บทที่ 600: นี่ไม่ใช่นิยายทำอาหาร
บทที่ 600: นี่ไม่ใช่นิยายทำอาหาร
ร้านเก่าแก่ดั้งเดิมนั้นมีจุดขายหลักคือความเรียบง่ายและจริงใจ
อากาศร้อนชื้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อสัตว์และกลิ่นหอมละมุนของเส้นหมี่ ครัวแบบเปิดกำลังส่งไอร้อนพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย
ห่านย่างหนังมันวับถูกแขวนเรียงรายอย่างไม่ใส่ใจนักบนตะขอ ภายใต้หนังกรอบสีแดงฉ่ำซอส มีหยาดน้ำมันหยดลงมาเป็นระยะ
ในโถงร้านมีลูกค้าทยอยเข้ามานั่งกันประปราย เสียงพูดคุยหยอกล้อดังระงมไปทั่ว
หลินโม่และถงตงยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ซึ่งด้านหลังมีเด็กสาววัยสิบกว่าขวบกำลังนั่งทำการบ้านปิดเทอมฤดูร้อน ปลายปากกาจิ้มแก้มด้วยท่าทีเบื่อหน่ายสุดขีด ดูท่าจะเป็นลูกสาวของเถ้าแก่ร้าน
ด้านหลังเธอคือป้ายเมนูขนาดใหญ่ พื้นแดงตัวหนังสือขาว ราคาบนนั้นถูกปากกาสีดำขีดแก้ไปหลายครั้ง ทิ้งร่องรอยแห่งกาลเวลาเอาไว้
ไหลเฝิ่นห่านย่าง สิบสามหยวน
ไหลเฝิ่นน่องห่านย่าง สิบแปดหยวน
ในปี 2013 ราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว
หลินโม่หันไปมองถงตง “กินอะไรหน่อยไหม”
“ฉันไม่หิว แค่มานั่งเป็นเพื่อนนายเฉยๆ” ถงตงโบกมือ เขาเพิ่งกินมื้อเช้ามาจนอิ่มแปล้จริงๆ
หลินโม่ก็ไม่ได้เกรงใจ พยักหน้าแล้วเบนสายตากลับไปที่เมนู
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น พอเห็นหลินโม่ที่ดูหล่อเหลาเอาการ กับถงตงที่ดูสุภาพเรียบร้อย ดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย
หลินโม่มองเมนูแล้วเอ่ยปากสั่ง “เอาไหลเฝิ่นน่องห่านย่างสองชาม”
สิ้นเสียงเขา เด็กสาวหลังเคาน์เตอร์ก็เริ่มขยับปากกาจดรายการ
ถงตงอดไม่ได้ที่จะกระตุกชายเสื้อหลินโม่ “เฮ้ย ฉันไม่กินจริงๆ”
หลินโม่ทำราวกับไม่ได้ยิน ยังคงสั่งอาหารกับเด็กสาวต่อไปด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “เพิ่มห่านย่างสับหนึ่งที่ หมูแดงติดมันหนึ่งที่ แล้วก็ไส้ห่านพะโล้ขาวอีกหนึ่งที่”
สั่งรวดเดียวขนาดนี้ อย่าว่าแต่ถงตงเลย แม้แต่เด็กสาวที่จดรายการยังชะงัก ปลายปากกาหยุดค้างบนกระดาษ เงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคน
ปริมาณขนาดนี้ ดูไม่เหมือนที่วัยรุ่นสองคนจะจัดการไหวเลย
“จะสั่งเยอะไปหรือเปล่า” ถงตงทักท้วง
หลินโม่ถึงได้ปรายตามองเขา สีหน้าเรียบเฉย “มาทั้งที จะไม่ลองของดีเมืองก่วนเฉิงได้ไง? นายก็แค่ชิมๆ กินน่องห่านสักหน่อยก็พอ อีกอย่างนายประเมินกระเพาะฉันต่ำไปแล้ว”
“ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ!”
เด็กสาวพอได้ยินก็สบโอกาสชวนคุยทันที ดวงตาเป็นประกายจ้องมองหลินโม่ “ไหลเฝิ่นห่านย่างเมืองก่วนเฉิงของเราอร่อยที่สุดแล้วค่ะ! เส้นไหลเฝิ่นที่นี่แม่หนูทำเองกับมือทุกเช้า ลื่นคอมาก พวกที่ใช้เครื่องทำข้างนอกเทียบไม่ติดเลย!”
พอได้ยินคำว่า “ทำมือ” หลินโม่ก็พยักหน้าอย่างชื่นชม แล้วพูดเสริมตามน้ำ
“พวกเรามาจากเมืองหยางเฉิง ที่นั่นฮิตกินไหลเฝิ่นน้ำข้น ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เลยอยากมาลองไหลเฝิ่นน้ำใสของที่นี่ดูบ้าง อยากกินรสชาติต้นตำรับน่ะ”
ความจริงคือหลินโม่ไม่ชอบกินเห็ดหอม แต่ไหลเฝิ่นน้ำข้นดันใส่เห็ดหอม
ดังนั้นหลินโม่เลยไม่ชอบกินไหลเฝิ่นน้ำข้นไปโดยปริยาย
“พี่ชายตาถึงจริงๆ!” เด็กสาวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มปริ การจดรายการพลันคล่องแคล่วขึ้นเยอะ
พอเขียนบิลเสร็จ เธอก็ยื่นออกมา ถงตงเผลอล้วงมือไปหยิบกระเป๋าตังค์ในกางเกงโดยไม่รู้ตัว
ทว่ามีมือหนึ่งยื่นเข้ามาเร็วกว่า กดข้อมือเขาไว้เบาๆ
ถงตงรีบพูดขึ้น “คราวที่แล้วบอกว่าจะเลี้ยงนาย แต่ก็ไม่ได้เลี้ยง คราวนี้ฉันจ่ายเอง”
“รอนายได้รางวัลที่หนึ่งค่อยมาเลี้ยงฉันเถอะ”
การกระทำของเขา ประกอบกับประโยคนั้น ทำเอาเด็กสาวข้างๆ ตาเป็นประกาย มองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน มุมปากกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ เกือบจะหลุดขำออกมาแล้ว
ยุคสมัยนี้ ความรักมันเปิดกว้าง พวกสาววายที่ชอบจิ้นก็มีอยู่ไม่น้อย
หลินโม่ไม่สนใจสีหน้าของเธอ หยิบธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนสีแดงออกมาวางปึกลงบนเคาน์เตอร์ที่มันแผล็บ เสียงดังฟังชัด
“เอาน่า เดี๋ยวก็มีโอกาสให้นายเลี้ยงเองแหละ”
เด็กสาวเห็นว่าหมดเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ก็จำต้องเก็บอาการ รีบเก็บเงิน ฉีกบิล แล้วยื่นให้หลินโม่พร้อมกับป้ายหมายเลขที่ทำจากไม้
“เงินทอนค่ะ เอาบิลไปให้เชฟที่ครัวฝั่งโน้นได้เลย มีอะไรเพิ่มเติมก็บอกเขาได้เลยค่ะ”
หลินโม่รับบิลกับป้ายมา แล้วบอกถงตง “นายไปหาที่นั่งก่อน”
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็หันหลังเดินตรงไปยังครัวเปิดที่อบอวลไปด้วยไอร้อน
หลินโม่ยื่นบิลให้แล้วเอ่ยปาก
“เชฟครับ ไหลเฝิ่นน่องห่านสองชาม น่องไม่ต้องสับนะ ขอมาทั้งน่องเลย น่องซ้ายไม่ต้องเลาะมันออก ฉันชอบกินแบบนั้น ส่วนหมูแดงติดมัน ขอชิ้นที่มันเยอะที่สุด ราดน้ำผึ้งเยอะๆ แค่นี้แหละครับ ขอบคุณครับ!”
เชฟประจำเตาย่างได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้ามองหลินโม่แวบหนึ่ง แววตาฉายแววชื่นชมราวกับเจอคนรู้จริง
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เพียงพยักหน้าอย่างสุขุม เอื้อมมือไปปลดห่านย่างหนังสีแดงฉ่ำที่น้ำมันยังหยดติ๋งๆ ลงมาจากตะขอ เสียงมีดปังตอกระทบเขียงดังฟังชัด ก่อนที่น่องห่านข้างซ้ายชิ้นงามจะถูกเลาะออกมาอย่างแม่นยำ
อีกด้านหนึ่ง ป้าคนลวกเส้นก็หยิบเส้นไหลเฝิ่นสีขาวนวลขึ้นมาสองกำมือ สะบัดให้คลายตัวแล้วโยนลงในหม้อน้ำซุปที่กำลังเดือดพล่าน
ที่ไหลเฝิ่นห่านย่างมีชื่อเสียงได้ขนาดนี้ ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะห่านย่าง อีกครึ่งต้องยกความดีความชอบให้น้ำซุปชามนี้กับเส้นไหลเฝิ่นทำมือ
แต่หัวใจสำคัญของเส้นไหลเฝิ่นก็คือน้ำซุป
ในอากาศไม่ได้อบอวลด้วยกลิ่นผงชูรสราคาถูก แต่เป็นกลิ่นหอมเข้มข้นบริสุทธิ์ของซุปกระดูก
น้ำซุปนี้ต้องใช้โครงไก่และกระดูกหมูชิ้นใหญ่เคี่ยวด้วยไฟอ่อน พ่อครัวต้องมีความอดทน คอยช้อนฟองและน้ำมันส่วนเกินออกอยู่เสมอ ถึงจะได้น้ำซุปใสแจ๋วที่รสชาติกลมกล่อมล้ำลึกเช่นนี้
เพราะถ้าใช้ไฟแรงเคี่ยว น้ำซุปจะขุ่นหรือกลายเป็นสีขาวขุ่นเหมือนนม
ราวกับเติมนมข้นจืดลงไปสักช้อน
ที่หลินโม่มากินร้านนี้ ก็เพราะเขาดูออกว่าน้ำซุปนี้เป็นน้ำซุปไหลเฝิ่นของแท้
ไม่ใช่แบบร้านดังๆ ที่เขาเคยไปกินทีหลัง ซึ่งมีแต่น้ำผสมผงชูรสบวกกับน้ำราดห่าน
“พ่อหนุ่ม ไปนั่งรอตรงโน้นเถอะ เสร็จแล้วเดี๋ยวป้าให้คนยกไปเสิร์ฟ” ป้าคนลวกเส้นตะโกนบอกโดยไม่เงยหน้า
หลินโม่ขานรับ แล้วหันหลังเดินกลับไปนั่งที่ตรงข้ามถงตง
พอนั่งลง ถงตงก็อดถามไม่ได้ “นายกินหมดเหรอ”
“วางใจเถอะ”
หลินโม่โบกมือ ท่าทางสบายๆ “น่องห่านอันนั้นของนาย ที่เหลือของฉันหมด”
ถงตงอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป
ไม่นานนัก ถาดอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมยึดครองพื้นที่รอบข้างอย่างเอาแต่ใจในทันที
น่องห่านย่างขนาดมหึมาสองชิ้น หนังสีแดงพุทราน่ากิน มันวาววับ ถูกแยกใส่จานไว้ต่างหาก ข้างๆ เป็นจานหมูแดงติดมัน เนื้อครึ่งมันครึ่ง ขอบเกรียมเล็กน้อย ราดด้วยน้ำซอสหมูแดงสีเข้มจนชุ่ม
ถัดไปเป็นไหลเฝิ่นสองชามแยกต่างหาก
เส้นไหลเฝิ่นสีขาวดุจหิมะนอนนิ่งอยู่ในน้ำซุปใสแจ๋ว มีต้นหอมซอยสีเขียวมรกตโรยหน้าอยู่ประปราย บนผิวน้ำมีเพียงน้ำมันห่านสีทองไม่กี่หยด ไร้ซึ่งความขุ่นมัว
“ร้านที่พิถีพิถันเขาจะเสิร์ฟแบบนี้แหละ” หลินโม่พยักพเยิดหน้าไปทางถงตง “ซุปก็ส่วนซุป เนื้อก็ส่วนเนื้อ อยากกินแบบไหนก็เติมเอง รสเข้มข้นของห่านย่างจะได้ไม่ไปกลบความหวานใสของน้ำซุป”
พูดจบ เขาก็หยิบช้อนตักน้ำซุปใสขึ้นมาหนึ่งคำ
พอน้ำซุปเข้าปาก ความหวานล้ำที่นุ่มนวลและบริสุทธิ์ก็แผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้นทันที ไหลลื่นลงคอไป ทำเอาอุ่นวาบไปทั้งตัว
รสชาตินี้แหละ