ตอนที่ 11 เดิมพัน

“ฉันจะพาเธอลอย…”

วิลล์ที่เล่นโรลเลอร์สเก็ตด้วยเท้าเปล่าบนพื้นดูเหมือนกำลังพอใจมากขณะที่ร้องเพลงไปด้วย เขาก็พบว่าพลังของผลลื่นไหลนั่นเป็นความสามารถที่น่าสนใจซึ่งมันไม่ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว

ในระหว่างอยู่บนเรือ วิลล์ได้ทดลองใช้พลังหลายแบบรวมถึงทริคพิเศษบางอย่าง

ซึ่งรวมถึงต้นแบบ ‘Smooth~Tender~Spray~Shooting~!’ (คือไรหว่า?)

แต่มันโครตแย่!

ดังนั้น ‘ปราชญ์แห่งการตั้งชื่อ’อย่างวิลล์จึงตั้งชื่อการเคลื่อนไหวของเขาว่า ‘ฮิทติ้งแอนด์สลิปปิ้ง! ’

ผลปีศาจนี้เป็นสิ่งที่ดีต่อวิลล์ผู้ซึ่งห่วงเรื่องหน้าตายิ่งชีพ ดังนั้นความลังเลในตอนแรกจึงปลิวหายไปนานแล้ว

“โหวววว!!”

“ทำไมนายถึงได้ถไลบนพื้นแบบนั้นได้น่ะ!”

“สุดยอด!”

ขณะที่วิลล์กำลังมองไปรอบและโชว์ลีลาสเก็ตของเขา ชายหนุ่มสวมหมวกฟางก็โดดลงมาจากต้นไม้ด้วยแววตาเป็นประกาย

ลิงโง่ตัวนี้…ไม่ผิดแน่  หมอนี่คือตัวละครหลัก ลูฟี่!

ปู่ของเขาคือการ์ป วีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ ซึ่งเคยได้ไล่ล่าราชาโจรสลัดโรเจอร์ไปทั่วโลก

แต่พ่อของหมอนี่เป็นผู้นำของกองทัพปฏิวัติ ตัวการใหญ่ที่ต่อสู้กับรัฐบาลโลก!

ส่วนพี่ชายของเขา คนหนึ่งเป็นลูกชายของราชาโจรสลัดซึ่งเป็นกับตันและลูกบุญธรรมของหนวดขาว และอีกคนทำงานให้พ่อของเขาในฐานะเสนาธิการของคณะปฏิวัติ

แค่ครอบครัวของหมอนี่อย่างเดียว เขาก็อยากจะยุ่งกับพวกนี้แล้ว!

ไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่า ตั้งแต่ออกเดินทางและเริ่มผจญภัยในทะเล หมอนี่ก็มุ่งหน้าไปสู่เส้นทางที่ไม่มีทางหวนกลับ!

ทำไมหมอนี่ไม่มีอุปสรรคเลยหรอ?

เปล่าหมอนี่มันก็แค่เอาชนะทุกการต่อสู้ด้วยการพัฒนาตัวเอง!

7เทพโจรสลัด 4จักรพรรดิ มังกรฟ้า และพลเรือเอก…

ฉันจะแสดงให้เห็นเอง!

ก่อนที่วิลล์จะข้ามโลกมา ลูฟี่ก็ได้กลายเป็นจักรพรรดิคนที่ห้าไปแล้ว หรือเรียกสั้นๆว่า ห้าจักรพรรดิ!

และค่าหัวของเขาก็คือ 1.5พันล้านเบรี่!

เขาต้องบอกว่าเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าวิลล์ในตอนนี้และกำลังดวงเบิกตากว้างขณะมองดูเขาอย่างตื่นเต้นคนนี้ก็คือคนที่จะทำให้ทั่วโลกถึงกับสั่นไหวในอนาคต!

แต่ว่าตอนนี้…

“นายเป็นใคร?”

“ฉันชื่อลูฟี่ คนที่จะเป็นราชาโจรสลัดในอนาคต!”

เอ็งเนี่ยนะจะเป็นราชาโจรสลัด?

วิลล์อย่างจะเหน็บแนมด้วยคำย่อยอดนิยมจริงๆ แต่เขามั่นใจว่าด้วยIQที่มี่อยู่ของหมอนี่ ลูฟี่คงจะไม่เข้าใจแหงๆ ดังนั้นเขาจึงไม่พูดดีกว่า

“ราชาโจรสลัด? นายแข็งแกร่งขนาดนั้นเลย?”

“แน่นอน! ฉันแข็งแกร่งนะ! นายมาเป็นลูกเรือฉันเถอะ สกีดู!”

สกีดูบ้านเอ็งสิ!

นายจะตั้งชื่อเล่นฉันให้มันมีความเป็นศิลปะกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง!

วิลล์ไม่พอใจชื่อเล่นที่ถูกตั้งให้นี้อย่างแรง!

“นายอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นกัปตันของฉัน!” วิลล์ก็พูดออกมาอย่างไม่ไว้หน้า แม้ในอนาคตลูฟี่จะแข็งแกร่ง แต่หมอนี่ในตอนนี้ก็แค่เด็กกระโปกที่ตัวเป็นยางก็เท่านั้น

“งั้นเรามาสู้กัน! ถ้าฉันชนะ นายต้องมาเป็นลูกเรือของฉัน!” ลูฟี่ก็พูดพร้อมตั้งท่า

วิลล์มาที่นี่เพราะอยากมาเจอหมอนี่อยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธข้อเสนอนี้ เขาชอบลูฟี่เพราะเป็นคนที่ซื่อๆ และเพราะเห็นแก่ความไม่เคยย่อท้อของเขา ลูฟี่ไม่เคยยอมแพ้แต่นั่นคืออุดมคติและนิสัยของหมอนั่น ไม่ใช่ของเขา มีเพียงคนที่เหมือนๆกันเท่านั้นจึงสามารถมาอยู่ด้วยกันได้ แต่เขาไม่เหมือนลูฟี่

“เดี๋ยวก่อนนะ จะสู้กันก็ไม่เลว แต่นายบอกว่าถ้าฉันแพ้ฉันต้องเป็นลูกเรือนาย แล้วถ้านายแพ้ล่ะ”

“ถ้าฉันแพ้ เราก็จะสู้จนกว่าฉันจะชนะ! และฉันไม่มีทางยอมแพ้หรอก!”

เยี่ยม สมกับเป็นลูฟี่!

“เอาเถอะ ถ้านายแพ้ นายก็เป็นหนี้ผลปีศาจฉันผลนึง แล้วนายค่อยจ่ายคืนตอนที่เราเจอกันในทะเลแล้วกัน”

ด้วยนิสัยของลูฟี่ มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะผิดสัญญา เว้นแต่เขาจะลืม

ข้อตกลงที่ทำกำไรได้100% เลือดนักธุรกิจยังคงฝังแน่นในกระดูกของเขาจนยากจะลืมจริงๆ

“ผลปีศาจ? ไอ้ผลไม้ที่รสชาติห่วยแตกนั่นอะนะ..อุก!”

เมื่อพูดถึงผลปีศาจ ลูฟี่ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที เพราะรสชาติของมันเป็นเหมือนแผลฝังใจเขาไปแล้ว

“ตกลง! ถ้าฉันแพ้ ตอนที่ฉันได้ผลปีศาจมาฉันจะให้นายแน่นอนตอนเจอกันในทะเล และฉันจะทำให้นายยอมมาเป็นลูกเรือของฉันให้ได้เลยแม้ว่าฉันจะแพ้ก็ตาม!”

ลูฟี่มั่นใจมาก!

แต่ในไม่กี่นาทีต่อมา…

“หมัดปืนกล ยาง..ยืด!”

ปัง

วิลล์ก็คว้าข้อมือลูฟี่แล้วทุ่มลงพื้น!

อะไรคือข้อดีของผลลื่นไหลโดยที่ไม่ต้องใช้ร่างแบดเจอร์น้องชายของเขา?

ก็มันลื่นไง

แรงเสียดทานเป็นศูนย์ไม่ใช่เรื่องตลก!

การโจมตีทั้งหมดของลูฟี่ที่กระทบร่างของวิลล์นั้นแค่เพียงไถลผ่านร่างของเขาไป!

อย่าบอกนะว่าความสามารถนี้มีดีแค่การป้องกัน!

“เราจะสู้กันต่อมั้ย?”

ลูฟี่ก็เงียบไป เขานั้นแค่ลุกขึ้นและพุ่งเข้าใส่อีกโดยไม่พูดอะไรซักคำ

ถ้าเขายอมแพ้ง่ายๆ เขาจะสู้กับศัตรูที่ทรงพลังมากมายได้ยังไง?

ดูเหมือนว่ามีแค่ครั้งเดียวที่ลูฟี่รู้สึกว่ากลุ่มของเขาไม่สามารถชนะการต่อสู้ได้ก็คือการเผชิญหน้ากับคุมะที่เกาะชาบอนดี้

และนี่เป็นคำสั่งแรกในฐานะกัปตันที่สั่งให้ทุกคนหนี!

เป็นตอนที่บีบหัวใจมาก

อันที่จริงเขาคิดว่าตั้งแต่เขาปรากฏตัวในโลกนี้ ตัวละครหลักของเรื่องมันต้องเป็นเขา!

ถ้าเขาต้องสู้กับกลุ่มของลูฟี่จริงๆ เขาจะไม่ออมมือเลย

ดังนั้นวิลจึงหลบการโจมตีของลูฟี่อย่างหมดจดด้วยพลังผลลื่นไหลและพุ่งเข้าไปด้านหน้าของลูฟี่จากนั้นก็ยกถุงมืออินฟินิตี้ขึ้นสูง!

ก่อนจะทุบลูฟี่ลงกับพื้นอย่างแรง!

สร้างหลุมขนาดใหญ่ใต้ตัวลูฟี่!

ลูฟี่ยังคงฮึดสู้ แต่ทุกครั้งที่เขาสะดุด วิลล์ก็จะทุบเขาลงกับพื้นอีกครั้งด้วยหน้าตาบูดบึ้ง!

อดใจรออีกหน่อย? ออมมือหน่อย?

นั่นเป็นการดูหมิ่นการต่อสู้ครั้งนี้ และเป็นการดูหมิ่นศัตรูด้วย!

วิลล์ทำให้ลูฟี่ล่วงหลายต่อหลายครั้ง จนในที่สุดลูฟี่ก็หมดสติไป

“เดือดร้อนตูอีก!”

วิลล์ก็พึมพำเมื่อเห็น แต่เขาก็ยังก้มลงไปแบกลูฟี่ขึ้นมา

“จริงสิ ฉันลืมถามเลยว่าเขาพักอยู่ไหน…”

“ช่างมันเถอะ ไปหาเองก็ได้”

ในที่สุดวิลล์ก็เจอกลุ่มโจรภูเขาดาดัน แต่นี่ก็มืดแล้ว

“นายเป็นใคร!”

“ลูฟี่อาศัยอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”

ตอนนี้เองที่ดาดันเห็นว่าคนแปลกหน้ากำลังแบกลูฟี่อยู่

“นายเป็นใคร แล้วเกิดอะไรขึ้นกับลูฟี่” แทนที่จะลดการป้องกันลง ดาดันกลับหยิบอาวุธข้างๆตัวขึ้นมา

“ฉันชื่อวิลล์ เมื่อลูฟี่ตื่น ช่วยบอกเขาด้วยว่าฉันจะรอเขาทำตามสัญญาในนิวเวิร์ล”

“แค่นั้นแหละ”

ว่าแล้ว วิลล์ก็โยนลูฟี่ทีหมดสติให้ดาดัน แล้วจากไป

ถ้าได้เจอกันอีก เขาจะเอาอะไรมาเซอร์ไพรส์ลูฟี่ดีนะ?