บทที่ 44: การปกป้องนักเรียน คือหน้าที่ของครู

“อารมณ์ดีจังนะ?”

หลินโม่ที่เดินตามหลังเอ่ยถามเซี่ยอวี่หลิงซึ่งกำลังเดินกระโดดโลดเต้นเป็นเด็กๆ

“ก็พอตัวน่ะ แม่บอกว่าถ้าฉันสอบได้คะแนนดีๆ ทั้งอินเทอร์เน็ต คอมพิวเตอร์ แล้วก็มือถือ จะมีให้หมดเลย”

ที่แท้ก็เป็นการวาดฝันให้สินะ

แต่ก็ดีเหมือนกัน การมีฝันให้ไล่ตามก็หมายถึงการมีความหวัง

เด็กสาวจึงดูผ่อนคลายและร่าเริงเป็นพิเศษ

“หลินโม่!” เสียงของฟางจวิ้นดังขึ้นจากด้านหลัง

เด็กสาวที่เคยสดใสร่าเริงพลันเปลี่ยนกลับไปสู่โหมดเย็นชาทันควัน

หลินโม่หันไปมอง

ฟางจวิ้นวิ่งเหยาะๆ เข้ามา ในมือถือกล่องอะไรบางอย่างอยู่ด้วย

เมื่อเพ่งมองดูดีๆ หลินโม่ถึงได้เห็นว่ามันคือเกมสามก๊กฆ่า

เกมนี้ในยุคนี้ยังไม่ได้เป็นเกมที่ได้รับคำชมถล่มทลายขนาดนั้น

“นายเล่นสามก๊กฆ่าเป็นไหม?”

ฟางจวิ้นชูกล่องเกมในมือขึ้น

“เป็นนิดหน่อย”

“ได้เลย งั้นกลางวันนี้มาเล่นกันนะ จองตัวไว้แล้ว!”

“เล่นสักสองสามตาก็ได้”

ในช่วงเวลานี้ เกมสามก๊กฆ่ายังไม่ได้พัฒนาไปไกลจนมีตัวละครที่เก่งเกินเบอร์พร้อมสกิลมั่วซั่วเหมือนในยุคหลัง

แต่ก็เริ่มมีการ์ดตัวละครที่เก่งกาจมากๆ ออกมาหลายใบแล้ว

แต่เวลาเล่นกันจริงๆ ส่วนใหญ่ก็ไม่อนุญาตให้ใช้การ์ดตัวละครที่เก่งเกินไปจนทำลายสมดุลเกมอยู่แล้ว

หลังจากกลับมาถึงโรงเรียน ฟางจวิ้นก็ถือสำรับไพ่เดินไปทั่วเพื่อชวนคนมาเล่นด้วยกันตอนกลางวัน

ก็แน่ล่ะ เกมที่ต้องชิงไหวชิงพริบกันแบบนี้ ยิ่งคนเยอะก็ยิ่งสนุก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ทุกคนยังไม่ค่อยสนิทกัน ไม่มีการแอบตั้งแก๊งลับๆ นี่แหละดีที่สุด

หลินโม่เหลือบไปมองม่ายจื่อหรง

กรรมการฝ่ายสวัสดิการคนนี้ดูเหี่ยวเฉาไปเลยจริงๆ เขานั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะของตัวเองอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เขาไม่กล้าพอที่จะเอ่ยปากขอเก็บเงินกองกลางจากเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ อีก

แม้จนถึงตอนนี้จะยังไม่มีใครมาต่อว่าเขาซึ่งๆ หน้า แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าต้องมีคนนินทาลับหลังอยู่แน่ๆ

เขาถึงกับคิดว่าควรจะไปขอครูประจำชั้นลาออกจากการเป็นกรรมการฝ่ายสวัสดิการดีไหม

แต่พอคิดดูดีๆ ถ้าทำแบบนั้นคงจะโดนคนอื่นพูดถึงหนักกว่าเดิมแน่

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงนั่งรอคาบประชุมประจำชั้นของวันนี้อย่างเงียบๆ

...

หลังจากพิธีเชิญธงชาติสิ้นสุดลง คาบแรกคือวิชาคณิตศาสตร์ของครูประจำชั้น และยังเป็นคาบประชุมประจำชั้นด้วย

ครูประจำชั้นเฉินเสี่ยวหย่าเดินขึ้นไปบนเวทีหน้าห้องเรียน สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ

ทั้งห้องก็เงียบกริบลงทันที

จากนั้นเฉินเสี่ยวหย่าก็พูดถึงเรื่องความประพฤติและการเข้าแถวในสัปดาห์หน้า ซึ่งเป็นเรื่องที่พูดกันเป็นประจำอยู่แล้ว

เมื่อมองดูเวลาแล้วเห็นว่ายังต้องสอนต่อ เธอจึงเร่งความเร็วขึ้น

“สุดท้ายนี้มีเรื่องหนึ่งจะบอกทุกคน เป็นเรื่องเกี่ยวกับเงินกองกลาง”

พอได้ยินแบบนั้น ม่ายจื่อหรงก็รู้ได้ทันทีว่าดาบที่จ่อคอเขาอยู่กำลังจะตกลงมาแล้ว

“เงินกองกลางหาเจอแล้วนะ”

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ม่ายจื่อหรงก็เงยหน้าขึ้นมาทันที

เขาเห็นเฉินเสี่ยวหย่าหยิบซองเอกสารสีน้ำเงินใบนั้นออกมาจากกระเป๋า

“ซองเอกสารของผม! นั่นมันซองเอกสารของผม!” เขารีบลุกขึ้นยืนอย่างร้อนรน

“ม่ายจื่อหรง ครั้งนี้เธอจะดูแลเงินกองกลางก้อนนี้ให้ดีได้ไหม?”

การได้ของที่หายไปกลับคืนมาทำให้มันยิ่งดูมีค่ามากขึ้น

ม่ายจื่อหรงพยักหน้าหงึกๆ “ครั้งนี้ ผมขอเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อปกป้องเงินก้อนนี้ครับ”

ทั้งห้องหัวเราะครืน แต่ทุกคนก็ดีใจที่ไม่ต้องจ่ายเงินสิบหยวนอีกแล้ว

มีบางคนถามขึ้นมาว่าเงินกองกลางกลับมาได้อย่างไร

เฉินเสี่ยวหย่าไม่ได้ตอบตรงๆ “มีเพื่อนนักเรียนไปเจอที่ซ่อนเงินเข้า ก็เลยเอามาให้ครู”

การที่ไม่บอกว่าใครเป็นคนเจอที่ซ่อนเงินนั้น หลักๆ แล้วก็เพื่อปกป้องหลินโม่กับฉู่เหมียวเหมี่ยว

เพื่อไม่ให้ถูกคนที่ขโมยเงินไปแก้แค้น

ในฐานะครู เฉินเสี่ยวหย่าย่อมรู้ดีถึงด้านมืดของจิตใจมนุษย์

แม้หลินโม่จะไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ แต่เขาก็คิดว่าสิ่งที่เฉินเสี่ยวหย่าทำนั้นถูกต้องแล้ว

การปกป้องนักเรียนให้ถึงที่สุด คือหน้าที่ที่ครูพึงกระทำ

จากนั้นหลินโม่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมายังตัวเอง นั่นคือจางอวี้จง

แต่เฉินเสี่ยวหย่าก็ไม่ได้ปล่อยให้พวกเขาคุยกันนาน เธอเริ่มสอนทันที

ถ้าใครไม่ตั้งใจฟัง แค่สามนาทีก็จะตามเนื้อหาที่จะสอนต่อไปไม่ทันแล้ว

ดังนั้นทุกคนจึงหยุดคุยกันแล้วเริ่มตั้งใจเรียน

ข้อดีของโรงเรียนมัธยมชั้นนำก็คือไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรมากมาย

แม้แต่เด็กเกเรที่สุดก็ยังต้องตั้งใจเรียนในเวลานี้

แน่นอนว่าในชาติที่แล้ว เด็กที่เกเรที่สุดก็คือหลินโม่เอง

ถ้าเขาจำไม่ผิดนะ

เฉินเสี่ยวหย่าหันกลับมามองนักเรียนในห้อง

“เนื้อหาที่สอนในคาบนี้ จะไปออกเป็นข้อสอบในคาบหน้านะ ครูเตรียมข้อสอบวัดความรู้พื้นฐานไว้ให้พวกเธอชุดหนึ่ง จะได้ดูว่าหลังปิดเทอมภาคฤดูร้อนไป พวกเธอลืมความรู้ของม.ต้นไปหมดแล้วหรือยัง”

มาช้ายังดีกว่าไม่มา

การสอบวัดพื้นฐานที่เพิ่งจะโผล่มาในสัปดาห์ที่สองของการเปิดเทอม

คาบแรกยังสอนเนื้อหาม.ปลายอยู่เลย คาบที่สองก็เป็นการสอบวัดพื้นฐานซะแล้ว

แต่ปริมาณข้อสอบก็ถูกลดทอนลงอย่างเห็นได้ชัดจนสามารถทำเสร็จได้ภายในคาบเดียว

เป็นการสอบวัดพื้นฐานย่อยๆ จริงๆ ด้วย

“ขคง ตัดทิ้งได้เลย, ก, ค, ค, ค, ค...”

ข้อสอบปรนัยมีแต่ข้อ ค เต็มไปหมด เป็นรสนิยมพิลึกๆ ของครูที่ออกข้อสอบหรือไงนะ?

ข้อสอบของม.ปลายโดยพื้นฐานแล้วจะใช้ชุดเดียวกันทั้งระดับชั้น และคนออกข้อสอบก็คือครูในโรงเรียนเอง

ข้อสอบปรนัยที่ตอบ ค รัวๆ แบบนี้ นอกจากจะเป็นรสนิยมพิลึกๆ แล้ว ก็นึกถึงความเป็นไปได้อื่นไม่ออกจริงๆ

ต่อมาคือข้อสอบแบบเติมคำ

ด้วยความสามารถในการคำนวณของหลินโม่ในตอนนี้ แม้แต่กระดาษทดก็ไม่จำเป็นต้องใช้

เขากรอกคำตอบลงไปได้อย่างสบายๆ

ข้อสอบอัตนัยมีเพียงสองข้อ แต่ทั้งสองข้อต้องการวิธีทำที่ชัดเจน

สองข้อนี้รวมกันหกสิบคะแนน เชื่อไหมล่ะ?!

แต่โจทย์ก็มีเงื่อนไขซับซ้อน ไม่ได้ต่างจากการสอบเข้าม.ปลายเท่าไหร่นัก

หลินโม่ตั้งใจเขียนวิธีทำแต่ละขั้นตอนลงไปอย่างละเอียด บางครั้งก็เขียนลงบนกระดาษทดเพื่อตรวจสอบความถูกต้อง

ก็แหงล่ะ เขายังไม่ได้รอบรู้ไปซะทุกเรื่องนี่นา

แน่นอนว่าถ้าเขาคิดจะโกงก็ทำได้อย่างง่ายดาย แค่แอบดูข้อสอบของเซวียจื่อกุยก็พอแล้ว

เพียงแต่หลินโม่ไม่ได้มีความคิดแบบนั้น

หลังจากทำโจทย์ทั้งสองข้อเสร็จ หลินโม่ก็ตรวจทานอีกครั้ง

เฉินเสี่ยวหย่านั่งมองทุกคนอยู่หน้าห้อง แล้วพูดขึ้นมาว่า “ใครทำเสร็จแล้วเอามาส่งให้ครูตรวจก่อนได้เลย”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินโม่ก็ไม่ตรวจทานต่อ เขาถือกระดาษคำตอบแล้วลุกขึ้นยืน

คนที่ลุกขึ้นพร้อมกันยังมีเซวียจื่อกุยอีกคน

เซวียจื่อกุยได้ยินเสียงก็หันมามองหลินโม่แวบหนึ่ง เขาเพียงแค่สำรวจหลินโม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็ยื่นกระดาษคำตอบส่งไป

เป็นการสแกนของเด็กเทพสินะ?

หึ!

หลินโม่ยื่นกระดาษคำตอบของตัวเองส่งไปเช่นกัน

เฉินเสี่ยวหย่าหยิบกระดาษคำตอบของเซวียจื่อกุยขึ้นมาตรวจทันที

จากนั้นก็มีคนทยอยส่งกระดาษคำตอบมากขึ้นเรื่อยๆ

กระดาษคำตอบของหลินโม่กลับถูกวางทับไว้ล่างสุด

และแล้วเสียงกริ่งหมดเวลาก็ดังขึ้น

คนที่ยังทำไม่เสร็จก็ไม่สามารถเขียนต่อได้แล้ว กระดาษคำตอบทั้งหมดถูกเก็บทันที

เวลาหนึ่งคาบเรียนถือว่าค่อนข้างกระชั้นชิด มีนักเรียนหลายคนที่ทำไม่เสร็จ พอถูกเก็บกระดาษคำตอบไปก็ได้แต่ส่งเสียงโอดครวญ

เฉินเสี่ยวหย่าไม่สนใจเรื่องพวกนั้น เธอแค่เก็บข้อสอบแล้วก็เดินจากไป

บางคนเริ่มเทียบคำตอบกันแล้ว

เจียงอวิ๋นลู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็หยิบกระดาษทดขึ้นมาเทียบคำตอบกับหลินโม่ด้วย

เมื่อเห็นคำตอบของข้อสอบปรนัยที่หลินโม่จดไว้ เจียงอวิ๋นลู่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ฉันก็นึกว่าตัวเองตาฝาดซะอีก ที่แท้มันก็ตอบ ค จริงๆ ด้วยสินะ”

คำตอบของข้อเติมคำก็ใกล้เคียงกันเกือบหมด ยกเว้นอยู่ข้อหนึ่ง

ทั้งสองคนจึงไปหาเซวียจื่อกุยเพื่อเทียบคำตอบ

ผลปรากฏว่าคำตอบของหลินโม่กับเซวียจื่อกุยตรงกัน ดังนั้นจึงเป็นไปได้สูงว่าเจียงอวิ๋นลู่ทำผิด

หลังจากนั้นก็เป็นข้อสอบอัตนัยสองข้อใหญ่ ทุกคนคำนวณคำตอบสุดท้ายออกมาได้เหมือนกัน ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่าจะถูกหักคะแนนจากวิธีทำอย่างไร

ในข้อสอบอัตนัยนั้น วิธีทำถือว่าสำคัญอย่างยิ่ง

หลังจากเทียบคำตอบเสร็จ เซวียจื่อกุยก็มองหลินโม่ด้วยสายตาของคนที่ได้พบกับคู่ปรับ