บทที่ 412: การเทียบเคียง

“ความเชื่อมโยง!?”

แววตาของเจียงหลีไหววูบ เขานึกถึงลางสังหรณ์ที่เคยรู้สึกได้ก่อนหน้านี้

“ถูกต้อง เขตแดนอสูรสวรรค์คือภาพฉายของโลกหลายใบ ซึ่งแน่นอนว่าย่อมรวมถึงโลกต้าเซี่ยที่เจ้าอยู่ด้วย” อู่คงกล่าวช้าๆ “เจ้าควรรู้ว่าเหตุผลที่โลกของเราและโลกต้าเซี่ยของเจ้าเชื่อมถึงกันได้นั้น เป็นเพราะโลกทั้งสองกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกัน”

“มิติซ้อนทับ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ในท้ายที่สุด โลกที่เจ้าอยู่จะถูกหลอมรวมเข้ากับโลกของเราอย่างสมบูรณ์”

คำพูดของอู่คงทำให้หัวใจของเจียงหลีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ยิ่งเขาเข้าใจเกี่ยวกับโลกอสูรต่างมิติและต้าเซี่ยมากขึ้นเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกเช่นนี้อย่างเลือนราง

ช่องทางมิติเหล่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าการรุกราน แต่เป็นการซ้อนทับกันของสองโลกที่กำลังหลอมรวม

แต่ที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ อู่คงกลับบอกว่าต้าเซี่ยจะหลอมรวมเข้ากับโลกอสูรต่างมิติอย่างนั้นหรือ!?

หากเป็นเช่นนั้นจริง ต้าเซี่ยจะยังมีหนทางรอดและความหวังเหลืออยู่อีกหรือ?

ล้อกันเล่นหรือไร!

ดูจากในเขตแดนอสูรสวรรค์ก็รู้แล้วว่า ที่นี่มีอสูรต่างมิติระดับสามมากมายเพียงใด เกินกว่าร้อยตัวเสียด้วยซ้ำ

ต้าเซี่ยมีอู่จุนระดับสามอยู่กี่คนกันเชียว ส่วนระดับสองขึ้นไป หรือระดับหนึ่ง เกรงว่าช่องว่างจะยิ่งห่างไกลกว่านี้

ราวกับมองความคิดของเจียงหลีออก อู่คงกล่าวช้าๆ ว่า “แน่นอน ไม่ใช่แค่สองโลกที่กำลังหลอมรวมกัน ที่จริงแล้ว โลกที่กำลังหลอมรวมกับโลกอสูรต่างมิตินั้นมีไม่ต่ำกว่าร้อยใบ”

“ยิ่งไปกว่านั้น มันเริ่มต้นมาตั้งแต่ยุคสมัยที่ห่างไกลมากแล้ว เคยมีโลกที่หลอมรวมเข้ามาแล้ว แม้จะสูญเสียอย่างหนัก แต่ก็ยังไม่ถึงกับล่มสลายโดยสิ้นเชิง”

“ที่น่าเวทนาคืออาณาจักรของเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่อ่อนแออยู่แล้ว แต่ในทำนองเดียวกัน ในหมู่พวกเราเหล่าอสูรต่างมิติ เผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอก็มีชะตากรรมที่น่าเวทนาไม่ต่างกัน”

อู่คงโบกฝ่ามือ ปรากฏแผนที่ส่วนหนึ่งของเขตแดนอสูรสวรรค์ขึ้นมา

เขาชี้ไปยังส่วนหนึ่งบนแผนที่ “ที่นี่ คือตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่เทียบเคียงกับต้าเซี่ย”

เจียงหลีจ้องมองไป แต่จากแผนที่แล้ว เขามองไม่เห็นความผิดปกติใดๆ

แต่ณ ที่แห่งนี้ เขากลับเห็นเหมืองศิลาอสูรแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดเหมืองศิลาอสูรขนาดใหญ่ และแม่น้ำสายยาวสายนั้น

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอย่างประหลาด จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ที่นี่คือ... แม่น้ำหวยเหอ!?”

“ถูกต้อง!” อู่คงพยักหน้า “หลายสิ่งหลายอย่างในเขตแดนอสูรสวรรค์นั้นขัดแย้งและซับซ้อน ตัวอย่างเช่น เหมืองศิลาอสูรอยู่บนท้องฟ้าแทนที่จะอยู่ใต้ดิน ซึ่งนั่นก็เป็นการดำรงอยู่ที่ขัดต่อสามัญสำนึกอยู่แล้ว”

ทันใดนั้นม่านตาของเจียงหลีก็หดเล็กลง “หรือว่า... เหมืองศิลาอสูรเหล่านี้ก็มีการเทียบเคียงด้วยอย่างนั้นรึ?”

อู่คงประหลาดใจอย่างยิ่ง ไม่คิดว่าเจียงหลีจะเข้าใจได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

“ถูกต้อง เหมืองศิลาอสูรเหล่านี้มีอยู่จริงในต้าเซี่ยเช่นกัน”

“มันอยู่สูงจากพื้นผิวเท่าใด ก็จะสอดคล้องกับความลึกที่มันถูกฝังอยู่ในต้าเซี่ยเท่านั้น”

ครั้งนี้เจียงหลีตกตะลึงอย่างแท้จริง ไม่คาดคิดว่าเหมืองศิลาอสูรจะมีการเทียบเคียงด้วย

เขานับดูคร่าวๆ โดยใช้แม่น้ำที่คล้ายกับแม่น้ำหวยเหอเป็นเกณฑ์ ในบริเวณใกล้เคียงมีเหมืองศิลาอสูรอยู่ประมาณเจ็ดแห่ง เป็นเหมืองขนาดเล็กหกแห่ง และเหมืองขนาดใหญ่อีกหนึ่งแห่ง

ถ้าหากเหมืองศิลาอสูรเหล่านี้มีอยู่จริงในต้าเซี่ย เช่นนั้นแล้ว หากเขาขุดมันขึ้นมา... หอคอยอู่จุนของเขาก็มีความหวังแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหลีก็เผยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความฮึกเหิมและยินดีออกมา

ทันใดนั้น สีหน้าของอู่คงก็เปลี่ยนไป เขาร้องเสียงต่ำ “ทหารสวรรค์ตนนั้นกำลังจะมาแล้ว รีบไปเร็ว!”

เจียงหลีเองก็สัมผัสได้ถึงอันตรายใหญ่หลวง แต่เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้ง กลับพบว่าอู่คงหายตัวไปแล้ว

“รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียว!?”

เจียงหลีเบิกตากว้าง รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม เขาก็รีบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังแม่น้ำสายยาวที่เทียบเคียงกับแม่น้ำหวยเหอของต้าเซี่ย

ความเร็วของเขารวดเร็วอย่างยิ่ง ในไม่ช้าก็ทะลุความเร็วสองเท่าของเสียงไปแล้ว

แม้แต่ทหารสวรรค์ที่รีบตามมาก็ยังต้องคว้าน้ำเหลว ในขณะนี้ สีหน้าของทหารสวรรค์มืดมน ในฝ่ามือของเขาคือศิลาที่ดูคล้ายผลึกก้อนหนึ่ง

บนศิลาก้อนนั้น แผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ออกมาชนิดหนึ่ง ซึ่งกำลังสั่นพ้องกับทั่วทั้งเขตแดนอสูรสวรรค์

“หนีรึ จะหนีพ้นได้อย่างไร?”

น้ำเสียงของทหารสวรรค์เย็นเยียบ “แค่จอมอสูรระดับสามตัวกระจ้อยร่อย ข้าจะดูซิว่าเจ้าจะหนีไปได้ถึงเมื่อไร”

พูดจบ เขาก็มองไปยังผลึกก้อนนั้น บนนั้นปรากฏร่างและตำแหน่งของเจียงหลีขึ้นมา

ทันใดนั้น ทหารสวรรค์ตนนี้ก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง ไล่ตามเจียงหลีไป

เขตแดนอสูรสวรรค์

เจียงหลียืนอยู่ภายในเหมืองศิลาอสูรแห่งหนึ่ง เพียงแค่เคลื่อนไหวพลังจิต ก็สามารถกดข่มอสูรต่างมิติระดับสามทั้งหมดได้

จากนั้น เขาก็กวาดเก็บศิลาอสูรจนหมดสิ้น แล้วนำไปเก็บไว้ในจักรวาลในตำรา

หลังจากใช้สายตาวัดความสูงและตำแหน่งของเหมืองศิลาอสูรแห่งนี้แล้ว เจียงหลีก็รีบออกเดินทางทันที

หลังจากที่เขาหายตัวไป ทหารสวรรค์ก็ปรากฏตัวขึ้น

“ไอ้เดรัจฉานที่ชอบชิงทรัพย์!”

ทหารสวรรค์ตนนี้แค่นเสียงเย็นชา จากนั้นก็เคลื่อนไหวไล่ตามไปอีกครั้ง

เหมืองศิลาอสูรทีละแห่งๆ ถูกเจียงหลีกวาดเก็บจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว เมื่อรวมกับเหมืองขนาดใหญ่แห่งสุดท้าย เขาก็รวบรวมศิลาอสูรได้อีกเกือบหนึ่งแสนเม็ด และยังได้ยืนยันตำแหน่งของมันอีกด้วย

บนซากปรักหักพังของเมืองแห่งหนึ่ง นัยน์ตาของเจียงหลีหรี่ลงเล็กน้อย

เพราะว่าซากปรักหักพังแห่งนี้คือเมืองเป่ยเหอ

เดิมที เขายังคงสงสัยอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าที่นี่คือสถานที่ที่เทียบเคียงกับต้าเซี่ยอย่างแน่นอน

“นี่คือ...”

เจียงหลีเปิดซากปรักหักพังแห่งหนึ่งออก บนป้ายที่ขึ้นสนิมเขรอะ บิดเบี้ยวเสียรูป เขามองเห็นตัวอักษรสองตัวได้อย่างยากลำบาก

‘เทียนเหอ...’

พอจะมองเห็นตัวอักษรได้สามตัว แต่หากเพ่งมองอย่างละเอียด ก็ยังพอดูออกว่าบนป้ายนี้น่าจะมีสี่ตัวอักษร

สำนักยุทธ์เทียนเหอ!

นัยน์ตาของเจียงหลีสงบนิ่ง “สำนักยุทธ์เทียนเหอ ไม่ใช่สำนักยุทธ์หลีเทียนของข้า”

“พูดอีกอย่างก็คือ ภาพฉายของที่นี่ ไม่ได้เทียบเคียงกับต้าเซี่ยในปัจจุบัน”

“หรือว่า การปรากฏตัวของข้าทำให้เมืองเป่ยเหอเดิมเกิดการเปลี่ยนแปลง เดิมทีสำนักยุทธ์หลีเทียนก็ไม่ควรมีอยู่ แต่กลับมีอยู่เพราะข้า”

การมาถึงของเขาส่งผลกระทบต่อหลายสิ่งหลายอย่าง และข้อเท็จจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่าโลกใบนี้พิเศษอย่างแท้จริง

ในขณะนั้นเอง ทหารสวรรค์ก็มาถึงในที่สุด

“ทำไมไม่หนีแล้วล่ะ?”

ทหารสวรรค์ลอยตัวอยู่กลางอากาศ มองลงมายังเจียงหลีด้วยท่าทีสูงส่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

เจียงหลีเงยหน้าขึ้น มองไปยังทหารสวรรค์ตนนั้น “เจ้าเป็นแค่ผู้แพ้ ยังคู่ควรให้ข้าต้องหนีอีกหรือ? ลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองตายอย่างไร!?”

คำพูดของเขาทำให้โทสะของทหารสวรรค์ระเบิดออกมาในทันที

“แค่จอมอสูรระดับสามตัวเล็กๆ คิดว่ามีฝีมืออยู่บ้างแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้งั้นรึ”

ทหารสวรรค์กระทืบเท้ากลางอากาศอย่างรุนแรง เสียงดังราวกับสายฟ้าฟาด

จากนั้น ที่ฝ่ามือของเขา กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์บนผลึกก้อนนั้นก็ไหลเวียน

ในชั่วพริบตา ราวกับว่าฟ้าดินทั้งผืนกำลังกดทับลงมาที่เจียงหลี

ครืน!

พลังชนิดนี้ เกินกว่าพลังของจอมยุทธ์หรืออสูรต่างมิติไปแล้ว แต่มันคือการกดข่มจากทั้งฟ้าดิน

พลังแห่งฟ้าดินอันไร้ที่สิ้นสุด กดทับลงมายังเจียงหลี

แม้แต่ร่างกายอันแข็งแกร่งของเจียงหลี ในขณะนี้ก็ยังสั่นสะท้าน นั่นคือสภาพที่ปรากฏขึ้นเมื่อต้องแบกรับพลังที่เกินขีดจำกัด

ไม่เพียงเท่านั้น ซากปรักหักพังของเมืองเป่ยเหอที่อยู่ใต้ร่างของเจียงหลี ในขณะนี้ก็ถูกบดขยี้จนแบนราบและยุบตัวลงไป

เมื่อเห็นท่าทางที่เจียงหลีกำลังฝืนทนอย่างยากลำบาก ทหารสวรรค์ก็อดที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังไม่ได้

เขาลงมายืนอยู่เบื้องหน้าเจียงหลี “มดปลวกที่น่าสมเพช นี่คือผลลัพธ์ของการไม่เจียมตัวของเจ้า”

ในขณะที่เสียงของเขาสิ้นสุดลง บนใบหน้าของเจียงหลีกลับปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นมา

ในชั่วพริบตา เบื้องหลังของเจียงหลี ธงจักรพรรดิ์มนุษย์ก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

ทันใดนั้น เวลาและอากาศในบริเวณนี้ก็พลันหยุดนิ่ง