ตอนที่ 16  แกะอ้วนตัวใหญ่

ชาวบ้านต่างรู้สึกซาบซึ้งใจในข้อเสนออันดีงามของวิล แต่ทางโคบี้นั้นกลับต้องยุ่งมากกว่าเดิมในการชักจูงคนอื่นให้เชื่อว่าวิลที่เป็นคนช่วยเขาไว้เป็นคนดี

“นายท่านครับ เราจะทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ มันจะขาดทุดหนักแน่ถ้าเราแค่กลับไป”

กัปตันก็ได้ดึงวิลไปข้างๆแล้วบ่นออกมาอย่างไว

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปคุยกับเฒ่าจอห์นเอง ฉันจะรับผิดชอบเอง แล้วใครบอกว่าเราจะกลับไปเฉยๆ”

วิลก็หันไปมองสาวผมส้มที่กำลังวิ่งมาทางนี้และพูดออกมาในขณะชี้นิ้วอันเรียวงามมาที่เขา

“พวกนายเป็นใครกัน?”

นามิก็ใช้สายตาขี้ระแวงมองมาที่พวกเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน และในช่วงนี้ซึ่งก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอคือคนที่ไม่เชื่อใจใครและบางทีอาจจะถึงขั้นเกลียดคนภายนอกไปเลย และในสายตาของเธอตอนนี้ คนภายนอกทุกคนก็อาจจะเป็นศัตรูเหมือนพวกของอารอง

“หยุดแล้ว นามิ”

“พวกเขาเป็นพ่อค้าจากอาณาจักรโกอาที่เอาสินค้ามาให้เราตั้งมากมาย แถมยังให้เราแลกของกับส้มดเวย พวกเขาหน่ะเป็นคนดีนะ ไม่เหมือนมนุษย์เงือกพวกนั้นหรอก”

สาวสวยผมฟ้าที่ดูเหมือนลูกแมวขี้กลัวก็ดึงนามิกลับไป

“โนจิโกะ มันจะเป็นเรื่องจริงได้ไง? อย่าถูกพวกมันหลอกนะ จะเป็นไปได้ยังไงที่พ่อค้าเจ้าเล่ห์พวกนี้จะใจกว้างขนาดนี้ มันต้องมีแผนอะไรแน่ๆ”

“และเธอไม่คิดว่ามันแปลกงั้นเหรอที่พวกเขาบอกว่ามาจากอาณาจักรโกอาหนะ? หลายปีมานี้ก็มีเรือสินค้าหลายลำที่ไม่อยากจะมาที่นี่แต่ตอนนี้พวกเขากลับมาที่นี่เนี่ยนะ….”

แม้ว่าโนจิโกะจะเป็นพี่สาวในด้านอายุ ทางนามิที่โดนบังคับให้เข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดอารองเพื่อเดินทางรอบโลกตั้งแต่เธออายุ 10นั้นมีประสบการณ์ในการเข้าสังคมมากกว่าเธออย่างไม่ต้องสงสัยซึ่งเธอก็เห็นได้ในทันทีว่ามันจะต้องมีอะไรแน่!!

พ่อค้ามาหาเงิน ไม่งั้นทำไมเรือสินค้าจากอาณาจักรโกอาถึงได้มาที่นี่และให้ของกับพวกเขามากมายขณะนี้โดยไม่สนค่าใช้จ่ายหล่ะ หรือจะบอกว่าเขาไม่อยากได้อะไร นี่มันช่างน่าสงสัยเกินไปแล้ว!!

หลังจากได้ยินคำพูดของนามิ โนจิโกะก็ลังเลไปซึ่งเธอนั้นสงสัยว่าถ้าพวกเขามีแผนจริงๆ คนพวกนี้คงไม่ใช่จะร่วมมือกับพวกโจรสลัดอารองเพื่อโจมตีพวกเธอหรอกนะ?

ชาวบ้านมากมายก็ค่อยๆออกจากบ้านกันมาเรื่อยและแต่ละคนนั้นต่างก็ขนส้มออกมาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข

พวกชาวบ้านต่างดีใจที่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้โดยไม่ต้องทำให้นามิต้องเดือดร้อนและไม่ต้องไปหาอารองเพื่อซื้อของแพงๆด้วย

“ใครเป็นคนรับผิดชอบ?”

นามิก็เดินตรงมาหาพวกเขาพร้อมกับมองพวกเขาด้วยดวงตาอันหวาดแระแวง

กัปตันและลูกเรือต่างก็มองกันและกันแล้วจึงถอยออกมาครึ่งก้าวเพื่อให้เห็นวิล

นี่มันไม่ใช่การพบกันที่ดีเลยนะ...

วิลก็ถอนหายใจในใจและพูดออกมาว่า “ฉันเอง”

นามินั้นสังเกตเห็นหมอนี่มาตั้งนานแล้ว พ่อค้าบ้าอะไรจะหล่อขนาดนี้? แถมยังมีผิวพรรณดี? และไม่มีร้อยไหม้จากแดดและลมด้วย?

นายหลอกฉันไม่ได้หรอก!

นี่มันก็แค่นายน้อยออกมาเที่ยวเล่นเฉยๆ ซึ่งเธอมั่นใจว่าถ้าหากพวกนี้ไม่ได้มุ่งร้าย ไอ้คนหน้าขาวนี่จะต้องเป็นแกะอ้วนตัวโตแน่ๆ!

เมื่อนามิคิดได้อย่างนั้น ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอและบรรยากาศอันอึดอัดก็ได้หายไปในทันที

“นี่หนุ่มหล่อ สนใจไปดื่มกันหน่อยใหม? เดี๋ยวฉันพาทัวร์เกาะเป็นไง?”

นามิที่คิดว่าวิลคือแกะอ้วนตัวโตได้ก็ใช้สายตาหว่านเสน่ห์เขาในทันที

นามิที่อายุเพียงแค่ 16 ปีก็ได้กลายเป็นสาวสวยที่มีตรงส่วนนั้นใหญ่ เอวบางและขาคู่อันเพรียวบางที่เผยออกมาให้เห็น นอกจากนี้เธอยังสวมชุดที่ดูล่อแหลมมากๆ

อึก...

พวกหนุ่มๆและลูกเรือที่ไม่สามารถทนสิ่งล่อตาล่อใจนี้ได้ต่างก็กลืนน้ำลาย ดังเอื้อกและจากนั้นพวกเขาก็หันไปมองวิลด้วยสายตาอิจฉา

ฮืม! เสน่ห์ของผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเขาจะไขว่คว้าได้!

และมันก็จริงแท้แน่นอน

นามินั้นต่างก็เชือดแกะอ้วนๆด้วยความสวยของเธอมานับไม่ถ้วนแล้ว

และตอนนี้สมบัติของเธอก็มีมูลค่าใกล้ 100 ล้านเบรีเข้าไปทุกที

อีกไม่นาน อีกไม่นานเท่านั้นฉันก็จะสามารถซื้อหมู่บ้านคืนมาได้แล้ว

ใบหน้าอันเหนียมอายและเสน่ห์อันน่าหลงไหลของเธอนั้นเป็นอาวุธอันร้ายแรงที่ทำให้ผู้ชายมากมายต่างหลงไหล!

แต่กับวิลที่รู้กับนิสัยขอ’นามิอยู่แล้วนั้นก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจใดๆในขณะจ้องมองการแสดงของเธอด้วยรอยยิ้ม

“ได้สิ”

ติดกับแล้ว!

ทันใดนั้นริมฝีปากของนามิก็โค้งขึ้นมาทันที และในขณะเดียวกัน เธอก็ส่งสัญญาน โอเค ให้โนจิโกะด้วยมือขวาที่อยู่ข้างหลังเธอ

โนจิโกะนั้นอยากจะหยุดเธอแต่ความจริงแล้วเธอนั้นไม่ได้มีความกล้าเท่าไหร่ เพราะหลายปีมานี้ ความหวังของคนทั้งหมู่บ้านนั้นต่างก็อยู่บนไหล่ของนามิที่มักจะคอยสนับสนุนทางด้านเงิน ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรกับเธอ!!

พวกเขานั้นไม่อาจจะเรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้ได้แม้ว่าเด็กสาวผู้แสนร่าเริงคนนี้จะกลายเป็นพวกของกลุ่มอารอง

ในใจนั้นพวกเขาต่างรู้สึกผิดและไม่กล้าจะเกลียดหรือสั่งสอนเธอ

เพราะว่าพวกเขาไม่คู่ควรยังไงหล่ะ!

…..

หลังจากฝากการซื้อขายแลกเปลี่ยนไว้กับกัปตันและคนอื่นๆ วิลก็โดนนามิที่เข้ามากอดแขนอย่างฉับพลันลากตัวไป

และเขาต้องบอกเลยว่าสัมผันอันนุ่มนิ่มนี้มันช่างดีจริงๆ!!

โดยเฉพาะความเหนียมอายที่เธอแสดงออกมาเพื่อทำให้คนคิดว่าเธอชอบเขา!!!

นามิผู้ที่เชือดแกะอ้วนมานับไม่ถ้วนก็รู้ดีว่าเธอควรจะแสดงสีหน้าและท่าทางยังไงเมื่อต้องรับมือกับผู้ชายคนละวัย

เธอให้คะแนนเต็มสำหรับการแสดงของเธอในตอนนี้เลย ดังนั้นแล้วเธอจะไม่ภูมิใจมันได้ไง!!!

“ร้านอาหารนี่โด่งดังเรื่องเทริยากิปลาหมึกแถมไวน์ก็ยังรสชาติดีอีกด้วยแต่หลายคนมักจะเมากันจนหมดสติเลยนะ ~”

‘ในเมื่อมันดเป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็ควรจะเล่นเป็นคุณชายสะหน่อย’วิลคิด

“ที่นี่แหละ!!”

ทันใดนั้นดวงตาของวิลก็เปล่งประกายขึ้นมาและจากนั้นเขาก็หันไปเหลือบมองจุดอันอ่อนไหวบนร่างของนามิหลายจุด ซึ่งนามิที่เอียงอายต่างมองเห็นทั้งหมด

ในขณะนี้พวกเขาต่างก็เดินเคียงข้างกันอย่างสนิทสนมมากๆ

ทันทีที่พวกเขาเข้าไป พวกเขาก็ได้ตกเป็นที่สนใจของมนุษย์เงือกในร้านทันที แต่เมื่อพวกเขาเห็นนามิ มนุษย์เงือกทุกคนก็แสดงใบหน้าขำขันออกมา

ดูเหมือนว่าไอ้ตัวโชคร้ายนี้จะเป็นเหยื่อคนใหม่ของนามิ!!

“ไม่ต้องกลัวไปนะ มนุษย์เงือกพวกนั้นออกจะใจดี~” นามิก็ได้รวบรวบความกล้าในการตรวจสอบความประทับใจของเขาที่มีต่อมนุษย์เงือกอย่างเงียบๆ

“ใจดี? เธอแน่ใจนะ?”วิลก็จ้องตานามิอย่างจริงจังพร้อมกับถามออกมา

ทันใดนั้นจิตใจของนามิก็ตื่นตระหนกขึ้นมา มันจะเป็นไปได้ยังไงกันที่พวกมนุษย์เงือกไร้ยางอายพวกนี้จะเป็นคนดีกัน!!

แต่เพื่อ 100 ล้านเบรี เพื่อซื้อหมู่บ้านคืนมา เธอก็ต้องยอมทำผิดต่อไป