ตอนที่ 22 กลุ่มโจรสลัดไร้หน้า

“นั่นเสียงอะไรน่ะ?” วิลล์และโคบี้มองหน้ากัน

“ไม่มีทาง…มันคงไม่ใช่ผีหรอกนะ…” จู่ๆ โคบี้ก็หมอบลงกับพื้นและตัวสั่น!

วิลล์พูดไม่ออก นายจะขี้ขลาดเกินไปไหม ผีที่ไหนกันจะออกมาตอนกลางวันแสกๆ?

อืม...ดูเหมือนว่าโลกนี้จะมีวิญญาณ ผี และของพวกนั้น

ตัวอย่างเช่น บรู๊ค มนุษย์กระดูก หรือพลังของบิ๊กมัม หรือพลังของมอเรีย...

วิลล์รู้สึกว่าเขาป้องกันพวกมันไม่ได้ บางทีมันอาจเป็นวิญญาณของอารองที่กลับมาแก้แค้นเขาก็ได้!

ดังนั้นเขาเลยเรียกถุงมืออินฟินิตี้ อย่างช้าช้าและเปิดประตูห้องโดยสาร…

ช่วว!

กองส้มล้นออกมาจากห้องโดยสารพร้อมกัน!

นี่คือ 'ความกระตือรือร้น' ของชาวบ้านจากหมู่บ้านโคโคยาชิ!

แต่เขาคงจะมีความสุขกว่านี้ถ้าส้มที่อยู่ตรงหน้าเขาเปลี่ยนเป็นสมบัติ!

แต่หลังจากเขาสังเกตุเห็นว่ามี สาวส้ม รวมอยู่ในส้มพวกนั้นด้วย สีหน้าของวิลล์ก็เปลี่ยนไปเป็นมีความสุขมาก!

“นามิ?!”

"เธอมาทำอะไรที่นี่เนี่ย!"

หลังจากที่เธอคลานออกมาจากภูเขาส้ม นามิผู้โชคร้ายก็มองวิลล์เป็นคนแรกด้วยดวงตาอันสดใส จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจมาก

“ในฐานะสมาชิกของหมู่บ้านโคโคยาชิ ฉันคนนี้จะโทษคนนอกทั้งหมดได้ยังไง!”

“เพื่อประโยชน์ในการกอบกู้หมู่บ้าน ถึงจะค่อยไม่เต็มใจเท่าไหร่แต่ฉันจะเป็นต้นหนเรือของนายให้เอง!”

“แต่อย่างแรกเลย ถ้าฉันคนนี้ไม่พอใจ ฉันก็จะออกไปเมื่อไหร่ก็ได้!”

นามิที่เย่อหยิ่งดูน่ารักอย่างน่าประหลาดใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาที่สดใสและหน้าที่แดงเล็กน้อยนั่น

วิลล์ยิ้มดีใจมากจนเดินตรงไปหานามิและกอดเธอแน่น

“หัวขโมยขึ้นเรือฉันแล้วยังอยากจะออกไปอีกงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”

นามิหน้าแดงขึ้นแล้วผลักเขาออกไป “ในฐานะผู้หญิง ฉันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ”

“สำหรับสิ่งที่นายทำ ราคาหมื่นเบรี ไม่มีต่อรอง!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของวิลล์แข็งค้างเมื่อเขาเห็นสัญลักษณ์เบรี ที่ส่องประกายในดวงตาของ นามิ!

เอาความสุขของฉันคืนมาเลยนะ เจ้าบ้า!

แต่ก็...กอดแค่ 10,000 เบรีเท่านั้น กอดแค่ 10,000 เบรีก็คุ้มแล้ว!

ไม่รู้ว่า 'โปรแกรม' อื่นๆ มันจะราคาเท่าไหร่....

อะแฮ่ม!

ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ!

ฉันต้องทำเงิน หาเงิน! ต้องขโมยเงินเพิ่มแล้ว!

"มาทำความรู้จักอย่างเป็นทางการกันเถอะ ฉันชื่อวิลล์ ชายผู้ที่จะพิชิตโลกในอนาคต!"

พัฟ~!

นามิหัวเราะออกมาทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น

“ผู้พิชิตโลกงั้นเหรอ นายเป็นเด็กหรือไง”

แต่วิลล์ก็ไม่ได้โกรธ เขาแค่ยิ้มให้เธอ จนนามิอายและพูดว่า "ฉันโชคไม่ดีเลยที่มีกัปตันเด็กๆแบบนี้"

"ฉันชื่อนามิ เป็นต้นหนเรือ ฉันรักเงินและส้ม ความฝันของฉันก็คือการวาดแผนที่โลก"

หลังจากพูดอย่างนั้น นามิก็ยิ่งเขินอายมากขึ้นไปอีก แต่วิลล์ไม่ได้หัวเราะเยาะความฝันของเธอแต่กลับยกนิ้วโป้งขึ้นมาแทน

จากนั้นทั้งนามิและวิลล์ก็มองไปที่โคบี้ที่กำลังตัวสั่นอยู่พร้อมกัน

“ผม...ผมชื่อโคบี้ ความฝันดั้งเดิมของผมก็คือการเป็นทหารเรือที่ยุติธรรม แต่ตอนนี้ ความฝันของผมก็คือการฝึกฝนเคียงข้างอาจารย์และทำเรื่องที่ผมเชื่อว่ามันยุติธรรม หลังจากที่ผมแข็งแกร่งและมีความกล้าหาญพอแล้ว ผมก็อยากจะเป็น คู่หูแห่งความยุติธรรม!!!”

โคบี้คำรามจนหน้าแดง!

มันซึ้งมาก แต่ก็เกินคาดมากด้วย...

หือ~

วิลล์และนามิต่างก็ขนลุกและจ้องที่โคบี้ด้วยความประหลาดใจ!

เด็กคนนี้ที่มักจะขี้อายเมื่อได้เห็นว่าตอนนี้เขาเป็นยังไง วิลล์จึงพยักหน้ายอมรับ

“โคบี้มีศักยภาพงั้นเหรอ มันเหมือนกับว่าเขาไม่สามารถแม้แต่จะชนะฉันได้เลยหนิ ใช่ไหม” นามิถามด้วยความสงสัย

วิลล์ตอบโดยไม่ลังเลว่า "ฉันคาดหวังกับเขาไว้มาก! เขาจะแข็งแกร่งขึ้นในอนาคต แต่มันจะเกิดขึ้นหลังจากการฝึกฝนอย่างหนักและการยกระดับนิสัยที่อ่อนแอของเขาอย่างสมบูรณ์!"

นามิพยักหน้าอย่างปฏิเสธไม่ได้

โคบี้ที่กำลังแอบฟังอยู่ไม่ไกลก็เขินอายมาก ไม่คิดว่าอาจารย์จะคาดหวังเขามากขนาดนี้ และในขณะเดียวกันก็ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง !

“ยังไงก็เถอะ อีกไม่นานเราจะถูกประกาศจับใช่ไหม แต่กลุ่มโจรสลัดของเรายังไม่มีชื่อเลย”

วิลล์ตกตะลึง “มีแค่เราสามคนเอง มันจำเป็นด้วยเหรอ?”

“แน่นอนว่าจำเป็นสิ! นอกจากนี้ มันก็คงจะไม่ใช่แค่เราสามคนตลอดไปหรอกนะ”

นามิเหมือนจะลืมสิ่งที่เธอเพิ่งพูดเกี่ยวกับการออกไปเมื่อไหร่ก็ได้ไปแล้ว และเธอก็เป็นคนที่มีความภาคภูมิใจในตัวเองและตรงไปตรงมา

“ฉันไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อมันดีหรือเปล่า แต่คนที่เข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดของเราในอนาคตจะต้องได้รับการอนุมัติจากสมาชิกทุกคน ไม่งั้นฉันก็คิดว่ามันคงจะดีถ้ามีแค่เราสองคนตลอดไป”

โคบี้ผู้น่าสงสารได้ถูกเมินไปซะแล้ว

เกิดบรรยากาศแปลกๆ นามิรู้สึกได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเขา และมองเขาด้วยดวงตาที่สวยงามของเธออีกครั้ง

อา~!

เธออายุแค่ 16 ปีเอง แต่เธอก็เซ็กซี่ขนาดนี้แล้ว!

โชคดีที่เขารีบช่วยนามิจากซันจิจอมตื้อในอนาคต…ตัวฉันนี่ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง!

“เอาเป็นโจรสลัดหล่อเป็นไง” ปราชญ์แห่งการตั้งชื่อวิลล์ขยี้ผมของเขาพร้อมกับที่เขาบอกชื่อออกมา

หน้าของนามิเริ่มมืดมนจนเธออยากจะต่อยเขาจริงๆ!

“ถ้าอย่างนั้นเราไม่ชื่อโจรสลัดสวยไปเลยหละ!” นามิอดไม่ได้ที่จะประชดออกมา

วิลล์ปรบมือ "ถ้าอย่างนั้นทำไมเราไม่ตั้งชื่อว่าโจรสลัดหล่อสวยกันล่ะ! แค่เราสองคนก็ใช้ชื่อนี้ได้แล้ว!"

อะ!

นามิไอออกมาอย่างแรง จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าการติดตามกัปตันตัวตลกนี่ออกทะเลเป็นทางเลือกที่ผิดที่สุดที่เธอเคยทำมาในชีวิตเลย!

“เราจริงจังกันสักทีได้ไหม! ถ้าชื่อนี้ไปถึงหมู่บ้านของฉันในอนาคตหละก็ ฉันก็คงจะไม่มีหน้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว!”

นามิ กำลังจะเป็นบ้า!

ปกติแล้วเธอจะเห็นด้วย 100% กับสถานะของเธอในฐานะผู้หญิงสวย และเธอก็เห็นด้วยอย่างไม่ค่อยเต็มใจกับการเรียกตัวเองว่าเป็นหนุ่มหล่อที่หลงตัวเองของวิลล์

แต่พระเจ้าเถอะ 'โจรสลัดหล่อสวย' เนี่ยนะ!

น่าอายชะมัด!

ในที่สุด ท่ามกลางการเถียงกัน วิลล์ก็ได้ใช้สิทธิพิเศษของกัปตันและตัดสินใจตั้งชื่อกลุ่มโจรสลัดเป็น โจรสลัดไร้หน้า!

แม้ว่าคำอธิบายของวิลล์จะยังไม่ดีมาก แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าหล่อสวยมาก ดังนั้นนามิเลยเห็นด้วยอย่างไม่เต็มใจ

อันที่จริง วิลล์ยังคิดที่จะเรียกพวกเขาว่า โจรสลัดตลก แต่มันคงจะเกินไปหน่อย

ดังนั้นกลุ่มโจรสลัดไร้หน้าจึงถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเร่งรีบ

สมาชิกในปัจจุบันมี กัปตัน วิลล์, ต้นหนเรือ นามิ และ เด็กสารพัดประโยชน์ โคบี้!