ตอนที่ 336 มาแล้ว!
ตอนที่ 336 มาแล้ว!
ตอนที่ 336 มาแล้ว!
ป้าจ้าวลุกขึ้น ทุกย่างก้าวที่เธอย่างออกไป จะมีเสียงข้าวเหนียวผสมชาดังขึ้นในห้องถ่ายทอดสด เสียงนี้บวกกับเสียงม่านที่กระทบกับหน้าต่าง
ราวกับว่ามีคนอยากจะเข้ามาในบ้านของต้าซินอย่างเร่งด่วน เขาเคาะประตู แต่ไม่มีใครเปิดให้เขา ก็ได้แต่เดินวนอยู่ข้างนอกอย่างจำใจ
“เอาล่ะครับป้าจ้าว ยืนอยู่ตรงนี้ก็พอ”
เจียงเย่พูดจบ ป้าจ้าวก็หยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่ในทางเดินของห้องนั่งเล่น ที่นี่ยื่นมือไปก็มองไม่เห็นอะไร มีแต่ความมืดมิดรอบด้าน
“คุณเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ก่อน”
“ค่ะ”
ป้าจ้าวเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ตามที่เจียงเย่บอก แสงไฟจากโทรศัพท์ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย
“ฉ...ฉันต้องทำอะไรต่อไปคะ?”
“คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เขาจะมาหาคุณเอง”
“เขา? เขาเป็นใครคะ?”
สีหน้าของป้าจ้าวเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียดทันที จะว่าซีดขาวก็ไม่ผิด
“เขาคือ ‘เหตุ’ ของคุณ”
เจียงเย่พูดจบ ป้าจ้าวก็เหมือนจะรู้บางอย่าง ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน
เวลาค่อยๆ ผ่านไป ประมาณสองสามนาทีต่อมา ก็มีเสียงหอบหายใจเบาๆ ดังขึ้นในทางเดิน ไม่นาน เสียงหอบหายใจก็ยิ่งใกล้เข้ามา ป้าจ้าว รวมถึงผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที ทุกคนจ้องมองความมืดมิดที่อยู่ตรงหน้าป้าจ้าวอย่างไม่กระพริบตา
“เสียงหอบหายใจนี้เร็วมาก เหมือนกับอยากจะหายใจ แต่จมูกกลับถูกอุดอยู่”
“เสียงหอบหายใจยิ่งใกล้เข้ามา แต่หน้าป้าจ้าวก็ยังไม่มีเงาดำปรากฏเลย?”
“พวกคุณว่า ‘เหตุ’ ของป้าจ้าวจะเป็นพนักงานในร้านชานมคนนั้นไหม เพราะป้าจ้าวกับพนักงานในร้านชานมมีความสัมพันธ์บางอย่างกัน ดังนั้นพนักงานในร้านชานมถึงได้มารังควานต้าซิน”
“พวกคุณฟัง เสียงหอบหายใจนี้ใกล้มากแล้ว เหมือนกับอยู่ข้างๆ ป้าจ้าวเลย เขามาแล้วเหรอ?”
ข้อความในห้องถ่ายทอดสดเลื่อนไปอย่างบ้าคลั่ง ในตอนนี้ ถ้าจะถามว่าใครตึงเครียดที่สุด ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือป้าจ้าว
เขามาแล้ว
สามารถสัมผัสได้ บางทีตอนนี้ก็อาจจะอยู่ข้างหลังเธอ ก็อาจจะอยู่ข้างๆ เธอ แต่ในแสงไฟฉายก็ยังไม่มีอะไรปรากฏขึ้นมา ในตอนนี้ป้าจ้าวไม่กล้าที่จะตามหา ตอนนี้ ในใจของเธอคิดว่า ตราบใดที่เจียงเย่ไม่ได้สั่ง เธอจะไม่ขยับเขยื้อนเด็ดขาด
“ป้าจ้าว คุณยองๆ ลงมา แค่นี้คุณถึงจะมองเห็นเขา”
“เขามาแล้ว...มาแล้วเหรอคะ”
“อืม อยู่ที่เท้าของคุณ ก้มลงไปก็จะเห็น แต่ทางที่ดีก็ควรจะยองๆ ลงมา แบบนี้ทั้งต่อเขาและต่อคุณก็ดีทั้งคู่”
“ค่ะ...ค่ะ”
ป้าจ้าวบีบหมัดแน่น เหงื่อเย็นเยียบเต็มฝ่ามือ ถึงแม้เธอจะสามารถสัมผัสถึงการมีอยู่ของภูตผีปีศาจได้ แต่เธอก็ไม่เคยเห็นภูตผีปีศาจกับตามาก่อน ในตอนนี้จะบอกว่าไม่ตึงเครียดก็เป็นไปไม่ได้
ค่อยๆ ยองๆ ลงมา ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่การกระทำที่ง่ายๆ แต่ในตอนนี้ป้าจ้าวกลับทำได้ยากลำบากอย่างยิ่ง
“ท...ท่านผู้มีอิทธิฤทธิ์ ตอนนี้ฉันยองๆ ลงมาแล้วค่ะ แต่...แต่ก็ยังไม่มีอะไรเลย?”
ป้าจ้าวที่ยองๆ ลงมาก็ยังไม่พบว่ามีอะไรอยู่รอบๆ ตัวเธอ แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่รอบๆ ตัวเธอ เพียงแค่มองไม่เห็น ความรู้สึกนี้สำหรับป้าจ้าวแล้วไม่ดีเลย
ในอดีต ถึงแม้ป้าจ้าวจะสามารถสัมผัสถึงการมีอยู่ของผีได้ แต่ก็เป็นเพียงแค่ในที่อื่นหรือข้างๆ คนอื่น ไม่ได้มีผลกระทบอะไรต่อเธอ แต่ตอนนี้ผีตัวนี้อาจจะเป็นผีที่จะเอาชีวิตทั้งครอบครัวของป้าจ้าว
ลองถามดูสิ คุณจะรู้สึกว่ามีผีร้ายแบบนี้อยู่ข้างๆ คุณ แล้วคุณจะไม่ตึงเครียดได้อย่างไร
“เอามือแนบกับกำแพงข้างๆ คุณ”
“ค่ะ...ค่ะ”
ป้าจ้าวตัวสั่น ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่ารอบๆ ตัวดูเหมือนจะเย็นลงเล็กน้อย หรือว่าเป็นแค่ความรู้สึกไปเอง?
ป้าจ้าวทำตามที่เจียงเย่บอก แบมือออก มือของเธอแนบกับกำแพงข้างๆ ตัวเธอ
กำแพงเย็นเฉียบ เหมือนกับเอามือเข้าไปในตู้เย็น ความเย็นนี้ทำให้ป้าจ้าวอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นอีกครั้ง
“ขยับไปทางซ้ายอีกหน่อย”
เจียงเย่จ้องมองฝ่ามือของป้าจ้าวที่แนบกับกำแพงไม่กระพริบตา แล้วเปิดปากพูด
“ค่ะ”
ป้าจ้าวตอบรับ แล้วทำตามที่เจียงเย่บอก เอามือขยับไปทางซ้ายของกำแพงอีกหน่อย
“ลงไปอีกหน่อย”
“อืม”
“ต้องลงไปอีก”
“ตรงนี้เหรอคะ?”
“ขยับไปทางขวาอีกหน่อย”
“ได้แล้ว ตรงนี้แหละครับป้าจ้าว เดี๋ยวไม่ว่าคุณจะเห็นอะไร หรือรู้สึกอย่างไรไม่ดี คุณห้ามดึงมือกลับเด็ดขาด นี่คือ ‘เหตุ’ ของคุณ มีเพียงคุณเท่านั้นที่สามารถแก้ไขได้ รู้ไหมครับ?”
“รู้...รู้แล้วค่ะ”
“อืม งั้นตอนนี้เราก็แค่รออย่างเงียบๆ ก็พอ เขาต้องการเวลาหน่อย”
คำพูดของเจียงเย่สิ้นสุดลง ป้าจ้าวก็ไม่พูดอะไรอีก ในตอนนี้ แม้แต่ข้อความในห้องถ่ายทอดสดก็ลดลงไปมาก บ้านของป้าจ้าวก็เงียบสงัด เข็มตกก็คงได้ยิน
"พรึ่บ...พรึ่บ..."
ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงัด ก็มีเสียงร้องเบาๆ ดังขึ้นมา เสียงร้องนี้ดังขึ้นเพียงครั้งเดียวก็เงียบไป เหมือนกับมีคนบีบคอไว้
***