บทที่ 145 ขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 11

หลังจากศิษย์พี่สองเฉียวต้าจื้อจากไป กู้หยวนก็ทำจิตใจให้สงบลง

ไม่คิดเรื่องอื่นอีกต่อไป ตั้งใจพัฒนาความแข็งแกร่งของตนเองก่อน

มิฉะนั้นตนเองก็จะกลายเป็นเหมือนคนอื่นๆ

กู้หยวนเปิดใช้งานค่ายกลต้องห้ามป้องกันภายในถ้ำบำเพ็ญ จากนั้นจึงเริ่มปิดด่านเพื่อเปลี่ยนเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียร

พลังปราณไร้ลักษณ์ภายในตันเถียน ถูกพลังสัมผัสเทวะนำทางไหลไปตามเส้นลมปราณเข้าสู่ร่างกาย

ในวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความเจ็บปวดจากภายในสู่ภายนอกนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

กู้หยวนกัดฟันแน่น ใช้พลังสัมผัสเทวะนำทางพลังปราณเหล่านี้ให้เริ่มรวมตัวเป็นพลังแห่งแหล่งกำเนิดที่จุดจงฝู่บริเวณเส้นลมปราณไท่อินปอดที่มือก่อน

ความเจ็บปวดจากการที่พลังปราณพุ่งเข้าสู่เลือดเนื้อทำให้เหงื่อเย็นไหลอาบใบหน้าของกู้หยวน

เมื่อแหล่งกำเนิดพลังปราณสายแรกก่อตัวขึ้น แม้แต่กู้หยวนที่มีพลังกายาแข็งแกร่งก็ยังเหนื่อยจนล้มลงกับพื้น

หลังจากกลืนโอสถเข้าไปหนึ่งเม็ด กู้หยวนก็ยังคงนำทางพลังปราณเพื่อสร้างแหล่งกำเนิดต่อไป

หากต้องการฝึกฝนเคล็ดวิชาเทพเจตจำนงโลกันตร์ให้สำเร็จขั้นเริ่มต้น ก่อนอื่นต้องสร้างพลังแห่งแหล่งกำเนิดขึ้นบริเวณจุดชีพจรหลักทั้ง 361 จุดในร่างกาย

หลังจากแหล่งกำเนิดก่อตัวขึ้น ผ่านเส้นชีพจรตรงของจุดต่างๆ ผสานกับแก่นพลังปราณภายในตันเถียน คุณภาพของพลังปราณทั่วทั้งร่างกายจะสูงกว่าผู้ฝึกตนขอบเขตรวมปราณทั่วไปหลายสิบเท่า

เวลาผ่านไปครึ่งเดือนเต็ม ในที่สุดกู้หยวนก็สร้างพลังแห่งแหล่งกำเนิด 361 สายขึ้นบริเวณจุดชีพจร 361 แห่งในร่างกายได้สำเร็จ

ขั้นตอนต่อไปคือการสร้างแก่นพลังปราณในตันเถียนเพื่อเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดทั้ง 361 แห่งนี้

สามวันต่อมา แก่นพลังปราณภายในตันเถียนก็ถูกเปิดออกได้สำเร็จ

กู้หยวนถอนหายใจเฮือกใหญ่

จากนั้นจึงเริ่มโคจรพลังตามเส้นทางของเคล็ดวิชาเทพเจตจำนงโลกันตร์

รวมปราณขั้นที่ 1, รวมปราณขั้นที่ 2...

หลังจากปิดด่านในถ้ำบำเพ็ญเป็นเวลาห้าเดือน

กู้หยวนผอมลงไปหนึ่งรอบ

พลังปราณในร่างกายก็ฟื้นฟูกลับมาถึงขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 9 อีกครั้ง

โอสถที่เตรียมไว้ในช่วงหลายเดือนนี้ก็ถูกใช้ไปเกือบครึ่ง นี่เป็นสถานการณ์ที่ในร่างกายมีพลังปราณขอบเขตรวมปราณขั้นสมบูรณ์อยู่แล้ว

การฝึกฝนจากขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 9 ขั้นต้นไปจนถึงขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 9 ขั้นสมบูรณ์นั้นต้องการพลังวิญญาณมากกว่าการฝึกฝนจากขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 1 ถึงขั้นที่ 9 เสียอีก

การฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ พลังวิญญาณจำนวนมากถูกใช้ไปเพื่อเสริมสร้างร่างกายและพลังสัมผัสเทวะ พลังปราณที่สามารถคงอยู่ในแหล่งกำเนิดได้นั้นมีน้อยมาก

กู้หยวนคาดการณ์ว่าหากต้องการฝึกฝนให้ถึงขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 10 อย่างน้อยก็ยังต้องการโอสถอีกเป็นจำนวนมาก มิฉะนั้นหากฝึกฝนโดยการดูดซับพลังวิญญาณตามธรรมชาติ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายปี

เวลาคือเงินทอง กู้หยวนไม่ต้องการเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์

แต้มโลกันตร์บนตัวเขายังเหลืออยู่กว่า 130,000 แต้ม

เดิมทีกู้หยวนคิดว่าตนเองร่ำรวยมาก แต่หลังจากฝึกฝนเคล็ดวิชานี้แล้วจึงตระหนักได้ว่า แต้มโลกันตร์ที่ตนมีอยู่นั้นดูเหมือนจะยังไม่เพียงพอ

"เคล็ดวิชานี้มันเปลืองเงินจริงๆ!"

กู้หยวนถอนหายใจแล้วออกจากถ้ำบำเพ็ญ มุ่งหน้าไปยังตำหนักร้อยสมบัติอีกครั้ง และใช้แต้มโลกันตร์ที่เหลืออีก 130,000 แต้มแลกเป็นโอสถทั้งหมดในคราวเดียว

เมื่อได้พบกู้หยวนอีกครั้ง ท่าทีของเป้ยจวงก็เปลี่ยนเป็นนอบน้อมอย่างยิ่ง เขามอบโอสถมูลค่าสองหมื่นแต้มให้เป็นของแถมอีกด้วย

กู้หยวนไม่ได้พูดอะไร หลังจากรับโอสถอย่างสงบแล้วก็จากไป

กู้หยวนกลับไปปิดด่านในถ้ำบำเพ็ญอีกครั้ง

เจ็ดเดือนต่อมา ด้วยการสนับสนุนจากโอสถจำนวนมาก ในที่สุดเขาก็เข้าสู่ขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 10 ทะลวงสู่ขอบเขตรวมปราณขั้นสมบูรณ์ได้สำเร็จ

หลังจากทะลวงขอบเขต โอสถบนตัวกู้หยวนยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง โอสถเหล่านี้ไม่เพียงพอที่จะทะลวงสู่ขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 11

ในตอนนี้ พลังกายของเขาแข็งแกร่งกว่าพลังปราณในร่างกายเสียอีก เพียงแค่ชกหมัดออกไป อากาศก็สั่นสะเทือน

หากใช้พลังในตอนนี้ต่อสู้กับหลี่หยุนฉี่บนลานประลองศักดิ์สิทธิ์แห่งโลกเสวี่ยซื่อ กู้หยวนสามารถใช้หมัดเดียวทลายเขาทิ้งได้เลย

พลังสัมผัสเทวะก็แข็งแกร่งและมั่นคงยิ่งขึ้นภายใต้การชำระล้างจากแหล่งกำเนิดจำนวนมากในร่างกาย

พลังสัมผัสเทวะของกู้หยวนนั้นได้รับการเสริมความแข็งแกร่งจากการฝึกฝนเคล็ดวิชาเก้าต้นกำเนิดรวมเทพอยู่แล้ว อีกทั้งพลังสัมผัสเทวะก็แข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายอยู่แล้ว การที่สามารถควบแน่นและเสริมความแข็งแกร่งของพลังสัมผัสเทวะที่ทรงพลังเช่นนี้ได้อีกครั้งในขอบเขตรวมปราณ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความไม่ธรรมดาของเคล็ดวิชาเทพเจตจำนงโลกันตร์นี้

สมแล้วที่เป็นเคล็ดวิชามรดกที่สืบทอดมาจากนิกายจี๋เซิ่ง นิกายมารระดับอมตะ

กู้หยวนสังเกตว่า เขาจากโลกเสวี่ยซื่อมาหนึ่งปีแล้วโดยไม่รู้ตัว ส่วนแบ่งรายได้ประจำปีจากแคว้นเฉาไห่ที่เหวยตู้เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ก็ถูกโอนเข้าบัญชีในป้ายคำสั่งของเขาโดยตรง

ยอดคงเหลือแต้มโลกันตร์เพิ่มขึ้น 650,000 แต้ม

แต้มโลกันตร์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดได้รับการเติมเต็มอีกครั้ง ราวกับฝนทิพย์ชโลมใจในยามแห้งแล้ง

กู้หยวนออกจากถ้ำบำเพ็ญ ใช้แต้มโลกันตร์อีกสามแสนแต้มเพื่อซื้อโอสถทั้งหมด

เพื่อฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ กู้หยวนได้ใช้แต้มโลกันตร์ไปเป็นจำนวนมากแล้ว

แต้มโลกันตร์เหล่านี้เพียงพอที่จะฝึกฝนผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นก่อกำเนิดได้หนึ่งคนแล้ว

หากไม่ใช่เพราะได้รับแต้มโลกันตร์จำนวนมากในโลกเสวี่ยซื่อ บวกกับรายได้ประจำปีจากสถานะศิษย์สายตรง กู้หยวนคงไม่สามารถฝึกฝนได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

หลังจากซื้อโอสถจำนวนมากอีกครั้ง กู้หยวนก็ปิดด่านต่อไป

ในตอนนี้ เขาเปรียบเสมือนคนที่เล่นเกมคนเดียว ค่อยๆ เพิ่มความแข็งแกร่งอย่างโดดเดี่ยว

อยู่กับโอสถทั้งวัน แก่นพลังปราณในตันเถียนพร้อมกับแหล่งกำเนิดอีก 361 แห่ง คอยชำระล้างร่างกายอย่างไม่หยุดหย่อนทุกวัน

สองปีครึ่งต่อมา

กู้หยวนถอนหายใจยาว

ขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 11 ขั้นสมบูรณ์สำเร็จแล้ว

ใช้เวลาสามปีครึ่ง ในที่สุดเคล็ดวิชานี้ก็ฝึกฝนจนถึงขีดสุด

กู้หยวนเดินออกจากถ้ำบำเพ็ญ ตรงไปยังถ้ำบำเพ็ญของเหวยตู้

เมื่อเห็นปราณบนร่างของกู้หยวน ดวงตาของเหวยตู้ก็เปล่งประกาย

"นี่คือปราณแห่งขั้นสมบูรณ์ เจ้าสำเร็จแล้วหรือ?"

"เรียนท่านอาจารย์ ศิษย์ฝึกฝนถึงขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 11 ขั้นสมบูรณ์แล้วขอรับ"

"ดี ดีมาก หลี่หยุนฉี่ใช้เวลาสองปีจึงสร้างรากฐานสำเร็จ เขาใช้เวลาถึงสี่ปีเต็มในการทะลวงจากขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 9 ขั้นสมบูรณ์สู่ขอบเขตรวมปราณขั้นสมบูรณ์ เจ้าแข็งแกร่งกว่าเขา"

เหวยตู้ดีใจอย่างยิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าไม่อาจเก็บงำไว้ได้อีกต่อไป

"ศิษย์ก็อาศัยแต้มโลกันตร์ที่ได้รับจากสถานะศิษย์สายตรงทุกปีมาซื้อโอสถจำนวนมากจึงมีความเร็วเช่นนี้ได้ หากไม่มีโอสถเหล่านั้น ศิษย์คงต้องใช้เวลาอีกหลายปี"

กู้หยวนพูดความจริง หากไม่มีแต้มโลกันตร์จำนวนมาก เคล็ดวิชาเทพเจตจำนงโลกันตร์นี้ ต่อให้เขาฝึกฝนอย่างหนักสามสิบปีก็อาจจะไม่สามารถฝึกฝนจนถึงขอบเขตรวมปราณขั้นที่ 11 ขั้นสมบูรณ์ได้

ก่อนที่หลี่หยุนฉี่จะจากโลกเสวี่ยซื่อไป แต้มโลกันตร์บนตัวเขาก็ถูกกู้หยวนปล้นไปจนหมด

หลังจากกลับมาถึงสำนัก แม้ว่าประมุขหลี่เฟยหยูจะสนับสนุนเขา แต่จะให้แต้มโลกันตร์เขาได้เท่าไหร่ในคราวเดียว 500,000? 1,000,000?

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ กู้หยวนใช้แต้มโลกันตร์ไปกับการซื้อโอสถเพียงอย่างเดียวก็มากกว่า 1,400,000 แต้มแล้ว

แต้มโลกันตร์เหล่านี้เพียงพอที่จะฝึกฝนผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นก่อกำเนิดได้สองสามคนแล้ว

"ฮ่าๆ สถานะศิษย์สายตรงของเจ้าก็ได้มาด้วยความสามารถของเจ้าเอง มันก็เป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งเช่นกัน"

เหวยตู้มองกู้หยวนอย่างพึงพอใจ "เจ้าเตรียมจะทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานเมื่อใด?"

"ศิษย์พร้อมเสมอขอรับ"

หากไม่ใช่เพื่อการสร้างรากฐานสะบั้นจิตที่เหวยตู้กล่าวถึง กู้หยวนเพียงแค่รวบรวมพลังในถ้ำบำเพ็ญก็สามารถทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานที่สมบูรณ์แบบได้ทันที

"ดี" เหวยตู้ยิ้มและพยักหน้า "รากฐานของเจ้ามั่นคง การทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานไม่ใช่เรื่องยาก อาจารย์จะส่งเจ้าไปที่ห้วงโลกันตร์เดี๋ยวนี้"

"เจ้ารับสิ่งนี้ไป นี่คือเส้นชีพจรปราณระดับสองที่อาจารย์สกัดมาได้จากการทำลายสำนักเล็กๆ แห่งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน พลังวิญญาณไม่สามารถเข้าไปในห้วงโลกันตร์ได้ การสร้างรากฐานในนั้นต้องเตรียมหินวิญญาณไปด้วยตนเอง แต่เมื่อมีเส้นชีพจรปราณนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องใช้หินวิญญาณเหล่านั้นอีก"

พูดจบเหวยตู้ก็ยื่นถุงมิติให้

กู้หยวนรับถุงมิติมาด้วยความซาบซึ้งใจ ต้องบอกว่าเหวยตู้ดีกับเขาจริงๆ

ทั้งสองคนเดินทางมาถึงแดนต้องห้ามของสำนักเทพโลกันตร์ ห้วงโลกันตร์

ห้วงโลกันตร์เกิดขึ้นจากมหาสงครามเมื่อหลายหมื่นปีก่อน เนื่องจากค่ายกลแห่งหนึ่ง ณ ที่แห่งนี้ ทำให้มีผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนต้องหลั่งเลือดสังเวยชีวิต

ภายในนั้นไม่มีแสงแดดส่องถึงตลอดทั้งวัน ปราณสังหารหยินรุนแรง ประกอบกับจิตอาฆาตของผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วน ในที่สุดจึงก่อตัวเป็นห้วงโลกันตร์ สถานที่ซึ่งสามารถปรากฏจิตอาฆาตของสรรพชีวิตทั้งปวงได้