ตอนที่ 295 เหตุผลที่สมบูรณ์

ตอนที่ 295 เหตุผลที่สมบูรณ์

หยุนซือซือสังเกตทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของเขาอย่างละเอียด ทันใดนั้น เธอก็ยอมรับความจริงที่ว่าผู้ชายคนนี้ดูดี

บางครั้ง คนเราทำได้เพียงคร่ำครวญถึงความลำเอียงของพระเจ้า ดูเหมือนพระเจ้าจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชายผู้นี้อย่างไม่เห็นแก่ตัว

พระเจ้าได้ให้อำนาจมหาศาลแก่เขา ครอบครัวที่ร่ำรวยไร้ขีดจำกัดจนสามารถแข่งขันกับประเทศได้ และความงดงามที่ไม่มีใครเทียบได้ เขาเป็นศูนย์รวมของความสมบูรณ์แบบทุกสิ่งอย่าง

แต่กระนั้น เขาก็มีอารมณ์แปลกๆ

เขาเป็นคนเจ้าอารมณ์และมีนิสัยไม่ดี บางทีนี่อาจเป็นเรื่องที่สอดคล้องกันในหมู่คนรวย เขาเอาแต่ใจตัวเองอยู่เสมอ เมื่อเขาต้องการอะไรเขาต้องได้มันมาให้ได้ ถ้าเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เขาอยากจะทำลายมันมากกว่าที่จะให้ไปก็เป็นได้

และถ้าเขาไม่ชอบใจอะไรบางอย่าง เขาจะไม่ต้องการมัน และจะไม่มีวันถูกคนอื่นบังคับให้ต้องการได้ เขาเป็นคนที่ชัดเจน เย่อหยิ่งจนไม่สามารถต้านทานได้

เขามีทุนที่จะประพฤติเช่นนี้

ขณะที่ความคิดเหล่านี้แทรกซึมเข้าไปในจิตใจของเธอ ผู้ชายที่อยู่บนเตียงก็เบิกตากว้างขึ้นทันที และสายตาที่เพ่งพินิจของเธอก็พบกับเขา

หยุนซือซือถึงกับอึ้ง!

ในวินาทีถัดมา แขนที่แข็งแรงของเขาโอบรอบเอวของเธอและดึงเธอเข้าไปกอด ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเธอกลับหัวกลับหาง และในชั่วพริบตา เธอก็ถูกชายผู้นั้นกดอย่างแรง

เตียงคู่ไม่ได้มีขนาดใหญ่ แทบจะไม่สามารถรองรับคนสองคนได้ แต่ก็นุ่มมาก

โครงเตียงเว้าเล็กน้อยภายใต้น้ำหนักรวมกัน และร่างกายของเธอก็ทรุดตัวลงด้วยโครงร่างอันเทอะทะของชายผู้นี้ที่ลอยอยู่เหนือเธอ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เธอจะหายใจลำบาก

เนื่องจากร่างกายที่ใหญ่โตเกินไปของเขา ใบหน้าของเธอจึงแดงขึ้น

“นี่ มู่หย่าเจ๋อ คุณจะทำอะไร?”

เขาหรี่ตาลงและสูดกลิ่นหอมที่หลงเหลืออยู่ในเส้นผมของเธอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก เขากระซิบข้างหูเธออย่างสง่างามว่า “นอนกับผู้หญิงของผมไง”

"อะไรนะ?" เธอคิดว่าเธอได้ยินผิดไป

แต่ชายคนนั้นพูดซ้ำอย่างไพเราะว่า "ผมบอกว่าผมจะหลับนอนกับคุณ"

เธอพ่ายแพ้ต่อเขา แต่ก็ปฏิเสธเขาด้วยความโกรธ “คุณเป็นม้าพ่อพันธุ์หรือไง? ในสมองคิดอะไรอย่างอื่นนอกจากเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลยเหรอ?”

( ม้าพ่อพันธุ์ = สมสู่ไปทั่ว )

“ผมเป็นม้าตัวผู้ ส่วนคุณคือคนที่โดน?”

หยุนซือซือยอมแพ้ในการดิ้นรน เธอลืมไปได้อย่างไรว่าผู้ชายคนนี้มีอำนาจเหนือกว่าและสูงส่งเหนือคนอื่น เขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนอื่น

ไม่มีการดิ้นรนอีกต่อไป และไม่มีการผลักอีกต่อไป เธอเพียงแค่กางตัวเองให้กว้างและปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการ!

เธอหลับตาอย่างไร้อารมณ์ และไม่มีการต่อต้านใดๆ เธอเงียบราวกับปลาตาย

สิ่งต่าง ๆ มาถึงทางตันด้วยเหตุนี้ และไม่มีความก้าวหน้าใด ๆ ออกมาจากทั้งสองฝ่าย

ผู้ชายที่กดทับเธอกำลังกักขังเธอไว้เงียบๆ และเขาไม่ได้ทำขั้นตอนต่อไปเป็นเวลานาน

เธอมีความสงสัยในใจ จากนั้นก็ดวงตาที่ลืมขึ้นเล็กน้อยและเห็นเขามองลงมาที่เธออย่างพินิจพิเคราะห์

จู่ๆ เขาก็พูดอย่างเย็นชา

“หยุนซือซือ คุณโง่เกินไปแล้ว”

“หมายความว่าไง?”

“บรรดาผู้หญิงที่รอความโปรดปรานจากผมต่างยินดีที่จะต่อแถวจากที่นี่ไปมิลาน แต่คุณกลับเป็นคนเดียวที่หลีกเลี่ยงผมเหมือนโรคระบาด”

มู่หย่าเจ๋อมองเธออย่างเย็นชา

เขาเคยกลลวงในการจับและเล่นกลของผู้หญิงมามาก และบ่อยครั้งที่ผู้หญิงโง่เขลาบางคนจะใช้กลวิธีนั้นต่อหน้าเขา ดังนั้นเขาจึงสามารถบอกได้อย่างง่ายดายในตอนนี้เลยว่าการต่อต้านผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เสแสร้ง

เธอกำลังหลีกเลี่ยงเขาอย่างแท้จริงในทุกวิถีทาง

อวดดี!

ในลำดับที่ถูกต้อง เธอควรแสดงความพอใจต่อเขาในความโปรดปรานของเขามอบให้ต่อเธอและควรถือว่าสิ่งนี้เป็นการอุปถัมภ์ที่ดี

หยุนซือซือเยาะเย้ย “พวกเขาตาบอด แต่ฉันไม่”

“พวกเขาตาบอด?” มู่หย่าเจ๋อขยับร่างกายไปด้านข้างเล็กน้อย เขาใช้แขนพยุงตัวเองขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วตั้งสติ จากนั้นโต้กลับขณะมองลึกเข้าไปในเธอ "พวกเขาตาบอดยังไง?"

“…” หยุนซือซือพูดติดอ่าง

“ทำไมไม่ตอบล่ะ”