ตอนที่ 42 ห้องเก็บศพ

หลังจากที่โจวไค่พูดจบ  ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็พอจะเดาเรื่องราวได้

มือในกระจก  เลือดกำเดาที่ไหลทุกครั้งที่ไปโรงแรม  รวมไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเสี่ยวเสวี่ย  ล้วนแล้วแต่เป็นลางบอกเหตุ  บ่งบอกว่าเด็กในท้องของเธอไม่ปกติ

โจวไค่ถอนหายใจ  "ตอนนั้น  ผมสงสัยว่าเจอเรื่องแปลกๆ  เข้าหรือเปล่า? ไม่ว่าจมูกของเสี่ยวเสวี่ยจะแพ้ง่ายแค่ไหน  ก็ไม่น่าจะเลือดกำเดาไหลตลอดเวลา  โรงแรมแบบนั้นมัน..”

"หลังจากฝันเมื่อบ่ายนี้  ผมยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ ผมสงสัยว่าที่เสี่ยวเสวี่ยเป็นแบบนี้ เพราะว่ารู้เรื่องของเด็กในท้องหรือเปล่า?"

เจียงเย่ได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถาม  "คุณโจว แล้วเสี่ยวเสวี่ยล่ะครับ?"

"เธอ..  เสี่ยวเสวี่ยรู้ว่าท้องตอนปลายปีที่แล้ว  ตอนนั้น  พ่อแม่ของผมที่เคยดูถูกครอบครัวของเธอก็เลยไม่ขัดขวาง  พ่อของผมโทรหาพ่อของเสี่ยวเสวี่ย เชิญพวกเขามาฉลองปีใหม่ที่เมืองจิงหยาง พอพวกเขามา ทุกอย่างก็ราบรื่น ตอนนั้น ผมกับเสี่ยวเสวี่ยไม่ได้เจอกันสิบกว่าวัน"

"ตอนที่เจอเธออีกครั้ง เธอก็ยังเป็นเธอ ก่อนหน้านี้ พวกเราวิดีโอคอลคุยกันทุกวันแต่พอเจอตัวจริง ผมก็รู้สึกว่าเธอแปลกๆ  ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเพราะว่าครอบครัวของเธอฐานะไม่ค่อยดี  แต่เธอก็เป็นผู้หญิงที่รู้จักมารยาท เจอพ่อแม่ของผมหรือว่าเจอผู้ใหญ่ เธอก็จะทักทายก่อนเสมอ"

"แต่วันนั้น เธอไม่ได้ทักทายพ่อแม่ของผม ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากทักทาย แต่เธอดูเหม่อลอย พ่อของเสี่ยวเสวี่ยก็ด่าเธอไปหลายคำ  ตอนนั้น  เธอดูเขินๆ บางทีอาจเป็นเพราะว่าผมรู้จักเธอดี  ผมก็เลยดึงเธอออกมา  ถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น"

"พอผมถาม เสี่ยวเสวี่ยก็ร้องไห้ เธอร้องไห้หนักมาก เธอบอกว่าเธอไม่ต้องการเด็กคนนี้แล้ว อยากจะเอาออก! แต่แบบนี้ไม่ได้  พวกเราฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ก็เพราะว่าเด็กคนนี้  ตอนนี้เธอท้องแล้ว ทุกคนก็รอคอยเด็กคนนี้ ถ้าเสี่ยวเสวี่ยเอาเด็กออก ไม่ต้องพูดถึงพ่อแม่ของผม ผมเองก็รับไม่ได้"

"ถึงแม้ว่าในใจจะโกรธ  แต่ผมก็ปลอบเธอ  แต่เสี่ยวเสวี่ยกลับผลักผมออก ผู้ดำเนินรายการ คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นแววตาของเธอเป็นยังไง? ผมคิดว่าทั้งชีวิตนี้ ผมคงลืมไม่ลง ความเกลียดชัง..  แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เหมือนกับว่าผมทำเรื่องเลวร้ายกับเธอ"

"แววตาแบบนั้น  เธอบอกกับผมว่า  ต้องเอาเด็กคนนี้ออก  เก็บไว้ไม่ได้..   ถ้าเก็บไว้  ผมต้องตาย!เขายื่นมือเข้าท้องฉันทุกคืน และฉันก็เจ็บปวดเจียนตายทุกคืน ฉันเห็นเส้นเลือดและอวัยวะในท้องตัวเอง ฉันเห็นทุกสิ่งในตัวฉันได้ชัด!”

“มือนั้นใหญ่มาก มันอยู่ในท้องฉันตลอด ลูกของเราตายไปนานแล้ว!”

น้ำเสียงของโจวไค่ดังขึ้นเรื่อยๆ  เจียงเย่รู้สึกว่าเขามีพิรุธ  จึงรีบพูดว่า  "คุณโจว  ที่เสี่ยวเสวี่ยบอกว่ามีมืออยู่ในท้อง  มันใหญ่แค่ไหนครับ?"

"ใหญ่เท่ามือผู้ใหญ่ เสี่ยวเสวี่ยบอกว่าทุกคืน มือคู่นั้นจะเปิดท้องของเธอ  ให้เธอมองเห็นข้างใน  ตอนนั้น  สีหน้าของเธอหวาดกลัวมาก ผมอยู่ข้างๆเธอ  เธอก็ทรมาน แต่บ้าเอ๊ย ตอนนั้น  ผมน่าจะนึกถึงมือในกระจก  แต่ผมคิดว่าเสี่ยวเสวี่ยท้อง  ความเครียด  ฮอร์โมนเลยทำให้เป็นแบบนี้!"

"ผมพาเธอไปที่คลินิกจิตวิทยาที่ดีที่สุดในเมืองจิงหยาง หาจิตแพทย์ที่ดีที่สุด  หมอถามคำถาม  ธอก็พูดว่าเป็นไปไม่ได้ที่ท้องคนจะมีมือ เสี่ยวเสวี่ยก็ข่วนหมออย่างบ้าคลั่ง เสียงของเธอดังไปทั่วคลินิก เธอกรีดร้องว่ามีมือจริงๆ ทำไมไม่มีใครเชื่อเธอ ทำไม!"

"น้ำเสียงของเธอสิ้นหวังมาก แต่ทุกคนกลับคิดว่าเธอป่วยทางจิต ตอนนั้น ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เธอต้องป่วย ต้องได้รับการรักษา ไม่งั้นจะแย่  ผมก็เลยหาหมอที่ดีที่สุดให้เธอ  ไม่ให้เธอไปโรงพยาบาล  ให้เธอพักอยู่ที่บ้านของผม"

"ช่วงนั้น ผมอยู่เป็นเพื่อนเธอ การรักษาของหมอก็ได้ผล อารมณ์ของเธอค่อยๆ ดีขึ้น ทุกคืนที่ผมอยู่เป็นเพื่อนเธอ ผมไม่เคยเห็นมือที่พยายามจะเปิดท้องของเธอ  เวลาผ่านไป  ผมก็คิดว่าเธอคงจะดีขึ้น  ก็เลยไม่ค่อยสนใจ จนกระทั่งคืนหนึ่ง ผมไปสังสรรค์กับเพื่อน กลับบ้านดึก ก็เลยรู้สึกว่ามีคนดึงคอเสื้อของผมอีกครั้ง"

"แค่ครั้งเดียว ดึงเบาๆแล้วก็ปล่อย  ตอนนั้น ผมหันกลับไปมอง เห็นแค่ต้นไม้ในสวน ไม่มีอะไรเลย ผมก็เลยเปิดประตู ตรงไปหาเสี่ยวเสวี่ย แต่พอเปิดประตูห้อง  ผมก็เห็นเสี่ยวเสวี่ยนอนอยู่บนเตียง เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้า บนเตียงเต็มไปด้วยเลือด!"

"บนใบหน้าของเธอมีรอยยิ้ม ดวงตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่บ้าคลั่ง เธอมองดูผม พูดว่าคุณสามี คุณกลับมาแล้ว รู้ไหม มันน่ากลัวมาก เธอเอาค้อนทุบตัวเองจนแท้ง แล้วก็อาเจียนเป็นเลือด"

"แต่ตอนนั้น เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวด  เอาแต่บอกว่าเธอเห็นลูกแล้ว ลูกตัวเล็กมาก  มองไม่เห็นตา จมูก"

"ตอนนั้น  ผมไม่สนใจที่เธอพูด  รีบกอดเธอ พาไปโรงพยาบาล  พอไปถึงเสี่ยวเสวี่ยก็ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ตอนนั้น ผมนั่งอยู่ที่ทางเดิน แต่ไม่รู้ว่าทำไม พอเงยหน้าขึ้น  ผมก็เห็น..  เห็นป้ายแขวนอยู่บนหัว บนป้ายเขียนว่า..  ห้องเก็บศพ!"

"ประตูห้องเก็บศพเปิดแง้มอยู่  ผมมองผ่านช่องว่างของประตู  เห็นศพที่ไม่ได้ถูกคลุมไว้  มือของศพยื่นออกมา มือของเขามีสีดำเหมือนถ่าน!"