Unlimited Power – The Arcane Path – บทที่ 11 [อ่านฟรี]

บทที่ 11

'ขอบคุณสายฝน'

ที่ทำให้ลีออนมีโอกาสได้ฝึกฝนการควบคุมน้ำของเขา ดูเหมือนว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการสร้างบางสิ่งและให้เป็นรูปเป็นร่างและรวมเข้ากับเวทย์มนตร์ที่เขาสามารถทำได้ แต่อีกครั้ง

                'เขายังใช้ไฟในการทำให้มันแห้งไม่ได้'

                “อา... บางทีฉันอาจศึกษาจากแคมป์ไฟน่าจะได้... แต่ฉันต้องแตะต้องมันไหม ”

ลีออนสงสัยว่าทำไมเขาไม่คิดให้เร็วกว่านี้ เขาอาจจะไม่ต้องเผามันด้วยตัวเอง เพราะไฟนั้นมีองค์ประกอบของออกซิเจน ความร้อน และเชื้อเพลิง ดังนั้นเพียงแค่เอามันเข้าไปใกล้ๆกับเปลวไฟที่มากพอและอุณหภูมิที่เหมาะสมน่าจะเพียงพอที่จะเรียนรู้ได้และมันก็เหมือนกับที่ลีออนคาดไว้

                'มันได้ผลแหะ'

ขอแสดงความยินดี! คุณได้เรียนรู้สกิล : การควบคุมไฟ      

คุณได้รับ 1 ค่าสเตตัส           

การควบคุมไฟนั้นซับซ้อนมากเหมือนกับการควบคุมลม เพราะไฟเป็นเพียงก๊าซที่ไม่สามารถมีรูปร่างที่แน่นอนได้ ดินนั้นเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดในการควบคุมเนื่องจากสามารถมองเห็นและรู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจน โดยไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมากมาย ลีออนมีเวลามากพอที่จะฝึกจนเชี่ยวชาญ แม้ว่ามันจะยากที่สุด

“ฉันต้องฝึกใช้ทั้งสองอย่างพร้อมกันด้วย ฉันจะต้องวิเคราะห์ว่าฉันต้องผสมดินและน้ำมากแค่ไหน… แต่ว่าบางทีมันอาจจะง่ายกว่าถ้าหาดินมาเองแทนที่จะต้องควบคุมมัน ด้วยวิธีนี้ฉันสามารถกำหนดรูปร่างที่ฉันต้องการได้โดยไม่ต้องใช้องค์ประกอบอื่นให้วุ่นวาย แต่อย่างไรก็ตามฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง…”

ลีออนเรียนรู้วิธีถ่ายโอนมานาโดยบังเอิญและด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้เรียนรู้วิธีควบคุมองค์ประกอบบางอย่างของธรรมชาติ แต่เขาไม่รู้ว่าจะทำให้มานาของเขากลายเป็นสิ่งที่มองเห็นได้เหมือนดินได้อย่างไร จากสิ่งที่เขาเรียนรู้ในวิชาเคมี ทุกสิ่งล้วนมีองค์ประกอบที่แตกต่างกัน หากเขามีความทรงจำเกี่ยวกับองค์ประกอบเหล่านั้น เขาอาจจะเปลี่ยนมานาของเขาเป็นองค์ประกอบบางอย่างได้…  เขาไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนโครงสร้างของมานาของเขาได้อย่างไร

“เมื่อพิจารณาว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้มีความคล้ายคลึงกับระบบของเกม บางทีเมื่อการควบคุมดินของฉันถึงระดับหนึ่งร้อย ฉันอาจจะได้รับความรู้เกี่ยวกับวิธีสร้างดินขึ้นมาเองได้เลย… มันก็อาจจะเป็นไปได้”

แค่มโนขึ้นมาใครก็สามารถมโนได้ แต่ลีออนนึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นไปได้ยังไงที่ความรู้เหล่านั้นจะผุดขึ้นมาในหัวของเขา ขณะที่ลีออนกำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ เขาควบคุมดินแล้วสร้างเป็นทรงกลมและในขณะที่มานาของเขายังคงรักษารูปร่างนั้นไว้ เขาก็เข้าไปใกล้คบเพลิงเพื่อทำให้แข็งขึ้น เมื่อครบหนึ่งนาที ดินทรงกลมนั้นก็ไม่แตกสลาย ลีออนจึงหยิบมันขึ้นมา เขาใช้มานาไปครึ่งหนึ่งเพื่อสร้างมันขึ้นมาและมีขนาดเท่าหินอ่อนก้อนหนึ่งเท่านั้น มันเป็นความสำเร็จที่เล็กน้อย แต่ก็ยังดีที่มีความคืบหน้าบ้าง

“รูปร่างมันไม่ได้สวยงามเท่าที่ควรแต่… อืม บางทีฉันควรลองสร้างรูปทรงใหม่ๆบ้างและสร้างเตียง มันน่าจะดีกว่าที่ตื่นขึ้นมาบนดินไม่ใช่ทราย…”

นั่นน่าจะเป็นความคิดที่ดี ดังนั้นลีออนจึงสังเกตจุดต่างในการปรับปรุงที่พักของเขาด้วยการผสมผสานกันระหว่างการจัควบคุมดินและน้ำ มานาและการฟื้นฟูของเขาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นในที่สุดมันก็ฟื้นฟูกลับมาจนเต็ม

เช้าวันรุ่งขึ้น ลีออนตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหิว เขากำลังฟื้นตัวจากความผอมแห้งอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าอาหารของเขาจะยังขาดโปรตีนอยู่ เขาตื่นมาและอยากที่จะกินเนื้อบ้าง

                “เนื้อ? นี้ก็ผ่านมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตั้งแต่ฉันมาที่เกาะนี้… ฉันเดาว่านี่คงถึงเวลาออกล่าแล้ว”

กล้วยและมะพร้าวนั้นยอดเยี่ยม แต่ลีออนก็ต้องการโปรตีนเพื่อบำรุงร่างกายกลับสู่สภาพปกติและพัฒนากล้ามเนื้อของเขา ตอนนี้มีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่ใกล้ๆและไม่มีใครบอกได้ว่าสัตว์ประหลาดตัวใหม่นอกเหนือจากปลาแปลกๆ เหล่านั้นจะโผล่ออกมาเมื่อใด

                “พวกมันนั้นหน้าตาน่าเกลียด แต่เนื้อของพวกมันอาจไม่ได้แย่ขนาดนั้น… มันน่าจะกินได้ หวังว่าถ้าไม่ใช่แบบที่คิด ฉันก็น่าจะได้รับสกิลต้านทานพิษ… ถ้าฉันไม่ตายละก็นะ”

ลีออนมีลูกธนูมากมายและความแม่นยำของเขาก็ดีขึ้นมาบ้างแล้ว นอกจากนี้ปลาเหล่านั้นก็อยู่ไม่ไกลนัก โอกาสที่ลีออนจะฆ่าพวกมันด้วยลูกธนูเพียงดอกเดียวนั้นมีโอกาสค่อนข้างสูง พวกมันมองเห็นได้ชัดเจนมากเพราะน้ำตื้น ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องเสียเวลามากในการเล็ง ลีออนยิงโดนปลาตัวแรกได้ตามที่คาด แต่ลูกธนูไม่ทะลุร่างของปลา อันที่จริงลีออนไม่ได้ทำให้มันมีแม้แต่รอยขีดข่วนด้วยซ้ำ

                “บ้าเอ้ย… มันแข็งกว่าที่เห็น”

คันธนูและลูกธนูที่สร้างขึ้นมาด้วยทักษะในปัจจุบันของเขายังไม่มีความสามารถมากพอที่จะช่วยให้ลีออนกินปลาได้ แต่อย่างไรก็ตามเขาจะไม่ยอมแพ้หลังจากได้ลองทำไปเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ขณะใช้การควบคุมดินและสตรอง อาร์ม ลีออนก็ขุดสร้างหลุมที่ชายทะเล กระแสน้ำบนเกาะนั้นไม่แรงมากและคลื่นน้อยทำให้หลุมนั้นยังคงอยู่ชั่วขณะหนึ่ง สกิลของเขาช่วยลีออนได้ค่อนข้างมาก แต่เขาต้องหยุดไปหลายครั้งเพื่อพักฟื้นเช่นกัน

“ฉันเดาว่าฉันคงจะไม่มีทางพบเศษซากของเครื่องบินลำนั้น… โชคของฉันนี่มันห่วยจริงๆ”

ลีออนยังคงไม่พบชิ้นส่วนเครื่องบินแม้แต่ชิ้นเดียวหลังจากผ่านไปหลายวัน ดังนั้นถึงเวลาแล้วที่จะยอมแพ้และmeต่อไปโดยไม่หวังว่าจะเจอเศษซากเครื่องมืออีกในเร็วๆนี้

เมื่อถึงตอนเที่ยง ลีออนก็สร้างหลุมเสร็จในที่สุด ตอนนี้เหลือแค่ทำทางผ่านต่อไปยังมหาสมุทรและกับดักปลาของเขาก็สามารถใช้การได้ โชคดีที่ดูเหมือนว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ยิ่งลีออนเข้าใกล้พวกมันมากขึ้นแล้วจู่ๆเขาก็หายไปจากสายตาของพวกมัน ปลาเหล่านั้นก็ยิ่งกระวนกระวายใจมากขึ้นจนกระทั้งหนึ่งในนั้นกระโดดขึ้นจากมหาสมุทรและตกลงบนพื้นทราย แม้มันจะดิ้นบนทรายอยู่หลายนาที แต่มันก็ดูไม่ท่าทีที่เหมือนกำลังจะตาย… พวกมันเป็นปลา แต่สามารถอยู่รอดได้แม้ไม่ได้อยู่ในน้ำ

                “…ฉันคงต้องเอาหินก้อนใหญ่มาจบเรื่องนี้สินะ”

ปล.ขออภัยในบางช่วงแอดงงเหลือเกินจะปรับปรุงให้ดีๆขึ้นไปครับ ^^