บทที่ 10 : จักรพรรดินี…อย่ากินคนเดียวสิ!

บทที่ 10 : จักรพรรดินี…อย่ากินคนเดียวสิ!

“หรือว่า...จะเป็นอสูรสายพันธุ์พิเศษ?”

ในที่สุด กู่เยว่ซีก็คิดถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมาได้

สิ่งที่เรียกว่า ‘อสูรสายพันธุ์พิเศษ’ นั้น ก็คืออสูรที่สายเลือดเกิดการกลายพันธุ์อย่างไม่ทราบสาเหตุ

โดยทั่วไปแล้ว พวกมันมักจะมีศักยภาพที่ซ่อนเร้นและความสามารถพิเศษที่เหนือกว่าเผ่าพันธุ์เดียวกันอยู่มาก ซึ่งลักษณะเด่นที่ชัดเจนที่สุดก็คือความสามารถในการ ‘วิวัฒนาการได้ด้วยตนเอง’

“ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!” ยิ่งคิดกู่เยว่ซีก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นไปได้

“มันดูดเลือดที่เปี่ยมไปด้วยพลังของข้าเข้าไป จึงเป็นผลให้สายเลือดกลายพันธุ์ที่ซ่อนอยู่ในตัวมันถูกกระตุ้น จนทำให้มันวิวัฒนาการสำเร็จในครั้งแรก!”

พอคิดทะลุปรุโปร่งถึงจุดนี้ได้ ความรู้สึกของกู่เยว่ซีก็พลันสลับซับซ้อนขึ้นมาทันที

ในแง่หนึ่ง การได้ทำพันธสัญญากับอสูรพันธุ์พิเศษที่สามารถวิวัฒนาการได้ด้วยตนเอง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ยุงตัวหนึ่ง ก็ยังนับว่าเป็นโชคดีในความโชคร้ายแล้ว

แต่ในอีกแง่หนึ่ง...

“ต่อให้เป็นอสูรพันธุ์พิเศษ แล้วจะอย่างไรเล่า?”

แววตาของกู่เยว่ซีกลับคืนสู่ความสงบนิ่งอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเจือไปด้วยแววของการไตร่ตรองอย่างมีเหตุผล

“นับตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นอสูรพันธุ์พิเศษที่แข็งแกร่งเพียงใด จำนวนครั้งในการวิวัฒนาการล้วนมีขีดจำกัด อย่างมากที่สุดก็ไม่เกินสามครั้ง”

“แค่ยุงตัวเดียว ต่อให้มันวิวัฒนาการได้ถึงสามครั้ง มันจะแข็งแกร่งขึ้นได้สักแค่ไหนกันเชียว?”

“การวิวัฒนาการครั้งแรก ก็แค่ทำให้ตัวใหญ่ขึ้นหน่อย จะงอยปากแข็งขึ้นนิดหน่อย...แต่ก็ยังคงไม่มีพลังต่อสู้อะไรเลยด้วยซ้ำ แม้แต่อสูรระดับหนึ่งขั้นต่ำสุดก็ยังเทียบไม่ได้”

“และต่อให้มันโชคท้าทายสวรรค์จนวิวัฒนาการได้อีกสองครั้ง อย่างเก่งที่สุดก็คงจะมีพลังเทียบเท่ากับอสูรระดับหนึ่งเท่านั้นกระมัง? ซึ่งสำหรับข้าแล้ว มันก็ยังคงเป็นตัวถ่วงอยู่ดี” (ไม่มีจำกัดจ้าาา)

กู่เยว่ซีวิเคราะห์อยู่ในใจเงียบๆ ก่อนจะตัดสิน ‘ชะตา’ ของฉู่เซิงอย่างรวดเร็ว

มีแววอยู่บ้าง แต่ก็แค่นิดหน่อย

สุดท้ายแล้ว...ก็ยังคงเป็นตัวไร้ค่าอยู่ดี

ฉู่เซิง: “…???”

ฉู่เซิงที่กำลังนอนแผ่อยู่บนโต๊ะเพื่อย่อยเลือดอย่างสบายอารมณ์นั้น ได้ยินเสียงในใจของจักรพรรดินีผู้นี้อย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ

ในทันใดนั้น บนใบหน้ายุงของเขาก็ปรากฏแววแห่งความไม่ยอมรับขึ้นมาทันที

อะไรนะ?

วิวัฒนาการได้อย่างมากแค่สามครั้ง?

อย่างเก่งที่สุดก็เป็นได้แค่อสูรระดับหนึ่ง?

นี่เจ๊! กำลังดูถูกใครอยู่หา?!

“เหอะๆ ช่างไร้เดียงสา! ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”

ฉู่เซิงตะโกนก้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นแค่อสูรพันธุ์พิเศษธรรมดางั้นรึ?”

“ข้านี่คือยุงที่มีระบบนะ! ระบบวิวัฒนาการไร้ขีดจำกัด! เข้าใจความหมายของคำว่าไร้ขีดจำกัดไหมหา?!”

“สามครั้ง? นั่นมันขีดจำกัดของพวกมนุษย์เดินดินอย่างพวกเจ้าต่างหาก! เส้นทางของท่านผู้นี้คือมหาสมุทรแห่งดวงดาว! คือลำคอของทวยเทพ!”

ตอนแรกฉู่เซิงก็รู้สึกโมโหอยู่บ้างกับคำพูดประหนึ่ง ‘กบในกะลา’ ของเธอ แต่พอคิดดูอีกที เขากลับรู้สึกขำขึ้นมา

หึ…ดูถูกข้าน่ะดีแล้ว!

ยิ่งเจ้าดูถูกข้ามากเท่าไหร่ ในวันที่ข้าวิวัฒนาการจนกลายเป็นยุงเทวะผู้กลืนกินสวรรค์และดวงตะวันได้ สีหน้าของเจ้าในวันนั้นก็จะยิ่งน่าดูชมมากขึ้นเท่านั้น!

ในขณะที่ฉู่เซิงกำลังฟุ้งซ่านอยู่นั้นเอง กู่เยว่ซีก็เลิกใส่ใจกับปัญหาของเขาไปแล้ว

เพราะในสายตาของเธอ เจ้ายุงฉู่เซิงตัวนี้ อย่างมากก็เป็นได้แค่ ‘ตัวถ่วง’ ที่ต้องลงทุนลงแรงในระยะยาว แต่ผลตอบแทนกลับต่ำเตี้ยเรี่ยดิน หรืออาจจะถึงขั้นขาดทุนย่อยยับเลยด้วยซ้ำ

ณ เวลานี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเธอเอง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู่เยว่ซีก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

เธอเอื้อมมือไปลากถุงใบใหญ่ที่บรรจุซากของอสรพิษวิญญาณมรกตออกมาจากใต้เตียง

ทันทีที่ปากถุงถูกเปิดออก กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นก็พลันตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

ทว่า ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดนั้น กลับมีกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์แทรกซึมอยู่ด้วย ซึ่งนั่นคือกลิ่นเฉพาะตัวของเลือดแก่นแท้จากอสูรสายเลือดชั้นสูง!

“ให้ตายเถอะ!”

ทันทีที่ได้กลิ่นนี้ ดวงตาของฉู่เซิงก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที!

ทักษะติดตัวอย่าง [แกะรอยอาหารโลหิต] ของเขา ทำให้เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ‘พลังงาน’ ที่แฝงอยู่ในเลือดงูนั้น เข้มข้นกว่าเลือดของกู่เยว่ซีมากกว่าสิบเท่า

นี่ถ้าหากได้ลองดูดสักคำล่ะก็...

ไม่สิ!

แค่คำเดียวมันจะไปพออะไร?

อย่างน้อยก็ต้องให้ข้าได้ดูดจนท้องแตกไปข้างหนึ่งนั่นแหละ!

ทันใดนั้น ความขุ่นเคืองที่ฉู่เซิงมีก่อนหน้านี้ก็พลันมลายหายไปสิ้น

ดวงตาขนาดเท่าเม็ดถั่วดำของเขาจับจ้องไปยังซากอสรพิษวิญญาณมรกตที่เย็นชืดเขม็ง จะงอยปากขยับไปมาอย่างไม่รู้ตัวจนแทบจะน้ำลายไหล

นี่มันของบำรุงชั้นเลิศชัดๆ!

ทว่ากู่เยว่ซีหาได้ใส่ใจในความปรารถนาของเขาไม่

เธอทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้น วางซากงูไว้เบื้องหน้า จากนั้นจึงวางมือทั้งสองข้างลงบนบาดแผลอีกครั้ง

“เตาหลอมหมื่นอสูร เปิด!”

ในเวลาต่อมา หยาดโลหิตแก่นแท้สีแดงเข้มที่เจือด้วยสีเขียวมรกตก็เริ่มไหลซึมผ่านแขนของเธอเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ

ความเจ็บปวดอันรุนแรงที่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

แต่ด้วยประสบการณ์จากครั้งแรก ทำให้ครั้งนี้กู่เยว่ซีดูสงบเยือกเย็นขึ้นมาก เธอตั้งมั่นรักษาสติสัมปชัญญะของตนเองไว้อย่างแน่วแน่ พลางทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการหลอมรวมพลังงานสายนี้

ฉู่เซิงที่อยู่ด้านข้างได้แต่มองดูอย่างร้อนใจ

“เฮ้ๆๆ! อย่าแอบกินคนเดียวสิ! แบ่งให้สหายอย่างข้าสักคำบ้างสิ!”

เลือดในท้องของเขายังคงอยู่ในระหว่างการย่อย ทำให้ในตอนนี้ยังไม่สามารถกินอะไรเพิ่มได้

เขาจึงทำได้เพียงมองดูกู่เยว่ซีค่อยๆ ดูดซับเลือดของอสูรสายเลือดชั้นสูงไปทีละน้อยด้วยสายตาละห้อย พลางรู้สึกเจ็บปวดในใจจนแทบจะกระตุก

นั่นมันแต้มวิวัฒนาการของข้าทั้งนั้นเลยนะ!

ไม่ได้การ! รอข้าย่อยเสร็จเมื่อไหร่ จะต้องหาทางเข้าไปจ๊วบสักคำให้ได้!

….

เวลาผ่านไปทีละวินาที...

ฉู่เซิงนอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะ จ้องมองกู่เยว่ซีสลับกับซากอสรพิษวิญญาณมรกตที่ส่ง ‘กลิ่นหอม’ เย้ายวนนั้นด้วยสายตาละห้อย ในใจร้อนรนราวกับมีแมวมาข่วน

ย่อยเร็วๆ เข้าสิโว้ย!

ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดเดียว งูตัวนั้นคงถูกนางดูดจนแห้งเหือดแน่!

บางทีอาจเป็นเพราะแรงปรารถนาอันแรงกล้าของเขาได้ผล หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงแจ้งเตือนของระบบที่เขารอคอยก็ดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์

[ติ๊ง! การย่อยโลหิตเสร็จสิ้น, ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +0.4!]

[ค่าพลังชีวิตและโลหิตปัจจุบัน 1.9, แต้มวิวัฒนาการรวม 0.9...]

มาแล้ว!

ฉู่เซิงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขารู้สึกว่าท้องที่เคยป่องกลมของตนเองแฟบลงในพริบตา พร้อมกับความหิวโหยอย่างรุนแรงที่ถาโถมเข้ามาอีกระลอก

ดังนั้น เขาจึงรีบหันไปมองกู่เยว่ซีที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ทันที

ณ เวลานี้ เธอยังคงหลับตาแน่น คิ้วขมวดมุ่น ใบหน้าที่งดงามประณีตชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งยังมีสีหน้าที่ซีดขาวอยู่บ้าง

เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการฝึกฝน จนไม่มีสมาธิจะไปสนใจสิ่งอื่นใด

โอกาสทอง!

ฉู่เซิงหัวเราะหึๆ อยู่ในใจ นี่ไม่ใช่ข้าจะแอบกินนะ แต่เป็นเจ้าเองที่ไม่ว่างมาสนใจข้าต่างหาก!

เขาค่อยๆ กระพือปีกอย่างระมัดระวัง พยายามลดเสียงในการบินของตนเองให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

นับว่าโชคดี ที่หลังจากการวิวัฒนาการ ความสามารถในการควบคุมร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาก

แม้ว่าตอนบินจะยังมีเสียง ‘หึ่งๆ’ อยู่บ้าง แต่ก็เบาลงกว่าแต่ก่อนเยอะ ราวกับโทรศัพท์มือถือที่เปิดโหมดสั่นแบบไร้เสียง

ในที่สุด เขาก็บินไปเกาะบนซากของอสรพิษวิญญาณมรกตอย่างแผ่วเบา ตรงข้างๆ กับบาดแผลที่กู่เยว่ซีใช้กริชแทงเอาไว้ก่อนหน้านี้

กลิ่นหอมปนคาวเลือดที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมโชยปะทะเข้ามาเต็มๆ จนฉู่เซิงแทบจะหมดสติไปด้วยความสุข

“ได้เวลาเจี๊ยะแล้ว!”

ฉู่เซิงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเล็งไปที่บริเวณหนังซึ่งดูค่อนข้างอ่อนนุ่มบนซากงู ก่อนจะใช้จะงอยปากระดับ 2 ที่ทั้งใหญ่และแข็งของตนเองแทงลงไปอย่างแรง!

ฉึก!

เสียงดังขึ้นเบาๆ ครั้งหนึ่ง จะงอยปากของเขาสามารถเจาะทะลุหนังงูเข้าไปได้อย่างไร้ซึ่งอุปสรรค!

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นอสูรสายเลือดชั้นสูง แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็ยังเป็นเพียงแค่ตัวอ่อน พลังป้องกันจึงยังไม่สูงมากนัก!

และในวินาทีต่อมา ของเหลวที่แตกต่างจากเลือดของกู่เยว่ซีโดยสิ้นเชิง ก็ไหลทะลักผ่านจะงอยปากเข้าสู่ร่างกายของเขาทันที!

หากจะเปรียบเลือดของกู่เยว่ซีเป็นซุปบำรุงชั้นดีที่อ่อนโยน เช่นนั้นแล้วเลือดของอสรพิษวิญญาณมรกตนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องดื่มชูกำลังสูตรเข้มข้น ที่ทั้งรุนแรงและดุดัน!

พลังงานอันบริสุทธิ์และเกรี้ยวกราดสายหนึ่ง พลันระเบิดออกในร่างกายของเขาทันที!

[พลังชีวิตและโลหิต +0.5]

[พลังชีวิตและโลหิต +0.6]

[พลังชีวิตและโลหิต +0.5...]

[คำเตือน! พลังงานในโลหิตที่โฮสต์ดูดซับเข้าไปนั้นมหาศาลเกินไป โปรดระวังขีดจำกัดที่ร่างกายจะรับไหว!]

…………….