวนคนดูในห้องไลฟ์สดของเฉินซู่เหรินก็พุ่งจากหนึ่งพันคนเป็นห้าพันคน

เดิมทีคนที่ดู 'บุปผาแห่งคิมหันต์' ชอบที่จะเปลี่ยนช่องไปมา ดูช่องนั้นที ช่องนี้ที ผลลัพธ์คือพอพวกเขาเข้ามาในช่องของเฉินซู่เหริน ไม่ทันที่จะกดออก ก็โดนเสียงประหลาดๆ ที่ออกมาจากปากของเฉินซู่เหรินสะกดจนอึ้งไป

แล้วก็เข้าร่วมขบวนการ "สุดยอด!" ไปด้วยกัน

แน่นอนว่าเฉินซู่เหรินไม่รู้สถานการณ์ในห้องไลฟ์สดของตัวเองในตอนนี้ ต่อให้รู้ เขาก็คงจะดีใจ

เอื๊อก!

เขาดื่มน้ำหนึ่งอึกเพื่อล้างคอ ก่อนจะเริ่มบันทึกเสียงเนื้อหาหลักของ 'คนขุดสุสาน'

วันนี้ที่เขาจะเล่า คือ... เมืองโบราณจิงเจวี๋ย!

...

[ปู่ของผมชื่อหูจิ้นหัว ตระกูลหูในอดีตเป็นตระกูลเจ้าที่ดินที่มีชื่อเสียงในแถบนั้น ช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดได้ซื้อบ้านสี่สิบกว่าหลังที่เชื่อมต่อกันสามซอยในตัวเมือง...]

[มีคำพังเพยพื้นบ้านกล่าวไว้ว่า "ความรวยอยู่ไม่เกินสามชั่วอายุคน" คำพูดนี้มีเหตุผลอย่างมาก ต่อให้ที่บ้านจะมีภูเขาทองภูเขาเงิน ก็ต้านทานการผลาญเงินของลูกหลานที่เหลวแหลกไม่ไหว]

...

เมื่อเนื้อเรื่องหลักเริ่มขึ้น การพูดคุยเรื่องทักษะการเลียนเสียงของเฉินซู่เหรินในห้องไลฟ์สดก็ค่อยๆ ซาลงไปทีละน้อย ทุกคนเริ่มถูกดึงดูดด้วยเรื่องราวที่ออกมาจากปากของเฉินซู่เหริน

ถึงแม้ว่าชื่อสถานที่บางแห่ง หรือชื่อราชวงศ์ในเรื่องพวกเขาจะไม่เคยได้ยิน แต่ขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆ ในเรื่อง กลับสามารถหาอ้างอิงได้จากในยุคปัจจุบัน

แล้วก็... ฟังกันยาวๆ ไปเลยสองชั่วโมง! ในระหว่างนั้น เฉินซู่เหรินก็มีเหม่อบ้าง หรือมีเหตุให้ต้องหยุดและอัดใหม่บ้าง แต่นั่นก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการฟังหนังสือเสียงของคนหลายพันคนในห้องไลฟ์สดเลย

จนกระทั่งเฉินซู่เหรินหยุดอัด และเริ่มเก็บของในสตูดิโอบันทึกเสียง แถบข้อความคอมเมนต์ถึงได้ระเบิดขึ้นมาเป็นแถว!

"จบแล้ว?"

"เฮ้ย! ไอ้เด็กซอเอ้อหู อย่าเพิ่งไปสิ เล่าต่อเลย หลังจากนั้นล่ะ เป็นยังไงต่อ?"

"โธ่เว้ย! แกกล้าตัดจบแบบนี้เหรอ ใครก็ได้บอกทีว่าที่อยู่ไลฟ์สดของพวกมันอยู่ที่ไหน ฉันจะส่งมีดไปให้!"

"ตำราฮวงจุ้ยสิบหกอักษรหยินหยางอีกครึ่งเล่มล่ะ?"

"ฟู่... โล่งอกไปทีที่เลิกเล่าแล้ว ขืนฟังต่อไปคืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับแน่ พวกแกฟังแล้วไม่รู้สึกขนลุกบ้างเหรอ? ไอ้ฉากหุ่นกระดาษสีขาวนั่นทำเอาฉันเกือบฉี่ราด"

"ราดไปแล้ว..."

"เรื่องฉี่ราดช่างมันก่อน ใครก็ได้บอกฉันทีว่า ไอ้เด็กนี่มันเล่าเรื่องอะไรวะ อยากอ่าน!"

"ไม่รู้อ่ะ! ฉันเห็นมันไม่ได้ดูอะไรเลย เล่าปากเปล่าล้วนๆ หรือว่ามันจะแต่งเรื่องสดวะ?"

"เป็นไปไม่ได้ แต่งเรื่องสดที่ไหนมันจะลื่นไหลขนาดนี้ ถ้าไม่เขียนบทไว้ล่วงหน้า ก็ต้องท่องมาล่วงหน้าแล้ว"

"นี่มันเพิ่งจะสี่ทุ่มเองนะเว้ย! เจ้าเด็กนี่จะรักสุขภาพไปไหน? รีบนอนอะไรนักหนา! กลับมาเดี๋ยวนี้!"

"ไม่ใช่สิ พวกเรา เจ้าเด็กนั่นมันไม่ได้อ่านคอมเมนต์ซะหน่อย ถ้าจะตามตัวก็ส่งข้อความส่วนตัวไปสิ! ถ้ายังไม่ได้ผล ก็ไปถล่มทีมงานเลย!"

"เออจริงด้วย! พี่น้อง ลุย!"

"ลุย! บังคับให้ไอ้เด็กซอเอ้อหูกลับมาทำงานล่วงเวลา!"

...

แน่นอนว่าเฉินซู่เหรินไม่รู้ถึงความคึกคักในห้องไลฟ์สดของตัวเอง

หลังจากที่เขาย้ายไฟล์เสียงดิบที่ยังไม่ได้ตัดต่อ 5 ตอน มาไว้ในมือถือของตัวเองแล้ว เขาก็ตรงดิ่งกลับห้องพักทันที

และในช่วงที่เขากำลังขึ้นลิฟต์กลับขึ้นไปชั้นบน หวังเซี่ยวหลินที่พักอยู่วิลล่าข้างๆ ก็ได้รับข้อความจากผู้ช่วย

"อะไรนะ? มีข้อความส่วนตัวส่งมาเพียบเลยเหรอ?"

หวังเซี่ยวหลินรู้สึกสงสัย เขาเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาตรวจสอบ

ตอนแรกนึกว่าเป็นฟีดแบ็กจากผู้ชม แต่พอเขาได้อ่านเนื้อหาชัดๆ ก็ถึงกับมึนไปเลย

"นิยาย? ไอ้เด็กซอเอ้อหู? ทำงาน? นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย!"

หวังเซี่ยวหลินเลิกอ่านในที่สุด เขาเปิดห้องไลฟ์สดของเฉินซู่เหรินขึ้นมาดูทันที แต่ในตอนนั้นเฉินซู่เหรินกลับถึงห้องพักไปแล้ว ในวิดีโอจึงเห็นแค่ประตูห้องพักเท่านั้น

แต่แค่ประตูห้องเปล่าๆ ก็ยังมีคนดูอยู่เป็นพันคน

ถึงแม้จะเทียบกับจำนวนคนออนไลน์ในห้องไลฟ์สดอื่นไม่ได้ แต่นี่ถือเป็นผู้ชมที่มีความเหนียวแน่นแล้ว

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หวังเซี่ยวหลินอ่านจากแถบข้อความคอมเมนต์ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

แต่เรื่องแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก ผู้ชมอาจจะทำอะไรไม่ได้ แต่เขาล่ะทำได้! เขาเปิดระบบหลังบ้านขึ้นมา ค้นหาบันทึกการไลฟ์สดของเฉินซู่เหริน แล้วเริ่มกดย้อนดู

สองชั่วโมงต่อมา

เวลาเที่ยงคืน หวังเซี่ยวหลินปิดวิดีโอย้อนหลังด้วยใบหน้าที่ยังคงมึนงง

"ไอ้เด็กนี่ มันเป็นตัวอะไรกันแน่? สีซอเอ้อหูเก่งไม่พอ นี่ยังทำเลียนเสียงได้อีก? นี่ฉันไม่ได้ยินการเลียนเสียงที่เป๊ะขนาดนี้มากี่ปีแล้วเนี่ย"

ตอนเด็กๆ หวังเซี่ยวหลินเคยตามคุณปู่ไปดูการแสดงเลียนเสียงของศิลปินรุ่นเก๋าตัวจริงมาแล้ว พอมาได้ฟังการแสดงของเฉินซู่เหรินในวันนี้ เขาก็เริ่มสงสัยว่าความทรงจำของตัวเองจะผิดเพี้ยนไปหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นทำไมฝีมือการเลียนเสียงของเจ้าเด็กนี่ถึงได้ใกล้เคียงกับศิลปินอาวุโสในยุคนั้นขนาดนี้?

"แล้วก็ เรื่องที่เฉินซู่เหรินเล่าปากเปล่านั่นมันเรื่องอะไรกันแน่?"

หลังจากฟัง 'คนขุดสุสาน' มาสองชั่วโมง หวังเซี่ยวหลินก็โดนเรื่องนี้ตกเข้าให้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงกรอวิดีโอดูกดข้ามๆ ไปนานแล้ว ไม่ลากยาวมาจนถึงตีสองแบบนี้

"จริงสิ ตอนที่เจิงเจวียนยัดคนเข้ามา เธอพูดว่าอะไรนะ? เจ้าเด็กนี่เป็นนักร้องสายแต่งเพลงเอง?"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็เงียบไป

เปิดรายการมาวันแรก เจ้าเด็กนี่มันแสดงร่องรอยของความเป็นนักร้องสายแต่งเพลงเองออกมาตอนไหนบ้าง?

อ้อ ก็ไม่เชิง... เพลงซอเอ้อหูเพลงนั้น ก็ดูเหมือนจะไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

"หรือว่า... จะเป็นเพลงซอเอ้อหูที่แต่งขึ้นมาใหม่?"

ดวงตาของหวังเซี่ยวหลินค่อยๆ ลุกวาวขึ้นมา เขานึกไอเดียบางอย่างออก

ในเมื่อเจ้าเด็กนี่ยังมีของอีกเยอะที่ยังไม่ได้ขุดออกมา งั้นในรายการหลังจากนี้ ก็ลองเจาะจงไปที่เขาเป็นพิเศษเลยดีไหม บีบให้เขาต้องปล่อยของออกมา

ถึงตอนนั้น ก็จะได้เห็นฉากที่คาดไม่ถึงให้คนดูได้ตกใจเล่น! เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังเซี่ยวหลินก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

การทำรายการวาไรตี้นี้ เขาก็แบกรับความกดดันไว้เยอะเหมือนกัน ทุกโอกาสที่จะทำให้รายการดังขึ้นมาได้ เขาไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป

และเฉินซู่เหริน ก็ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด

[จบแล้ว]