ตอนที่ 58 ประตูแรกในลาลีกา 2

ตอนที่ 58 ประตูแรกในลาลีกา 2

อเกวโรเร็วมาก คาซาสตามไม่ทันเลย ปล่อยให้เขาเปิดครอสสบายๆ ใกล้เส้นหลัง

ตรงกลางเขตโทษ หลินหรานและตอร์เรสประจำตำแหน่งแล้ว

มองดูลูกบอลที่ลอยมา หลินหรานชิงเหลี่ยมบังทางบอล กันเซ็นเตอร์แบ็กบิลเบา อุสตาริส ไว้ข้างหลัง

ขณะที่เบียดแย่งตำแหน่งกัน ลูกฟุตบอลก็พุ่งเข้ามา

สุดท้าย เป็นหลินหรานที่กระโดดก่อน เขาขี่หลังอุสตาริส กระโดดสูง เผชิญหน้าลูกบอล และสะบัดหัวโหม่ง

ลูกฟุตบอลกระทบหน้าผาก เปลี่ยนทิศทาง พุ่งเข้าเสียบสามเหลี่ยมมุมบนซ้าย

เนื่องจากระยะใกล้มาก ผู้รักษาประตูบิลเบา ลาฟูเอนเต้ ไม่มีเวลาตอบสนอง

เขาแค่ขยับตัวนิดหน่อย ลูกฟุตบอลก็ผ่านเขาไปตุงตาข่าย

"ปรี๊ด!"

กรรมการเป่านกหวีดและชี้มือขวาไปที่วงกลมกลางสนาม แสดงว่าได้ประตู

นาทีที่ 43 ของเกม แอตเลติโก มาดริด ตีเสมอสำเร็จ

"เข้าแล้ว! ลูกโหม่งสวยงาม! หลินหราน! หลินหรานที่เพิ่งลงมา ยิงตีเสมอให้แอตเลติโก! การเปลี่ยนตัวของอากีร์เรได้ผลชะงัด เหลือเชื่อจริงๆ!"

ในห้องส่ง จางซวนตะโกนอย่างตื่นเต้น

"นี่เป็นประตูแรกของนักเตะจีนในลาลีกาด้วย หลินหรานสร้างประวัติศาสตร์แล้ว!"

หวังลู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าประหลาดใจและตบมือลงบนโต๊ะอย่างตื่นเต้น

เมื่อกี้ ทั้งสองยังกังวลแทนหลินหราน กลัวจะปรับตัวไม่ได้

พริบตาเดียว หลินหรานใช้ประตูบอกพวกเขาว่าไม่ต้องห่วง เขาเอาอยู่

จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ไง?

ในเวลานี้ ห้องแชทถ่ายทอดสดเดือดพล่าน

[สุดยอด! หลินหรานยิงได้ทันทีที่ลง! เขาจะบินแล้ว!]

[ไม่ได้ยินเหรอ? นี่ประตูแรกของคนจีนในลาลีกา หลินหรานสร้างประวัติศาสตร์!]

[พอยิงเข้าเมื่อกี้ ฉันเผลอปลุกเมียตื่นเลย!]

[ตื่นเต้นชะมัด! ไม่นึกว่าจีนจะมีนักเตะเก่งขนาดนี้! หวังว่าหลินหรานจะรักษาฟอร์มไว้ ถ้ายิงอีกสักลูก จะสุดยอดมาก!]

[คนข้างบน โลภไปไหม? สถานการณ์นี้ ยิงได้ลูกนึงก็เก่งมากแล้ว อย่าหวังสูงเกินไป]

ใครจะรู้? บางทีหลินหรานอาจจะมีของ! อย่ามองโลกในแง่ร้ายนัก

[ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย ฉันมองตามจริง หลินหรานอาจลักไก่ได้ตอนเพิ่งลง แต่พอคู่แข่งเริ่มจับทางได้ ก็ยากจะยิงอีก]

[ฉันยังคิดว่าเขาจะยิงได้อีก!]

[ฉันว่าไม่ ถ้าเขายิงได้อีกลูก ฉันจะวิ่งแก้ผ้าโชว์!]

ถ้าไม่เข้า ฉันจะแก้ผ้าวิ่ง!

ดูคอมเมนต์แฟนๆ จางซวนและหวังลู่ส่ายหน้ายิ้มแห้งๆ จะวิ่งแก้ผ้ากันแล้ว แฟนๆ พวกนี้เลือดร้อนจริงๆ!

ที่บ้านตระกูลหลิน หลินเจี้ยนกั๋วและเก๋อหลานที่เกือบหลับ นั่งอยู่หน้าทีวี

ตอนหลินหรานลงสนาม หลินเจี้ยนกั๋วปลุกเก๋อหลาน

"ดู! ลูกลงสนามแล้ว!"

เก๋อหลานตื่นทันที จ้องหลินหรานในชุดเบอร์ 12 ของแอตเลติโก มาดริด ในทีวี น้ำตาคลอเบ้า

"ลูกดูผอมลงและดำขึ้นนะ อาหารที่นั่นไม่ถูกปากเหรอ?"

ได้ยินคำพูดเก๋อหลาน หลินเจี้ยนกั๋วพูดไม่ออก มองยังไงว่าผอมลง? ชัดเจนว่าล่ำขึ้นตั้งเยอะ

แต่เขาไม่กล้าเถียงเมีย เลยได้แต่ปลอบ: "ลูกต้องซ้อมทุกวัน ก็ต้องผอมลงสิ แบบนี้แข็งแรงดี"

"เหรอ? งั้นลูกคงลำบากแย่!" เก๋อหลานพูดด้วยความเป็นห่วง

หลินเจี้ยนกั๋วอิจฉานิดหน่อย ทำไมไม่ห่วงฉันแบบนี้บ้าง?

ทันใดนั้น พวกเขาเห็นหลินหรานทำประตู

หลินเจี้ยนกั๋วไม่สนเรื่องอิจฉาแล้ว กระโดดจากโซฟาตะโกนลั่น "ว้าว! เยี่ยม! ลูกพ่อเก่งมาก! ลูกนั้นสุดยอด!"

เห็นท่าทางสามี เก๋อหลานงงนิดหน่อย เธอไม่ใช่คอบอล ไม่รู้ว่าทำไมสามีตื่นเต้นขนาดนั้นแค่ลูกยิงประตูเดียว

แต่ไม่นานเธอก็รู้จากเสียงบรรยายตื่นเต้นในทีวีว่าลูกยิงของลูกชายไม่ธรรมดา

เธอเลยกระโดดขึ้นตาม

"ลูกแม่เก่งมาก! แม่รู้ว่าลูกทำได้"

ไม่นาน สองสามีภรรยากอดกันตะโกนอย่างตื่นเต้น

ในขณะนี้ ความรู้สึกวาบหวามที่หายไปนานก่อตัวขึ้นในตัวหลินเจี้ยนกั๋ว

เขามองหน้าเก๋อหลาน แม้เธอจะไม่สาวแล้ว แต่ยังมีเสน่ห์เฉพาะตัว ทันใดนั้น เขารู้สึกมีอารมณ์

มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข

เก๋อหลานที่ตื่นเต้นอยู่ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของหลินเจี้ยนกั๋ว เธอปัดมือหลินเจี้ยนกั๋วที่ล้วงเข้ามาในเสื้อออกอย่างเขินอาย พูดเสียงอ่อน "หยุดนะ! ดูบอลก่อน จบเกมลูกแล้ว ค่อย..."

ฟังคำพูดเขินอายของภรรยา หลินเจี้ยนกั๋วยังอยากต่อ แต่ต้องกลั้นไว้

ทั้งสองนั่งลงบนโซฟาดูทีวีต่อ

แต่คราวนี้ ร่างกายแนบชิดกันแน่น

ในสนาม หลังจากยืนยันว่าบอลเข้า หลินหรานอึ้งไปครู่หนึ่ง เหมือนไม่คิดว่าจะเข้าง่ายขนาดนี้

ความจริง ตอนเห็นบอลมา เขาใช้ร่างกายบังคู่แข่งโดยสัญชาตญาณ แล้วเหมือนซ้อมมาเป็นพันครั้ง สะบัดหัวโหม่งบอลเข้าประตูเหมือนสิงโตสะบัดขน

จากนั้นได้ยินนกหวีดกรรมการว่าได้ประตู

เขารู้ว่านี่คือผลจากการอัปเกรดความสามารถการโหม่งเป็นระดับสูง

แต่ไม่คิดว่าผลจะดีขนาดนี้!

เขายิงได้จากการสัมผัสบอลครั้งแรกในสนาม

ต้องบอกว่าเป็นปาฏิหาริย์

หลินหรานได้สติและรีบวิ่งไปหาอเกวโรที่ส่งบอลให้

ครึ่งหนึ่งของเครดิตลูกนี้ต้องยกให้อเกวโร ถ้าไม่ใช่ลูกครอสแม่นยำของเขา เขาคงยิงไม่ได้

วิ่งไปหาอเกวโรที่ตื่นเต้นไม่แพ้กัน กอดเขาและตบหลังแรงๆ พูดข้างหูอีกฝ่าย: "ขอบใจ! อเกวโร! ส่งสวยมาก!"

"ไม่เป็นไร ฉันบอกแล้วว่าจะส่งให้นาย!" อเกวโรหัวเราะร่า

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นก็วิ่งมาฉลองด้วย

อากีร์เรที่ข้างสนามกอดเรอิสหัวเราะลั่น

เรอิสพูดด้วยความชื่นชม: "บอส เปลี่ยนตัวเทพมาก! ลงปุ๊บยิงปั๊บ!"

"ฮ่าฮ่า! ฉันก็ไม่คิดเหมือนกัน! ไม่นึกว่าหลินจะโหม่งเก่งขนาดนี้!"

เขาไม่คิดจริงๆ ว่าหลินหรานจะเซอร์ไพรส์เขาขนาดนี้ทันทีที่ลงสนาม

ในเวลานี้ เปตรอฟที่นั่งสำรองมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ สักพักหน้าก็มืดลง

ประตูของหลินหรานทำให้เขาตกที่นั่งลำบากทันที

เขาพลาดโอกาสตั้งเยอะในสนาม แล้วไอ้หนูจีนนี่ลงมายิงได้เลย แบบนี้ไม่เท่ากับบอกว่าเขากากเหรอ?

ในขณะนี้ เขารู้สึกถึงวิกฤตอย่างลึกซึ้ง

เวลานี้ สนามกัลเดร่อนจมอยู่ใต้เสียงเชียร์ของแฟนบอล

หลินหรานที่เพิ่งลงมา ทำประตูได้จากการสัมผัสบอลครั้งแรก ตีเสมอให้ทีม

แฟนบอลทุกคนอึ้ง แล้วเชียร์กันสนั่น

"พระเจ้าช่วย! ไอ้หมอนั่นที่เพิ่งลงมายิงได้จริงๆ! เจ๋งโคตร!"

"บ้าเอ๊ย! ใครบอกว่าหลินเล่นไม่ออก? ดูสิ! ลงมายิงเลย! ใครจะเล่นดีกว่านี้?"

"ดูลูกโหม่งเมื่อกี้สิ! สะบัดหัวโหม่งอย่างสวย! ผู้รักษาประตูไม่ทันขยับเลย!"

"หมอนี่ดูผอม แต่แรงปะทะไม่ธรรมดา ดูกองหลังอีกฝั่งเมื่อกี้สิ โดนบังมิดทำอะไรไม่ได้เลย!"

ในขณะนี้ อัฒจันทร์เต็มไปด้วยคำชมหลินหราน ไม่เหลือร่องรอยความสงสัยตอนแรกเลย

และเหตุผลทั้งหมดนี้ เพียงเพราะหลินหรานทำประตูได้