บทที่ 105: เจียงหลีงานยุ่ง

อย่างไรก็ตาม หากต้องการเผชิญหน้ากับมหาปรมาจารย์ระดับสี่ เจียงหลียังต้องเตรียมตัวอีกเล็กน้อย

ตอนนี้เขามีอายุขัยเหลืออยู่ 3944 ปี เมื่อหักอายุขัย 1100 ปีที่กำลังจะชดใช้ไป ก็จะเหลืออีก 2844 ปี

เห็นได้ชัดว่าอายุขัยเพียงเท่านี้ไม่เพียงพอให้เขาบ่มเพาะเคล็ดเทวะยุทธ์บรรพกาลขั้นที่สามจนถึงขั้นบรรลุได้

ส่วนความสามารถทางพรสวรรค์ก็คงจะยากเช่นกัน

หลินหยวนเลี่ยงเห็นเจียงหลีกำลังครุ่นคิด ก็ไม่กล้ารบกวน

“จริงสิ ข้าอยากรู้ว่าถ้าจะออกไปนอกเมืองเพื่อล่าอสูรต่างมิติ จะไปหาข้อมูลอสูรแถวนี้ได้จากที่ไหน” เจียงหลีเอ่ยถาม

“เจ้าอยากจะล่าอสูรต่างมิติรึ” หลินหยวนเลี่ยงตะลึงไป

“ถ้าหากเจ้าต้องการรับภารกิจล่าค่าหัว ก็ต้องไปรับที่ศาลากลางเมือง”

“ข้างในนั้นมีภารกิจที่ประกาศโดยกรมตำรวจ กรมรักษาความปลอดภัย และกองทัพ หรืออาจมีภารกิจเชิงพาณิชย์อยู่บ้าง”

หลินหยวนเลี่ยงรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

“ดี! ขอบคุณมาก!”

เจียงหลีเข้าใจในทันที ในบรรดาเมืองต่างๆ ของต้าเซี่ย กรมตำรวจจะช่วยดูแลเหล่าจอมยุทธ์ กรมรักษาความปลอดภัยรับผิดชอบความปลอดภัยของเมือง ส่วนกองทัพรับผิดชอบความมั่นคงของประเทศ

นี่คือระบบป้องกันของต้าเซี่ยในปัจจุบัน เขากำลังคิดอยู่ว่าจะไปค้นหาข้อมูลที่ไหนถึงจะเหมาะสมที่สุด

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะง่ายกว่าที่เขาคิดไว้

ไม่นานนัก สตรีวัยกลางคนสวมแว่นผู้หนึ่งก็เดินเข้ามา

“ท่านป้าไป๋!”

หลินหยวนเลี่ยงลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่ค่อนข้างนอบน้อม

“เสี่ยวเลี่ยง เจ้าหาข้ารึ มีเรื่องอะไร” ไป๋ซิ่วมองไปทางหลินหยวนเลี่ยง

“คืออย่างนี้ขอรับ สหายของข้าผู้นี้อยากจะรบกวนท่านป้าไป๋ช่วยปรุงยาให้สักหน่อย” หลินหยวนเลี่ยงกล่าวพลางลุกขึ้นยืนและยิ้ม

“ได้สิ ระดับไหนล่ะ กี่ส่วน” ไป๋ซิ่วเหลือบมองเจียงหลีแวบหนึ่ง

อายุน้อยเพียงนี้ คงเป็นแค่ยาไม่เกินระดับหก เรื่องนี้ไม่ยากเกินความสามารถของนาง

“ไขกระดูกอสูรระดับห้า ข้าต้องการให้เจือจางจนถึงระดับที่จอมยุทธ์ตั้งแต่ระดับเก้าถึงระดับหกสามารถดูดซับได้อย่างปลอดภัย” คำพูดประโยคเดียวของเจียงหลีทำให้ไป๋ซิ่วถึงกับนิ่งอึ้งไป

หลินหยวนเลี่ยงและหลินหลิงเฟยที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีด

ไขกระดูกอสูรระดับห้า!?

สวรรค์!

ยังไม่นับว่าไขกระดูกอสูรระดับห้าเพียงขวดเล็กๆ ก็มีมูลค่าถึงหนึ่งร้อยล้านแล้ว ในเมืองเป่ยเหอนี้ ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้

ต่อให้เป็นนักปรุงโอสถระดับสูง ก็ต้องใช้อสูรต่างมิติระดับห้าที่สมบูรณ์ถึงห้าตัวจึงจะสกัดเป็นไขกระดูกอสูรได้หนึ่งขวด

และอสูรต่างมิติระดับปรมาจารย์ขั้นห้าเพียงตัวเดียว หากไม่มียอดฝีมือจากมณฑลเจียงคอยข่มขวัญไว้ ก็สามารถทำลายล้างเมืองเป่ยเหอได้ทั้งเมืองแล้ว

ไป๋ซิ่วเองก็ตะลึงงันไปเช่นกัน นางมองไปที่หลินหยวนเลี่ยงเพื่อให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เมื่อเห็นว่าไม่ใช่ ท่าทีของนางก็เปลี่ยนเป็นนอบน้อมขึ้นมาทันที

“ขอเรียนถาม ท่านมีอยู่เท่าใดหรือเจ้าคะ”

“ไม่มาก แค่สามขวด พอจะปรุงออกมาได้กี่ส่วน”

เจียงหลีพูดพลางนึกอะไรขึ้นมาได้ “ถ้าข้ามอบซากอสูรระดับห้าให้ท่าน ท่านจะสามารถสกัดและปรุงเป็นไขกระดูกอสูรได้หรือไม่”

ไป๋ซิ่วหัวเราะอย่างขมขื่น “ข้าเป็นเพียงนักปรุงโอสถระดับหก การเจือจางนั้นพอทำได้ แต่หากจะให้สกัดไขกระดูกอสูรนั้น ยากยิ่งนัก”

“อีกทั้งการสกัดไขกระดูกอสูรระดับห้ายังต้องใช้อุปกรณ์ราคาแพง ซึ่งในตอนนี้ทั่วทั้งเมืองเป่ยเหอไม่มีใครทำได้ มีเพียงที่เมืองหลวงของมณฑลเท่านั้นที่มีอุปกรณ์เช่นนี้”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหลีก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

จากนั้น เขาก็โยนขวดไขกระดูกอสูรสามขวดที่พกติดตัวมาให้ไป๋ซิ่ว

ทำเอาไป๋ซิ่วตกใจจนมือไม้สั่นรีบรับเอาไว้ นางจ้องมองไขกระดูกอสูรสีทองนั้นและจำแนกได้ในทันทีว่านี่คือไขกระดูกอสูรระดับห้าอย่างแน่นอน ทั้งยังมีคุณภาพไม่ต่ำอีกด้วย

ไป๋ซิ่วมองเจียงหลีด้วยสายตาตัดพ้ออยู่บ้าง หากมันตกแตกขึ้นมา นางคงได้ใจสลายตายแน่

จากนั้น นางก็มองไปที่ขวดไขกระดูกอสูรทั้งสามขวด แล้วเอ่ยบอกกำหนดเวลาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

“ครึ่งเดือน หลังจากนี้ครึ่งเดือน ข้าจะปรุงทั้งหมดให้สำเร็จ!”

“ตกลง!”

เจียงหลีพยักหน้า

ไป๋ซิ่วจึงเก็บไขกระดูกอสูรอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอตัวกลับก่อน”

“ถ้ามีคนจากแก๊งเจียงชิงมา เจ้าค่อยติดต่อข้า!”

เจียงหลีกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วจึงเดินออกจากสถานบันเทิงไป

หลินหยวนเลี่ยงและหลินหลิงเฟยมองหน้ากันไปมา สองพี่น้องเพิ่งจะรู้สึกราวกับว่ากำลังฝันไปในตอนนี้เอง

“ข้าจำได้ว่า ตอนที่เข้าร่วมเวทีประลองอสูรครั้งนั้น แค่เจอกับอสูรระดับเก้ายังลำบากเลย แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นปรมาจารย์ไปแล้ว” หลินหยวนเลี่ยงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ!”

หลินหลิงเฟยมองแผ่นหลังของเจียงหลีแล้วหันกลับมากล่าวว่า “ข้าจะไปฝึกยุทธ์!”

สีหน้าของนางแน่วแน่ ราวกับตั้งเป้าหมายไว้ที่เจียงหลี

ในฐานะพี่ชาย หลินหยวนเลี่ยงย่อมรู้ความคิดของหลินหลิงเฟยดี

ทว่า นี่ก็นับเป็นเรื่องดีสำหรับหลินหลิงเฟย

หลังจากผ่านเรื่องราวเช่นนี้มา หลินหยวนเลี่ยงจึงได้เข้าใจว่าในโลกใบนี้ มีเพียงพลังที่แท้จริงเท่านั้นที่จะตัดสินทุกสิ่งได้

“ต้องเกาะขาใหญ่ของเจียงหลีไว้ให้แน่น นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่ข้าจะพลิกฟื้นชะตาได้”

หลินหยวนเลี่ยงมองประตูที่ว่างเปล่า ความคิดหนึ่งวนเวียนอยู่ในหัวของเขา

...

เมื่อกลับถึงบ้าน เจียงหลีได้พูดคุยกับเจียงอวี่หรงผู้เป็นบิดา และเจียงฉีผู้เป็นน้องสาวอยู่ครู่หนึ่ง

เจียงหลีเลือกเล่าเรื่องราวบางส่วนที่เกิดขึ้นในค่ายฝึกตงไห่ให้ทั้งสองฟัง จนทั้งคู่หน้าซีดเผือด

“พี่คะ สถานการณ์ของมนุษย์เราย่ำแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ” นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงฉีสัมผัสได้ว่าเบื้องหลังชีวิตที่ดูสงบสุขในปัจจุบัน มีผู้คนมากมายเพียงใดที่ยอมสละชีวิตเข้าปกป้องอย่างไม่คิดชีวิต

“ก็คงงั้นมั้ง!”

เจียงหลีพยักหน้า เขาจากไปได้ไม่นานเท่าไร ก็เกิดคลื่นอสูรขึ้นถึงสองครั้ง

หากแนวป้องกันที่ห้าและแนวป้องกันที่สองไม่มีเขาอยู่ จะมีจอมยุทธ์ต้องตายไปกี่คน

แม้แต่อัจฉริยะอย่างฉินเมี่ยวอวี้ก็ต้องตายเช่นกัน

และนี่คือสิ่งที่ไม่มีใครอยากเห็น แต่ก็ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้

นี่คือความจริง ไม่ใช่นิทานปรัมปรา

การปะทุของคลื่นอสูรทุกครั้ง การสิ้นสุดของสงครามทุกครา ล้วนสร้างขึ้นจากกำแพงเลือดเนื้อของเหล่านักรบและทหารนับไม่ถ้วน

“ถ้าวันหนึ่งมีอสูรต่างมิติบุกเข้ามาจริงๆ...” เจียงฉีกำหมัดแน่น “หนูจะต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้ เพื่อปกป้องท่านพ่อกับพี่ชาย!”

ความฝันของเด็กสาวนั้นช่างสวยงามเสมอ แต่เจียงหลีก็ไม่ได้ทำลายมัน

“ได้สิ พี่จะรอให้เจ้ามาปกป้องนะ!”

เจียงหลียิ้มบางๆ

วันต่อมา เขาไปที่สำนักยุทธ์เทียนเหอเพื่อลงนามในสัญญาและหนังสือโอนหุ้นก่อนเป็นอันดับแรก

สำหรับเรื่องจิปาถะอื่นๆ เจียงหลีไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่มอบตำราวิชายุทธ์เพลงดาบระดับแปดและเจ็ดสองสามเล่มให้แก่หยวนเทียนเหอ

นี่คือสิ่งที่เขาเขียนขึ้นมาทั้งคืน ด้วยความสำเร็จทางวิทยายุทธ์ของเขาในปัจจุบัน เรื่องนี้จึงไม่ใช่เรื่องยาก

สำนักยุทธ์เทียนเหอก็ปิดกิจการอย่างเป็นทางการ เพื่อดำเนินการปรับปรุงและตกแต่งใหม่

ในช่วงบ่าย เขาก็ไปหาหลินหยวนเลี่ยงอีกครั้ง เพื่อเดินทางไปยังภูเขาฮว่าและดูเหมืองแร่เหล็กนิลลายเมฆา

หลังจากลงนามในสัญญาโอนกรรมสิทธิ์เหมืองแร่แล้ว เจียงหลีก็มอบหมายเรื่องจิปาถะทั้งหมดให้หลินหยวนเลี่ยงจัดการเช่นเคย ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามเดิม

หลังจากนั้น เจียงหลีก็มุ่งหน้าไปยังศาลากลางเมือง ที่นี่ยังคงมีผู้คนเดินเข้าออกอยู่ไม่น้อย

เจียงหลีมาถึงห้องโถงภารกิจล่าค่าหัว ซึ่งมีคนน้อยกว่ามากเมื่อเทียบกับข้างนอก

ภายในห้องโถงที่ค่อนข้างเงียบเหงา เจียงหลีเดินไปที่หน้าต่างและดูภารกิจล่าค่าหัวที่ติดประกาศไว้

ส่วนใหญ่เป็นภารกิจล่าสังหารระดับแปดและเก้า ส่วนภารกิจที่สูงกว่าระดับแปดนั้นมีจำนวนน้อยมาก

เจียงหลียื่นบัตรประจำตัวของตนเองออกไป สตรีที่หน้าต่างเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วก็ชะงักไป

“เจ้าเพิ่งจะสิบแปดไม่ใช่รึ อย่ามาล้อเล่นเลย ภารกิจล่าค่าหัวไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะ”

“กลับไปเถอะ การสอบยุทธ์ระดับประเทศเหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบวันแล้ว”

สตรีนางนั้นกล่าวขับไล่โดยตรง เพราะสำหรับคนในวัยเดียวกับเจียงหลีแล้ว การสอบยุทธ์ระดับประเทศคือเรื่องที่สำคัญที่สุด

ภารกิจล่าค่าหัวรึ อายุน้อยขนาดนี้ การเข้าไปในเขตแดนรกร้างจะต่างอะไรกับการไปตายเปล่า

มีเพียงผู้มีประสบการณ์เท่านั้นที่รู้ว่าในเขตแดนรกร้าง สิ่งที่น่ากลัวไม่ได้มีเพียงอสูรต่างมิติเท่านั้น

“ท่านเพียงแค่ให้ข้าดูภารกิจล่าค่าหัวก็พอ”

เจียงหลีกล่าวเสียงเรียบ

สตรีนางนั้นขมวดคิ้ว กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ช่างเถอะ อยากไปตายก็เชิญตามสบาย!”

“กรอกแบบฟอร์มนี้ซะ แล้วบอกข้ามาว่าเจ้าต้องการรับภารกิจล่าค่าหัวระดับไหน”

นางโยนแบบฟอร์มแผ่นหนึ่งมาให้ เจียงหลีกล่าวขณะที่กรอกข้อมูล

“ภารกิจล่าค่าหัวประเภทอสูรต่างมิติระดับห้า ที่อยู่ใกล้เมืองเป่ยเหอ มีเท่าไหร่เอามาให้หมด!”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกจากปาก สีหน้าของสตรีนางนั้นก็พลันแข็งค้างไป

เจียงหลีดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว เขาจึงหยิบเหรียญเกียรติยศนายพลออกมาอย่างสบายๆ

“ถ้าท่านไม่รู้จักเหรียญนี้ ก็ไปตามคนทีรู้จักมา”

เจียงหลีกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ยังคงกรอกแบบฟอร์มต่อไป