บทที่ 109: จินตนาการของหลินหลิงเฟย

โรงแรมหวงจุนระดับห้าดาว

ที่นี่คือโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเป่ยเหอ และเจ้าของที่แท้จริงเบื้องหลังโรงแรมแห่งนี้ก็คือหลินหยวนเลี่ยง

“คุณหนูใหญ่!”

เมื่อหลินหลิงเฟยมาถึง ผู้จัดการโรงแรมก็รีบเข้ามาทักทายด้วยความเคารพนบนอบในทันที

ทว่าพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างกลับโบกมือเป็นสัญญาณให้เขาจากไป

“โรงแรมแห่งนี้... เมื่อก่อนท่านพ่อกับพี่ชายมักจะมาเล่นเป็นเพื่อนข้าที่นี่บ่อยๆ”

หลินหลิงเฟยเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “น่าเสียดายที่ท่านพ่อจากไปแล้ว ส่วนพี่ชายตอนนี้ก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้พบหน้ากันเลย”

นี่คือราคาของการเติบโต...สรรพสิ่งยังคงเดิม ทว่าผู้คนกลับเปลี่ยนแปรไป

หากไม่นับพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของนางแล้ว หลินหลิงเฟยก็เป็นเพียงเด็กสาววัยสิบแปดปีคนหนึ่ง

เจียงหลีไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร จึงได้แต่เงียบงัน

บางทีหากมองในมุมของหลินหลิงเฟยแล้ว นางก็น่าเห็นใจอยู่ไม่น้อย ทว่าเจียงหลีเคยเห็นกับตามาแล้ว... เหล่าจอมยุทธ์ที่ต่อสู้อย่างนองเลือดในสนามรบ ถูกอสูรต่างมิติฉีกร่างเป็นอาหาร และถูกเหยียบย่ำจนกลายเป็นเศษเนื้อ

เมื่อเทียบกับพวกเขาเหล่านั้น หลินหลิงเฟยผู้เป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ก็นับว่าโชคดีอย่างไม่ต้องสงสัย

“เจียงหลี เจ้าคิดว่ามนุษย์จะสามารถฆ่าล้างอสูรต่างมิติทั้งหมดได้จริงๆ หรือ?” หลินหลิงเฟยหันไปมองเจียงหลีพลางเอ่ยถาม

“อาจจะทำได้ หรืออาจจะทำไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน” เจียงหลีกล่าวเรียบๆ

แม้ว่าเขาจะตั้งใจยุติยุคสมัยที่เต็มไปด้วยอสูรต่างมิตินี้ แต่เจียงหลีก็เข้าใจดีว่าเส้นทางสายนี้มันยากลำบากเพียงใด

แม้ตอนนี้เขาจะเป็นปรมาจารย์ แต่เหนือขึ้นไปก็ยังมีมหาปรมาจารย์ระดับสี่ อู่จุนระดับสาม มหาอู่จุนระดับสอง และจักรพรรดิยุทธ์ระดับหนึ่ง

ที่สำคัญที่สุดคือ ในความทรงจำของราชันย์เก้าหงสาที่เขาได้เห็นนั้น ราชันย์เก้าหงสาในอดีตก็ดูเล็กกระจ้อยร่อยยิ่งนัก โลกใบนี้เกรงว่ายังมีความลับที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าซ่อนอยู่

เจียงหลีอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงโลกที่ราวกับความฝันในตอนที่เขาเพิ่งมาถึงอีกครั้ง... โลกที่อารยธรรมมนุษย์ถูกล้มล้างโดยสิ้นเชิง และถูกครอบครองโดยเหล่าอสูรต่างมิติ

หลินหลิงเฟยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “ถ้าข้าบอกว่า... ข้าอยากจะฆ่าล้างอสูรต่างมิติให้หมดสิ้น เจ้าจะหัวเราะเยาะข้าหรือไม่?”

ดวงตาที่เย็นชาและบริสุทธิ์คู่นั้นของนางจ้องมองเจียงหลีอย่างเงียบงัน

เจียงหลีประหลาดใจเล็กน้อย เขาสบตากับหลินหลิงเฟยแล้วยิ้มบางๆ

“หัวเราะเยาะรึ?”

“ถ้าข้าบอกว่า ข้าก็มีความคิดนี้เช่นกันเล่า?”

คำพูดของเขาทำให้หลินหลิงเฟยถึงกับนิ่งอั้นไป

“มีเพียงการฆ่าล้างอสูรต่างมิติให้หมดสิ้นเท่านั้น สังคมมนุษย์จึงจะกลับสู่สันติสุขได้อย่างแท้จริง และยุติยุคสมัยอันวุ่นวายนี้ลงได้” เจียงหลีกล่าวพลางยิ้ม “มีอะไรน่าหัวเราะเยาะกันเล่า ในความเป็นจริง ผู้คนมากมายกำลังสละชีวิตเพื่อสิ่งนี้อยู่”

“เจ้าหมายถึงสนามรบรึ?” หลินหลิงเฟยเข้าใจในทันที “ใช่แล้ว เจ้าเคยไปสมรภูมิตงไห่ ย่อมต้องเคยเห็นกับตามาแล้วอย่างแน่นอน”

“ครูฝึกที่ค่ายฝึกพิเศษขุยซิงหวังให้ข้าไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยฟู่เจียง แต่ข้าไม่ชอบมหาวิทยาลัยฟู่เจียง”

นางมองไปที่เจียงหลี “แล้วเจ้าล่ะ ตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหน?”

“มหาวิทยาลัยการต่อสู้หนานฝาง!” เจียงหลีตอบอย่างเด็ดเดี่ยว นี่เป็นเรื่องที่เขารับปากหยุนเฟยไว้แล้ว

ทว่าเมื่อนึกถึงหยุนเฟย หลังจากกลับมาเขาก็ส่งข้อความไปหานางหลายครั้ง แต่กลับไม่มีการตอบกลับใดๆ ทั้งสิ้น

“มหาวิทยาลัยการต่อสู้หนานฝาง... มหาวิทยาลัยการต่อสู้ของกองทัพภาคตะวันตกเฉียงใต้ ว่ากันว่านักศึกษาที่เข้าไปเรียนที่นั่น ในสิบคนจะมีสักห้าคนที่รอดชีวิตจนจบการศึกษาได้ก็นับว่าดีมากแล้ว” หลินหลิงเฟยกล่าวด้วยความตกใจ

ตอนที่นางเข้าร่วมค่ายฝึกพิเศษขุยซิง นักศึกษาทุกคนต่างดูถูกเหยียดหยามมหาวิทยาลัยการต่อสู้ทั้งห้าแห่งของกองทัพ

พวกเขาคิดว่าคนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยของกองทัพมีอยู่สองประเภท คือไม่เป็นคนบ้าก็เป็นพวกคนจน ในสายตาของนักศึกษาเหล่านั้น นักศึกษาของมหาวิทยาลัยกองทัพแทบทุกคนล้วนเป็นพวกเบี้ยล่างและคนบ้าคลั่ง

ในขณะที่สถาบันชั้นนำที่ได้รับการยอมรับสี่แห่งอย่างชิงหัวและฟู่เจียง กลับเป็นเป้าหมายที่ทุกคนปรารถนา

นางนึกว่าเจียงหลีจะเลือกสถาบันที่ยอดเยี่ยมที่สุด แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะเลือกมหาวิทยาลัยการต่อสู้หนานฝาง

“ไม่เป็นไร ข้าเป็นคนชอบความท้าทาย” เจียงหลียิ้มบางๆ “แทนที่จะถกเถียงกันบนแผ่นกระดาษ สู้ลงมือต่อสู้กับอสูรต่างมิติจริงๆ ยังจะดีกว่า”

“เจ้าคงไม่คิดว่าที่ระดับพลังยุทธ์ของข้าก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ เป็นเพราะพรสวรรค์เพียงอย่างเดียวหรอกนะ?”

“แน่นอนว่า ข้าก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าข้าเป็นอัจฉริยะ”

ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารริมหน้าต่าง คำพูดของเขาทำให้สีหน้าของหลินหลิงเฟยดูสับสนซับซ้อน

ดูเหมือนนางจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพลังของเจียงหลีถึงได้ก้าวหน้าเร็วขนาดนี้

'ที่เขาไปค่ายฝึกตงไห่ ก็เพราะได้ต่อสู้กับอสูรต่างมิติ พลังถึงได้ก้าวหน้าเร็วขนาดนี้อย่างนั้นรึ?'

พอคิดว่าเจียงหลีอาจจะต้องต่อสู้กับอสูรต่างมิตินับไม่ถ้วน ในใจของหลินหลิงเฟยก็รู้สึกสั่นสะท้าน

แม้ว่าค่ายฝึกพิเศษขุยซิงจะมีการต่อสู้กับอสูรต่างมิติเช่นกัน แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการทดสอบ ไม่ใช่สนามรบที่แท้จริง

'เจียงหลีต้องต่อสู้กับอสูรต่างมิติมากเท่าไหร่ ถึงจะมีระดับพลังได้ถึงเพียงนี้?'

ในหัวของนางปรากฏภาพเจียงหลีต่อสู้กับอสูรต่างมิตินับไม่ถ้วน ในท้ายที่สุด เจียงหลีต้องต่อสู้กับอสูรต่างมิติอย่างไม่คิดชีวิตนับครั้งไม่ถ้วน จึงสามารถทะลวงขึ้นเป็นปรมาจารย์ได้

“ข้าเข้าใจแล้ว!” หลินหลิงเฟยเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน

“?”

เจียงหลีเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “เจ้าเข้าใจอะไร?”

“พ่อแม่ของข้าล้วนตายด้วยน้ำมือของอสูรต่างมิติ ดังนั้นข้าจึงเคยสาบานไว้ว่าจะสังหารอสูรต่างมิติให้หมดสิ้น นี่คือวิถีแห่งปรมาจารย์ของข้า” หลินหลิงเฟยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “แผนการของค่ายฝึกพิเศษขุยซิงไม่เหมาะกับข้า บางทีข้าอาจจะไปมหาวิทยาลัยการต่อสู้ของกองทัพเช่นกัน”

“เหมือนกับเจ้า... ต่อสู้กับอสูรต่างมิติจริงๆ เพื่อเป็นปรมาจารย์ที่แท้จริง ไม่ใช่พวกจอมยุทธ์ที่อาศัยระดับพลังของตนเองมาวางอำนาจบาตรใหญ่ในต้าเซี่ย”

“เจียงหลี ขอบคุณเจ้า!”

คำพูดของหลินหลิงเฟยทำให้เจียงหลีถึงกับไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นี่มันช่างจินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว

'ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย ก็เหมือนกับที่ข้าบอกว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ แล้วข้าก็เป็นอัจฉริยะจริงๆ อย่างนั้นรึ?'

'มีอัจฉริยะที่ไหนใช้อายุขัยไปหลายหมื่นปีแล้วยังเป็นแค่ปรมาจารย์ระดับห้ากัน แน่นอนว่าคำพูดเหล่านี้เขาไม่อาจบอกกับหลินหลิงเฟยได้ ได้แต่คิดอยู่ในใจเท่านั้น'

เจียงหลีจึงไม่พูดคุยเรื่องนี้ต่อ ใครจะไปรู้ว่าหลินหลิงเฟยจะจินตนาการอะไรต่อไปอีก

“จริงสิ เจียงหลี นี่คือคฤหาสน์หมายเลขหนึ่งของหลงเหอวาน เคยเป็นที่ที่ท่านพ่อของข้าอาศัยอยู่”

“พี่ชายของข้าให้ข้ามอบมันให้เจ้า เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้”

หลงเหอวาน!?

เจียงหลีนึกขึ้นได้ทันทีว่านั่นคือย่านคฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดในเมืองเป่ยเหอ

'แต่พอคิดดูแล้ว ตอนนี้ข้าก็มีทรัพย์สินเป็นหมื่นล้าน การเปลี่ยนไปอยู่คฤหาสน์ก็ไม่เลว'

'เพียงแต่ไม่รู้ว่าท่านพ่อท่านแม่กับน้องสาวจะยอมรับได้หรือไม่'

“ได้!”

เจียงหลีรับไว้อย่างตรงไปตรงมา ไม่นานนัก จานอาหารเลิศรสที่ละจานก็กลายเป็นจานเปล่า

เขาคนเดียวจัดการโอสถโอชาและเนื้ออสูรราคาแพงไปกว่าร้อยจาน ทำเอาทั้งหลินหลิงเฟยและพนักงานของโรงแรมถึงกับอ้าปากค้าง

“คุณหนูใหญ่ขอรับ คือว่า... วัตถุดิบในครัวไม่พอแล้วขอรับ”

ผู้จัดการคนเดิมกล่าวด้วยรอยยิ้มขื่นๆ

เพราะอาหารที่หลินหลิงเฟยสั่งล้วนเป็นเมนูจากอสูรต่างมิติที่ล้ำค่า สามารถเสริมพลังปราณโลหิตและมีสรรพคุณบำรุงร่างกาย

วัตถุดิบประเภทนี้ไม่ใช่สิ่งที่หาซื้อได้ง่ายๆ จำเป็นต้องซื้อมาจากหน่วยล่าอสูรโดยตรง

“ไม่เป็นไร ข้าก็อิ่มพอดีแล้ว”

เจียงหลีเช็ดมุมปากอย่างสง่างาม ซึ่งขัดกับภาพจานเปล่าที่กองสูงเป็นภูเขาอยู่ข้างกายอย่างสิ้นเชิง

หลินหลิงเฟยรู้สึกเกรงใจอย่างมาก “เจียงหลี ข้าสะเพร่าไปเอง ต้องขอโทษจริงๆ”

“ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก!” เจียงหลีเข้าใจดี

'ปกติข้ากินเนื้ออสูรระดับหก ระดับเจ็ดเพื่อประทังความหิว นานวันเข้า เนื้ออสูรระดับเก้า ระดับแปดพวกนี้ก็ยากที่จะทำให้ข้ารู้สึกอิ่มได้แล้ว'

หลังจากลุกขึ้นกล่าวลาหลินหลิงเฟยแล้ว เจียงหลีก็เรียกแท็กซี่กลับบ้านอย่างสบายอารมณ์

ขณะที่เจียงหลีกำลังจะถึงบ้าน เขาก็ขมวดคิ้วฉับพลัน พลางมองไปยังทิศทางของชุมชนที่เขาอาศัยอยู่

'กลิ่นคาวเลือด!'

'มีจอมยุทธ์กำลังต่อสู้กัน และหนึ่งในนั้นเป็นปรมาจารย์!'

ใจของเจียงหลีพลันหนักอึ้ง ในชั่วพริบตาต่อมา เขาก็เปิดประตูรถแล้วพุ่งตัวออกไปทันที

“เฮ้ย! พ่อหนุ่ม ค่ารถไม่กี่บาท ไม่เห็นต้องทุ่มเทขนาดนี้เลย...”

เสียงตะโกนของคนขับรถดังก้องอยู่ในอากาศอย่างสับสน แต่ในขณะนี้เจียงหลีกลับใช้ความเร็วสูงสุดพุ่งทะยานไปตามตรอกซอกซอย มุ่งตรงไปยังชุมชนอันเหอ

ระหว่างทาง แววตาของเจียงหลีเย็นเยียบลงอย่างถึงที่สุด พร้อมกับจิตสังหารอันมหาศาลที่ปะทุออกมาจากร่าง

“ค่ายฝึกพิเศษขุยซิง พวกเจ้าหาที่ตาย!”