บทที่ 27 ตลาดมืด

บทที่ 27 ตลาดมืด

ตลาดมืดของฐานอยู่ตรงกลางของลานกว้างและเปิดทุกเย็นวันอาทิตย์

จริงๆ แล้วมันควรเรียกว่าตลาด ยกเว้นแต่ว่าตั้งแต่ช่วงโลกที่เลวร้ายจนถึงตอนนี้ มันถูกเรียกว่าตลาดมืด ประตูทางเข้าของตลาดมืดได้รับการป้องกันจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เพื่อป้องกันการโจรกรรมสินค้าและการต่อสู้ของผู้บุกรุก ตามกฎไม่มีใครสามารถใช้อาวุธได้ภายในตลาดมืด ใครที่ฝ่าฝืนกฎจะถูกลงโทษประหารชีวิต ก่อนจะมืดหลินเฟิงและดงวูก็มาถึงตลาดมืด หลังจากจ่ายคริสตันขาว 20 เม็ด พวกเขาก็ได้รับหน้ากากมา 2 อัน หลังจากใส่หน้ากากแล้วพวกเขาทั้ง 2 คนก็ได้เดินเข้าไปในตลาดมืด

คล้ายกับตลาดโบราณของโลกก่อนของหลินเฟิง ทั้งสองด้านของตลาดมืดเป็นแถวแนวบางส่วนว่างเปล่า ในขณะที่บางส่วนมีสินค้าวางขาย เป็นครั้งแรกที่ดงวูและหลินเฟิงมาที่ตลาดมืดนี้ และมองดูรอบๆ อย่างสนใจ หลินเฟิงเหลือบมองทั้งสองข้าง เค้าพบว่า ผู้ขายยังคงสวมหน้ากากเช่นเดียวกัน สภาพแวดล้อมควรมีความปลอดภัย สินค้าที่จัดแสดงอยู่ค่อนข้างเรียบง่าย ส่วนมากเป็นอาหาร ขณะที่มีอาวุธอยู่บ้าง

เพราะห่วงโซ่คริสตันวิญญาณของเค้าได้ถูกปลุกขึ้นแล้ว ทำให้หลินเฟิงสามารถใช้จิตวิญญาณมองดูผู้คนที่เดินผ่านมา พบว่าคนส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา ในขณะที่นักล่าบางส่วนอยู่ในระดับที่ไม่สูงนัก พวกเค้าทั้งหมดอยู่ต่ำกว่าระดับ 3 แผงลอยทั้งสองข้างทางไม่เต็มดีนัก  ตลาดถูกจัดเตรียมโดยฐานเพื่อป้องกันข้อพิพาทแย่งแผงลอย หลินเฟิงเบิกบุหรี่มา 15 ซอง พร้อมกับอาหารกระป๋องอีก 12 กระป๋อง หลังจากถอดฉลากแล้ว เค้าก็ให้ดงวูติดตั้งแผงลอย โดยเค้าเน้นย้ำว่าไม่ให้นำมันออกมาทั้งหมดในทีเดียว

หลังจากขึ้นเป็นนักล่าระดับ 3 แล้ว หลินเฟิงสามารถเอาของออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตได้ครั้งละ 1.5 กิโลกรัม อย่างไรก็ตามมันยังคงเป็น 3 ครั้งต่อวัน หลังจากที่เค้าได้สั่งดงวูเสร็จ หลินเฟิงก็ออกเดินไปเที่ยวรอบๆ ตลาดมืด ในโลกที่เลวร้ายนี้ เมื่อมีคนออกไปล่า ถ้าพวกเค้าได้พบร้านที่ไม่ได้ถูกกวาดล้าง พวกเค้าก็จะสามารถหาโชคเล็กๆ น้อยๆ ได้ เช่น พวกอาหาร หลินเฟิงปล่อยให้ดงวูขายสินค้าเหล่านี้ เพราะมั่นใจว่ามันจะปลอดภัย หลังจากที่วันสิ้นโลกขึ้น เสบียงคือสิ่งที่ขาดแคลน หลินเฟิงได้ตั้งข้อสังเกตไว้ว่าทั้งสองข้างทางนั้น เป็นอาหารจากร้านสะดวกซื้อ เช่น บิสกิต และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ราคาของมันไม่แพง มีตั้งแต่ 2 – 100 คริสตันขาวขึ้นไป อย่างไรก็ตามคนธรรมดาไม่สามารถซื้อของเหล่านี้ได้ การกินข้าวขึ้นราในวันธรรมดาถือว่าดีสำหรับพวกเค้าแล้ว อาหารแปรรูปที่มีอายุการเก็บเป็นเวลานาน เป็นอาหารที่ชื่นชอบของประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่อยู่อาศัย ขณะที่เดินตาของหลินเฟิงก็สอดส่องไปเรื่อย เค้าเดินตรงไปที่บูธด้านตรงข้าม

“นี่ราคาเท่าไหร่”

เค้าหยิบธนูขึ้นมาถามผู้ขายที่สวมหน้ากากอยู่ ธนูในมือของหลินเฟิงมีประกายสีดำแปลกๆ ตัวของมันอยู่ในเกณฑ์ที่ดี เค้าใช้กำลังเพื่อดึงมันดู พบว่าสายของมันยังแน่น มันเป็นเรื่องไม่คาดคิดว่า มันมีน้ำหนักเกินกว่า 100 กิโลกรัม ถ้าหลินเฟิงไม่ใช่นักล่าเค้าคงไม่สามารถดึงสายธนูได้ หลังจากการตรวจสอบด้วยจิตวิญญาณ หลินเฟิงสามารถบอกได้ว่า คนขายไม่ใช่นักล่าเค้าเป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น หลังจากที่ลูบไล้ธนูอย่างนุ่มนวลแล้ว เค้าก็รู้สึกประหลาดใจ ธนูนี้มีแรงเกินกว่าที่จะกลายเป็นสิ่งที่มนุษย์จะสร้างขึ้น

“500 คริสตัลขาว ไม่มีการต่อ”

หลินเฟิงมองไปที่หน้าคนขาย เค้าไม่ได้เงยหน้าขึ้นแต่ปากของเค้ายังคงพูดประโยคนี้ เสียงของคนขายมีน้ำเสียงหยาบคาย ไม่แยแส และดูเหมือนว่าเค้าจะเป็นชายวัยกลางคน

“500 คริสตันขาว !”

เมื่อได้ยินคนขายแผงลอยบอกราคาหลินเฟิงไม่อาจช่วยได้ที่จะแปลกใจ ราคานี้แพงมากควรทราบว่าปืนไรเฟิลของฐาน มีราคาเพียงแค่ร้อยเดียว แม้ว่าธนูจะมีคุณภาพมากแต่ราคาของมันก็มากกว่าปืนถึง 5 เท่า นอกจากนี้ไม่มีการต่อรอง ก็ไม่น่าแปลกที่คนจะไม่มีคนมาดูที่แผงลอยนี้เพราะว่าราคามันแพงเกินไป แต่หลินเฟิงมีความคิดแตกต่างจากคนอื่นเค้าไม่ได้โยนธนูทิ้งหลังจากได้ยินราคา

“500 คริสตันขาวแล้วชั้นจะให้ลูกธนู 100 พร้อมกับพลังงานคริสตันขาว มันสามารถเทียบได้กับปืน AMR4”

ผู้ขายแผงลอยพูดขึ้นเพื่อแนะนำธนู

พลังคริสตันขาว !

ก่อนหน้านี้หลินเฟิงเคยได้ยินดงวูพูดถึงอาวุธที่สามารถใช้คริสตันขาวเป็นพลังงานได้ จนกระทั่งเค้ามาถึงโลกใบนี้ เค้าก็ยังไม่ได้เจออาวุธประเภทนี้ แต่เมื่อหลินเฟิงดูด้านข้างของธนูก็พบว่ามีช่องใส่คริสตันขาว 5 เม็ด คันธนูนี้สามารถเติมลูกศรได้ 5 ลูก และใช้คริสตันขาวเป็นพลังงานขับเคลื่อน ไม่เพียงแต่เพิ่มพลังของลูกศรเท่านั้น แต่ยังดึงลูกธนูออกโดยอัตโนมัติ วิธีนี้สามารถระเบิดพลังออกเพียงการยิงลูกศรเพียงครั้งเดียว นอกจากนี้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้ก็คือ ธนูนี้เบากว่าปืน AMR มาก ซึ่งช่วยลดประมาณซอมบี้ที่ดึงดูดเมื่ออกล่าได้ เพราะมันเป็นอาวุธที่เหมาะแก่การลอบสังหาร โดยไม่ต้องพูดมากหลินเฟิงเอาคริสตันจำนวน 500 ชิ้น เพื่อซื้อธนูนี้

หลังการเสร็จสิ้นการตกลง หลินเฟิงได้รับธนูเก็บไว้ในนาฬิกาของเขา เค้าเติมลูกธนูและพลังงานของคริสตันขาวให้พร้อม เมื่อใดก็ตามที่เค้าต้องการใช้เค้าจะได้ไม่เสียเวลาเติมมัน เมื่อมองไปในนาฬิกาพบว่าเค้าเหลือคริสตันขาวกว่าร้อยชิ้นหลินเฟิงยิ้มอย่างอ่อนใจ การมาถึงโลกนี้วันแรก เค้าก็ร่ำรวย แต่วันต่อๆ มาเพียง 2 วัน เค้ามีคริสตัวขาวเกือบ 10,000 เม็ด แต่ตอนนี้เค้าเหลือไม่ถึง 100 หลังจากที่เค้าใช้จ่ายมากไป ทำให้เค้ารู้สึกหดหู่

ในช่วงเวลาที่เหลือ หลินเฟิงเดินรอบตลาดมืดเค้าก็ไม่พบสิ่งที่สนใจ หลังจากที่ได้ฟังดงวู ตลาดมืดนี้ยังมีที่ประมูล หลินเฟิงสนใจและเค้ากำลังจะไปในส่วนนั้น ขณะที่เค้าเดินเข้าใกล้ส่วนที่ดงวูขายของ เค้าก็พบว่ามีคนมุงอยู่มากมาย หลินเฟิงรีบผลักดันฝูงชนเข้าไป พบเห็นว่าหน้ากากของดงวูพังลงในพื้นที่ไม่ไกลจากนั้น เผยให้เห็นใบหน้าเขา

“พี่ชายของชั้นให้ชั้นขายอาหารกระป๋องเหล่านี้ แต่คุณไม่มีเงินแล้วคุณยังจะกินมันอีก” ใบหน้าของดงวูถูกเปิดเผย เมื่อมองไปด้านหน้าเค้าเห็นวัยรุ่นอายุประมาณ 20 ยืนอยู่ ในขณะที่กำลังเยาะเย้ย

“F-ck ฉันกินอาหารแกแล้วยังไง แกอยากจะโดนตีหรอ”

คนที่ยืนอยู่ตรงกลางตบหน้าของดงวูจนหน้าเขาเป็นรอยแดง

“หยุดมือ”

ในขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะตบอีกครั้งก็ได้ยินเสียงดังขึ้น