บทที่ 310 - เหล็กแสงโลหิต (ฟรี)

บทที่ 310 - เหล็กแสงโลหิต

◉◉◉◉◉

แสงจันทร์เย็นเยียบสาดส่องลงมาบนร่างของวานรเฒ่า ทำให้มันดูมีความขลังและศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาหลายส่วน

หากฉากนี้ถูกคนธรรมดามาเห็นเข้า คงต้องนึกว่าเป็นเทพารักษ์หรือเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นแน่

ตำนานเจ้าป่าเจ้าเขาในโลกนี้ส่วนใหญ่ก็คือปีศาจที่บำเพ็ญเพียรจนกลายร่างนั่นแหละ

ปีศาจที่มีนิสัยอ่อนโยนก็จะกลายเป็นเทพที่ดีได้รับการกราบไหว้จากชาวบ้าน ส่วนปีศาจที่ดุร้ายป่าเถื่อนก็จะกลายเป็นปีศาจร้ายในคำบอกเล่า

ไป๋ยวนรู้สึกประหลาดใจ

วานรเฒ่าตัวนี้มีความสามารถไม่เบา

ปีศาจที่ตายด้วยน้ำมือเขามีเป็นหมื่นเป็นพัน แต่ปีศาจที่ฝึกเคล็ดวิชาของลัทธิเต๋าได้อย่างวานรเฒ่าตัวนี้ เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

ระบบการฝึกฝนของปีศาจแตกต่างจากมนุษย์อย่างสิ้นเชิง เคล็ดวิชาของลัทธิเต๋าไม่น่าจะใช้ร่วมกันได้

ทว่าท่วงท่าของวานรเฒ่านั้นกลมกลืนเป็นธรรมชาติ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าฝึกฝนมาหลายปีดีดักแล้ว

หลิวเจิ้งเหวินที่อยู่ข้าง ๆ ก็สังเกตเห็นอย่างละเอียดเช่นกัน

"วานรเฒ่าตัวนี้น่าจะได้รับการชี้แนะจากยอดคน ถึงได้เป็นเช่นนี้"

"การชี้แนะ?"

หลิวเจิ้งเหวินพยักหน้า

"ปีศาจระดับเจ็ดมีสติปัญญาเทียบเท่าหรือสูงกว่ามนุษย์ทั่วไปเสียอีก ได้ยินมาว่าขอเพียงคลุกคลีอยู่กับมนุษย์เป็นเวลานาน ก็สามารถลองฝึกฝนเคล็ดวิชาของมนุษย์ได้ สถานการณ์เช่นนี้แม้จะพบได้น้อย แต่ก็เคยปรากฏขึ้นมาแล้ว"

"เล่าลือกันว่าเมื่อร้อยปีก่อนมีปีศาจแมวตนหนึ่งฝึกวิชามารโลหิต ก่อความวุ่นวายไปทั่วเจียงหนาน หากไม่ได้ราชครูแห่งสำนักมังกรพยัคฆ์ลงมือปราบปราม เกรงว่าจะเกิดโศกนาฏกรรมนองเลือดครั้งใหญ่"

หม่าหงมองหลิวเจิ้งเหวินด้วยความประหลาดใจ

ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจสองคนที่อ้างว่าเป็นเหมินเค่อของท่านจอมทัพเท่าไหร่นัก นึกไม่ถึงว่าจะมีภูมิความรู้ไม่เบา ความยำเกรงที่มีต่อไป๋ยวนจึงเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

มีเพียงผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงเท่านั้นที่จะรวบรวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์ไว้รอบกายได้

หลิวเจิ้งเหวินไม่ว่าจะดูจากบุคลิกหรือการเจรจาพาที ล้วนบ่งบอกว่าไม่ใช่คนธรรมดา

ไป๋ยวนขมวดคิ้ว "แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดี"

หลิวเจิ้งเหวินแอบชำเลืองมองศิลาชิงหมิงในแขนเสื้อ มันไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

ขอเพียงเมล็ดพันธุ์มารปรากฏตัวในรัศมีหนึ่งลี้ ศิลาชิงหมิงจะต้องเปลี่ยนสี

ในเมื่อตอนนี้ศิลาชิงหมิงไม่มีปฏิกิริยา ก็แสดงว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเมล็ดพันธุ์มาร

หลิวเจิ้งเหวินกล่าว "ขอให้ท่านไป๋เป็นผู้ตัดสินใจเถิด"

ไป๋ยวนเข้าใจทันที เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับเมล็ดพันธุ์มารจริง ๆ

การปรากฏตัวของหลิวเจิ้งเหวินและฟางหย่งเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น

ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก หม่าหงที่อยู่ข้าง ๆ ก็อุทานเบา ๆ "ดูนั่น!"

ไป๋ยวนและหลิวเจิ้งเหวินมองตามไปพร้อมกัน

เห็นเพียงใจกลางของก้อนหินยักษ์ที่วานรเฒ่านั่งทับอยู่ ภายใต้แสงจันทร์ มันกลับเปล่งแสงสีแดงโลหิตดูประหลาดตายิ่งนัก

เมื่อเห็นดังนั้น ดวงตาของหลิวเจิ้งเหวินก็เป็นประกาย "เหล็กแสงโลหิต!"

หม่าหงได้ยินคำว่าเหล็กแสงโลหิต ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความตื่นเต้นทันที

เมื่อเห็นไป๋ยวนทำสีหน้าสงสัย หม่าหงจึงรีบกระซิบอธิบาย "ท่านไป๋ เหมืองแร่จิ่งหยางอุดมไปด้วยแร่ธาตุ ปกติจะมีแต่เหล็กทมิฬทั่วไป แต่บางครั้งก็ขุดพบแร่หายากบ้าง เหล็กแสงโลหิตนี้ข้าน้อยก็เคยเห็นแต่ในบันทึกท้องถิ่น เจ้าเมืองเมื่อร้อยปีก่อนเคยขุดพบเหล็กแสงโลหิต แล้วส่งเข้าวังเป็นเครื่องบรรณาการ ได้ยินว่าฮ่องเต้ในรัชสมัยนั้นทรงพอพระทัยมาก ถึงกับพระราชทานคำขวัญว่า 'นิมิตมงคลจากสวรรค์' ให้เลยทีเดียว"

ไป๋ยวนเลิกคิ้ว

ฮ่องเต้เสวียนหยางเคยเห็นสมบัติล้ำค่ามาสารพัด การที่เหล็กแสงโลหิตได้รับคำชมเชยสูงส่งเพียงนี้ แสดงว่าต้องไม่ธรรมดาแน่

หลิวเจิ้งเหวินวิเคราะห์ "ดูท่าทางวานรเฒ่าตัวนี้คงถูกดึงดูดมาด้วยเหล็กแสงโลหิต เหล็กแสงโลหิตมีพลังเลือดลมมหาศาล เป็นที่ชื่นชอบของพวกปีศาจที่สุด"

ไป๋ยวนพยักหน้า

ตอนนี้สถานการณ์ของเหมืองแร่จิ่งหยางถือว่ากระจ่างแจ้งแล้ว

หม่าหงกล่าว "ท่านไป๋ เช่นนั้นข้าน้อยจะลงเขาไปเรียกคนมาล้อมปราบปีศาจพวกนี้เดี๋ยวนี้เลย"

ในเมื่อรู้ตื้นลึกหนาบางแล้ว เขาแทบอยากจะนำกำลังมากวาดล้างพวกหนามยอกอกนี้ให้สิ้นซากเสียเดี๋ยวนี้

ปีศาจพวกนี้ยึดครองเหมืองแร่เพิ่มขึ้นหนึ่งวัน เขาต้องสูญเสียเงินทองไปไม่รู้เท่าไหร่

ไป๋ยวนยกมือห้ามหม่าหง แล้วส่ายหน้า

หม่าหงงุนงง "ท่านไป๋ยังจะรออีกหรือขอรับ"

ไป๋ยวนส่ายหน้าอีกครั้ง "ไม่ พวกเราสามคนก็พอแล้ว"

"..."

หม่าหงพูดไม่ออก

ในหัวของเขาพลันผุดเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับท่านจอมทัพแห่งแคว้นหลิงผู้นี้ ที่ว่ากันว่าชื่นชอบการลงมือฆ่าฟันด้วยตนเองเป็นที่สุด

พอนึกถึงตรงนี้ หม่าหงก็อดขนลุกไม่ได้

ไป๋ยวนกล่าว "ไปกลับรอบหนึ่งเสียเวลาอีกครึ่งชั่วยาม ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น รอข้าสักครู่ เดี๋ยวข้ามา"

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลิวเจิ้งเหวินและหม่าหง ไป๋ยวนมุดหายเข้าไปในป่าทึบข้างทาง

หนึ่งก้านธูปผ่านไป ไป๋ยวนก็กลับมาปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสองคนอีกครั้ง

แม้หลิวเจิ้งเหวินและหม่าหงจะอยากรู้ว่าไป๋ยวนไปทำอะไรมา แต่เพราะกลัวจะละลาบละล้วงความลับของไป๋ยวน ทั้งสองจึงพร้อมใจกันสงบปากสงบคำ

"ลงมือเถอะ"

ไป๋ยวนพูดเสียงต่ำ มุมปากยกยิ้ม

ภาพนี้ในสายตาของหม่าหง ดูอย่างไรก็โรคจิตชัด ๆ

บนกองหินแร่ระเกะระกะ วานรเฒ่านั่งขัดสมาธิอยู่บนหินยักษ์

ปีศาจตัวอื่น ๆ กระจายอยู่รอบตัว ล้อมมันไว้ตรงกลาง บ้างนั่ง บ้างเดิน...

ลมหายใจของวานรเฒ่ายาวนานสม่ำเสมอ ท่วงท่าของมันดูได้มาตรฐานยิ่งกว่านักพรตส่วนใหญ่ในโลกหล้าเสียอีก

ขณะที่วานรเฒ่ากำลังเข้าฌาน ฝูงปีศาจก็เกิดความวุ่นวายขึ้น

วานรเฒ่าลืมตาโพลง

จากนั้นก็เห็นมนุษย์สองคนปรากฏตัวขึ้นไม่ไกล กำลังต่อสู้พัวพันอยู่กับลูกน้องปีศาจของมัน

หนึ่งในนั้นคือคนที่เคยพ่ายแพ้มันจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปคราวก่อน

ครั้งนี้กลับมาพร้อมผู้ช่วย

วานรเฒ่าแค่นเสียงเย็น มันชำเลืองมองปีศาจเสือดาวรูปร่างกำยำข้างกายแวบหนึ่ง

ปีศาจเสือดาวแยกเขี้ยวคำราม กระโจนเข้าใส่ศัตรูทันที

ขณะที่วานรเฒ่าเตรียมจะเข้าร่วมวงต่อสู้ มันก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกจากด้านหลัง สัญชาตญาณการต่อสู้อันแข็งแกร่งทำให้มันไม่ทันได้หันกลับไปมอง แต่รีบกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างทันที

"มีฝีมืออยู่บ้างนี่"

เสียงมนุษย์ดังขึ้น

วานรเฒ่ากลิ้งตกจากหินยักษ์ลงไปที่พื้น เงยหน้าขึ้นมองเห็นใบหน้ามนุษย์แปลกหน้าคนหนึ่ง

ไป๋ยวนมองวานรเฒ่าอย่างสนใจ

วานรเฒ่าตัวนี้แข็งแกร่งมาก ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าหยางจิ่วเหยียนอารองของหยางฟางอวี่เลย ปีศาจที่แข็งแกร่งระดับนี้หาได้ยากในแคว้นหลิง

มิน่าเล่าหม่าหงถึงไม่ใช่คู่มือของมัน

ไป๋ยวนเคลื่อนกายดุจใบไม้ร่วง ลอยลงมาจากหินยักษ์ มือขวาทำท่าสันดาบฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมของวานรเฒ่า

วานรเฒ่ามองดูฝ่ามือนั้นด้วยความตื่นตระหนก

มือขวาของมนุษย์ผู้นี้ดูเหมือนมือธรรมดา แต่ในสายตาของมันกลับดูเหมือนศาสตราวุธคมกริบ!

รับตรง ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!

วานรเฒ่าเลือกที่จะไม่ปะทะซึ่งหน้าอย่างหาได้ยาก มันเบี่ยงตัวหลบ

ขณะที่มันเพิ่งจะหลบฝ่ามือของไป๋ยวนพ้น รอบด้านก็มีเสียงโหยหวนดังระงมขึ้นอย่างต่อเนื่อง

วานรเฒ่าเหลือบไปเห็นลูกน้องรอบกายล้มลงทีละตัว สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เพียงชั่วพริบตาก็ละลายกลายเป็นกองเลือด

เห็นภาพนี้ วานรเฒ่าตาแทบถลนออกจากเบ้า

"เจ้ามนุษย์สารเลว เจ้าวางยาพิษ!"

มันพูดภาษามนุษย์ออกมา

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายที่สุดในโลกจริง ๆ!

แต่วานรเฒ่าตกใจกับวิธีการวางยาของไป๋ยวนยิ่งกว่า แม้แต่ตัวมันเองยังไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

วิธีการนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!

ไป๋ยวนยิ้มบาง ๆ คราวนี้เขาลงมือด้วยสองมือพร้อมกัน

วิชาดาบและวิชาพิษแยกซ้ายขวา แต่กลับผสมผสานกันอย่างลงตัว

วานรเฒ่ารู้สึกเหมือนกำลังต่อสู้กับคนสองคนในเวลาเดียวกัน จนรับมือไม่ถูก

เพียงแค่สิบกระบวนท่า วานรเฒ่าก็ถูกฝ่ามือพิษของไป๋ยวนซัดจนกลายเป็นกองเลือด

ไป๋ยวนจัดการวานรเฒ่าเสร็จ

ก็หันไปเข้าร่วมวงต่อสู้ของหลิวเจิ้งเหวินทั้งสองกับปีศาจเสือดาว

สามอึดใจต่อมา บนกองหินแร่ก็ไม่เหลือปีศาจที่มีลมหายใจแม้แต่ตัวเดียว!

[จบแล้ว]