บทที่ 111: เก็บดอกบัวเก้าดอก
บทที่ 111: เก็บดอกบัวเก้าดอก
หลินโม่น่ะผ่านการฝึกฝนความสามารถในการพูดจาแดกดันระดับสูงจากชาวเน็ตในติ๊กต็อกมาแล้ว
แน่นอนว่าเขาจะพูดให้มันยียวนกวนประสาทกว่านี้ก็ได้ แต่ไม่จำเป็นหรอก แค่ระดับนี้ก็พอที่จะทำให้เด็กหนุ่มตรงหน้าหัวร้อนได้แล้ว
เห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มคนนี้รีบร้อนขึ้นมาแล้ว
เขาชูไม้แบดในมือขึ้นแล้วชี้ไปที่หลินโม่
“หลินโม่ แกกล้าดวลกับฉันสักตั้งไหม!”
หลินโม่เลิกคิ้วพลางกางมือออกอย่างไม่ใส่ใจ “ทำไมฉันต้องดวลกับนายด้วยล่ะ ฉันไม่ได้ประโยชน์อะไรสักหน่อย”
เด็กหนุ่มยิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่ เขาขมวดคิ้วชี้ไปที่หลินโม่
“แก... แก... งั้นแกบอกมาสิว่าจะยอมดวลกับฉันได้ยังไง เงื่อนไขอะไรก็ว่ามาเลย!”
เด็กหนุ่มแบบนี้ก็ยังอ่อนหัด ยุหน่อยเดียวก็ขึ้นแล้ว
หลินโม่หันไปมองเจียงอวิ๋นลู่
ก็เห็นเจียงอวิ๋นลู่ตาเป็นประกาย มองมาที่หลินโม่ด้วยความคาดหวัง เห็นได้ชัดว่าเธออยากให้หลินโม่ตอบตกลง
เธออยากเห็นหลินโม่ตบพวกนักกีฬาตัวแทนโรงเรียนที่หยิ่งยโสโอหังมาตั้งนานแล้ว
ส่วนเรื่องฝีมือของหลินโม่ เธอมั่นใจมากว่าเขาจะเอาชนะเด็กหนุ่มคนนี้ได้
หลินโม่ลูบคาง มองไม้แบดราคาไม่ถูกในมือของเด็กหนุ่ม แล้วพูดขึ้นว่า “งั้นเอางี้ ถ้านายแพ้ นายต้องซื้อกระทิงแดงลังนึงให้ห้องเราในวันกีฬาสี”
เด็กหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ตอบตกลงทันที “ได้! ถ้าแกแพ้ แกก็ต้องซื้อกระทิงแดงให้ห้องเราเหมือนกัน!”
หลินโม่โบกมือปฏิเสธทันที
“งั้นก็ล้มเลิกไปเถอะ ไม่ใช่ฉันที่ไปขอร้องให้นายมาเล่นด้วยสักหน่อย แถมถ้าฉันแพ้ยังต้องซื้อกระทิงแดงให้พวกนายอีก งั้นถ้านายไปท้าตีท้าต่อยทุกห้องแบบนี้ ก็ได้กระทิงแดงกินฟรีไปทั้งปีเลยสิ?”
ท่าทีแบบนี้ของหลินโม่ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มคิดว่าเขาไม่เอาไหน
เขากำหมัดแน่น สุดท้ายก็แค่นเสียงออกมา
“ไม่มีปัญหา ฉันตกลง”
แค่ยั่วยุเล็กน้อย ต่อให้แพ้ หลินโม่ก็ไม่ต้องเสียอะไรเลย
แน่นอนว่าในสายตาของเด็กหนุ่ม หลังจากเอาชนะหลินโม่ได้ เขาก็จะสามารถเยาะเย้ยได้อย่างสะใจ
ส่วนเจียงอวิ๋นลู่ถึงกับเอามือปิดปากแอบหัวเราะ แล้วยื่นไม้แบดของตัวเองส่งไปให้
“ใช้ไม้ของฉันสิ”
แต่หลินโม่กลับเดินตรงไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ แล้วเลือกไม้แบดเหล็กอันหนึ่งออกมา
ไม้แบดแบบนี้ก็เหมือนกับอาวุธเริ่มต้นในเกม ใช้ได้ตั้งแต่เลเวล 0 แต่ใช้ไม่ดี
เมื่อเห็นไม้แบดของโรงเรียนในมือหลินโม่ เด็กหนุ่มก็หัวเราะเสียงดังลั่น
“ฮ่าๆๆๆ! แกคิดจะใช้ของแบบนี้มาสู้กับฉันเหรอ? แกคงไม่รู้อะไรเลยจริงๆ สินะ”
พูดจบ เขาก็หยิบหลอดลูกขนไก่ออกมาจากฝั่งของตัวเอง
“ของห่วยๆ ของโรงเรียนน่ะฉันใช้ไม่ถนัดหรอก แกจะใช้ไม้กากๆ นั่นก็ได้ แต่ถ้าเป็นลูกขนไก่ ยังไงก็ต้องใช้ลูกดีๆ ไม่งั้นฉันทนไม่ไหว”
ดูออกเลยว่าคนคนนี้อยากจะอวดเก่งมาก
ถ้าได้เหยียบหน้าหลินโม่เพื่ออวดเก่งด้วยล่ะก็ ยิ่งดีเข้าไปใหญ่
เดิมทีเจียงอวิ๋นลู่ก็อยากจะเกลี้ยกล่อมให้หลินโม่ใช้ไม้ของเธอ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้หลินโม่ก็ใช้ไม้แบดของโรงเรียนเอาชนะเธอได้อย่างง่ายดาย เธอจึงล้มเลิกความคิดที่จะแนะนำ
แน่นอนว่าถ้าหลินโม่แพ้เพราะความต่างชั้นของอุปกรณ์จริงๆ เธอจะรีบให้เขาเปลี่ยนไม้ทันที
ทั้งสองคนยืนอยู่บนสนามแบดมินตัน เด็กหนุ่มชูไม้แบดในมือขึ้น
“ฉันคือ หวงเสี่ยวหลิน จากห้องสิบสอง...”
ยังไม่ทันพูดจบ หลินโม่ก็เซ็นเซอร์เสียงด้วยตัวเองทันที
“โทษทีนะ ฉันไม่สนใจชื่อของนายหรอก ผู้เขียนเขาไม่อยากตั้งชื่อเต็มๆ ให้กับตัวละครที่โผล่มาแค่ฉากเดียว”
หวงเสี่ยวหลิน ชะงักไปครู่หนึ่ง “ทำไมล่ะ?! ทำไมถึงเป็นแบบนี้!”
ด้วยความโกรธและร้อนใจ เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วเสิร์ฟลูกทันที
ตามหลักแล้ว พวกเขาควรจะไปแข่งกันที่โรงยิมแบดมินตัน แต่ทั้งคู่ต่างก็คิดว่าสามารถจัดการอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย เลยแข่งกันที่สนามแบดมินตันกลางแจ้งนี่แหละ
หวงเสี่ยวหลิน เสิร์ฟแบคแฮนด์
วิธีเสิร์ฟแบบนี้ทั้งสั้นและเร็ว แถมยังไม่โดนตบกลับง่ายๆ อีกทั้งยังสร้างโอกาสให้ตัวเองตบได้อีกด้วย
โดยพื้นฐานแล้ว การแข่งขันระดับมืออาชีพล้วนใช้วิธีเสิร์ฟแบบนี้ทั้งนั้น
แต่หลินโม่ไม่ได้เข้าไปรับลูกทันที
เพียงเพราะมีลมกระโชกแรงพัดมาจากด้านหลัง
ลูกขนไก่ที่ควรจะตกลงบนเส้นกลับถูกลมพัดจนถอยหลังกลางอากาศ แล้วตกลงหน้าเส้นเสิร์ฟ
ตามกติกาแบดมินตัน การเสิร์ฟจะต้องให้ลูกตกลงหลังเส้นเสิร์ฟ ไม่เช่นนั้นจะถือว่าเป็นคะแนนของฝ่ายตรงข้าม
ดังนั้นหลินโม่ยังไม่ทันได้ขยับตัว ก็ได้ไปหนึ่งคะแนน
“ไม่ได้! นี่มันเป็นเพราะลม!”
หวงเสี่ยวหลิน ยกมือประท้วง
หลินโม่เลิกคิ้ว ถามอย่างสบายๆ ว่า “ดูเหมือนว่านักกีฬาตัวแทนโรงเรียนจะระมัดระวังตัวมากเวลาเจอกับฉันสินะ แค่คะแนนเดียวก็ยังต้องเถียงกันจริงจังขนาดนี้ เอางี้ดีไหม เราไปที่โรงยิมกันเถอะ ไม่งั้นถ้าลมพัดมาอีกสักสองสามที คงได้เถียงกันอีกนานแน่”
แดกดันอีกแล้ว!
หลินโม่ยกอีกฝ่ายขึ้นหิ้งไปเลย
ฝั่งของหวงเสี่ยวหลิน ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเพื่อนร่วมชั้นมาดู ยิ่งรู้ว่าหวงเสี่ยวหลิน จะแข่งกับหลินโม่ พวกเขาก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้น
“หวงเสี่ยวหลิน นายน่ะเป็นถึงตัวแทนโรงเรียนนะ ออมมือให้เขาสักลูกสองลูกจะเป็นไรไป ฉันเชื่อนาย นายตบหลินโม่กระจุยได้อยู่แล้ว!”
เมื่อได้ยินเสียงเชียร์จากเพื่อนร่วมชั้น ในที่สุดหวงเสี่ยวหลิน ก็ลองคิดดูแล้วรู้สึกว่ามันมีเหตุผล เลยไม่ได้เถียงต่อ “ก็ได้ คะแนนนี้ยกให้แก ต่อไปนี้แกจะไม่ได้จากฉันไปอีกแม้แต่คะแนนเดียว”
หลินโม่ยักไหล่ แล้วก้มลงเก็บลูกบนพื้น
เมื่อเห็นหลินโม่เก็บลูกแบบนั้น หวงเสี่ยวหลิน ก็ยิ่งแค่นหัวเราะ
“แค่ใช้ไม้แบดตักลูกยังทำไม่เป็นเลย ก็แค่มือสมัครเล่นเท่านั้นแหละ”
หวงเสี่ยวหลิน ยิ่งรู้สึกว่าเมื่อกี้หลินโม่แค่โชคดีเท่านั้น
ต่อไปก็เป็นตาของหลินโม่เสิร์ฟ
หลินโม่เสิร์ฟโฟร์แฮนด์ทันที
เป็นการเสิร์ฟลูกโด่งตามมาตรฐาน
หวงเสี่ยวหลิน เห็นดังนั้นก็ยิ้มเย็นชา รอบนี้เขาจะต้องตบให้หนักๆ แน่นอน
ขณะที่ลูกขนไก่กำลังร่วงลงมาจากที่สูง หวงเสี่ยวหลิน ก็เล็งเป้าไว้เรียบร้อยแล้ว
แต่แล้วลมกระโชกแรงก็พัดมาอีกครั้ง
ลูกนั้นเฉียดไม้แบดไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แล้วร่วงลงต่อหน้าหวงเสี่ยวหลิน
แปะ ลูกตกลงบนพื้น
หวงเสี่ยวหลิน หันไปมองหลินโม่ด้วยใบหน้าที่แข็งทื่อ
ก็เห็นหลินโม่ขมวดคิ้วมองมาที่เขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเชิงห้ามปราม
“หรือว่า... พอกันแค่นี้เถอะ นายเล่นแบดมินตันไม่เป็นเลยนี่นา นี่มันเสียเวลาฉันเปล่าๆ นะ”
พอได้ยินคำพูดนี้ หวงเสี่ยวหลิน ก็โกรธจนแทบจะอกแตกตาย
ตกลงใครกันแน่ที่เล่นแบดไม่เป็น!
เขาใช้ไม้แบดตักลูกขนไก่บนพื้นส่งให้หลินโม่
“เอาอีก!”
หลินโม่ยื่นมือไปจับลูกขนไก่ แล้วจัดขนที่บานออกให้เข้าที่
“ฝีมือก็งั้นๆ แต่ท่าสวยๆ นี่เยอะจริงนะ ฉันว่านะ เล่นแบดมินตันน่ะต้องกลับสู่สามัญ”
หวงเสี่ยวหลิน หายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้ตอบคำพูดของหลินโม่ ต่อไปนี้เขาจะตบหน้าหลินโม่ให้ยับ!
หลินโม่เสิร์ฟลูกโด่งแบบธรรมดาอีกครั้ง
ครั้งนี้หวงเสี่ยวหลิน สุขุมขึ้นมาก เขาไม่ได้ตบ แต่ใช้ไม้แบดค่อยๆ ส่งลูกไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
ลูกขนไก่ข้ามเน็ตไปอย่างง่ายดายและกำลังจะร่วงลง
หลินโม่ยื่นไม้แบดออกไป แต่ยังขาดระยะอีกนิดหน่อย
มุมปากของหวงเสี่ยวหลิน ยกขึ้นแล้ว รอบนี้ชัวร์
แต่บังเอิญว่า มีลมหมุนวนพัดมาจากด้านหลังของเขา
พัดลูกขนไก่ให้ลอยไปหาไม้แบดของหลินโม่พอดิบพอดี
หลินโม่แค่ยกไม้ขึ้นตวัดเบาๆ
ลูกขนไก่ก็ข้ามไปอีกฝั่ง ตกบนตาข่าย กลิ้งเล็กน้อย แล้วร่วงลงมาทางฝั่งของหวงเสี่ยวหลิน ตรงๆ
หวงเสี่ยวหลิน สบถออกมาทันที “เชี่ยเอ๊ย แบบนี้ก็ได้เหรอวะ?”
หลินโม่ส่ายหัว “เพื่อนนักเรียนหวง นายมันก็เหมือนบัว... บัวใต้น้ำน่ะ”
ดีมาก สภาพจิตใจของหวงเสี่ยวหลิน พังทลายแล้ว