บทที่ 38: ดาบนี้ ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้

ชายชราหารู้ไม่ว่าคำพูดและสีหน้าทั้งหมดของเขาล้วนอยู่ในสายตาและหูของเจียงหลี

เดิมทีเจียงหลีเพียงใช้ความสามารถทางพรสวรรค์เพื่อตรวจสอบว่ารอบข้างยังมีภัยคุกคามอื่นใดหลงเหลืออยู่หรือไม่ แต่เขากลับคาดไม่ถึงว่าชายชราที่เพิ่งพบกันครั้งแรกผู้นี้จะเอ่ยคำพูดเช่นนั้นออกมา

“อาชญากรหมายจับระดับ B หลู่ต้าจวิน!”

ในใจของเจียงหลีพลันหนักอึ้ง จมดิ่งสู่ภวังค์ความคิด

ดูท่าแล้ว น่าจะเป็นลั่วเหวินฮ่าวที่คิดจะแก้แค้นครอบครัวของเขา แต่กลับไปเจอเข้ากับหลู่ต้าจวินผู้นี้โดยบังเอิญ

ผลก็คือตระกูลของลั่วเหวินฮ่าวถูกสังหารล้างครัว ส่วนครอบครัวของเขากลับปลอดภัยดี

เจียงหลีเคยเห็นในละครโทรทัศน์มาก่อน อาชญากรที่โหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ย่อมมีรูปแบบการสังหารที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง

การสังหารล้างครัว น่าจะเป็นหนึ่งในกฎเกณฑ์การลงมือของหลู่ต้าจวินผู้นี้ เหตุผลที่บิดาและน้องสาวของเขารอดชีวิตมาได้ก็เพราะเขาไม่อยู่

และวันนี้ เขากลับมาแล้ว ซึ่งก็ทำให้หลู่ต้าจวินผู้นี้เผยสัญชาตญาณกระหายเลือดออกมาเช่นกัน

หากคาดเดาตามนี้ ทุกอย่างก็ดูจะสมเหตุสมผล

เจียงหลีตัดสินใจทันที เขาใช้ความสามารถของธงบัญชาเพื่อล็อกเป้าหมายไปที่ชายชราผู้นี้อย่างแน่นหนา

เขายังไม่ลงมือในทันที เหตุผลหนึ่งคือรูปลักษณ์ของชายชราผู้นี้แตกต่างจากหลู่ต้าจวินในแฟ้มข้อมูลอย่างมาก

ในข้อมูลที่หยุนเฟยให้เขา หลู่ต้าจวินยังเป็นชายวัยกลางคนที่แข็งแรงบึกบึน อายุจริงสี่สิบปี แต่กลับดูเหมือนคนอายุเพียงสามสิบปีเท่านั้น

ส่วนชายชราที่อยู่ตรงหน้าทั้งแก่ชรา ร่างเล็ก แม้แต่การเดินยังสั่นเทา ดูไม่มีพิษมีภัย

ต่อให้เป็นวิชาแปลงโฉม แต่รูปร่างและโครงกระดูกนั้นยากที่จะเปลี่ยนแปลงได้ อย่างน้อยจอมยุทธ์ระดับเจ็ดก็ทำไม่ได้

ดังนั้น เจียงหลีจึงคิดจะสังเกตการณ์ชายชราผู้นี้ไปก่อนสักพัก อย่างน้อยก็รอให้แน่ใจแล้วค่อยลงมือ

ถือโอกาสนี้ เขายังสามารถยืนยันความแข็งแกร่งของชายชราได้ด้วย

หากอีกฝ่ายอยู่ระดับเจ็ด เขาสามารถสู้ตัวต่อตัวได้

แต่หากเป็นระดับหก เขาจะไม่ลงมือเด็ดขาด แต่จะรีบติดต่อหลินจิ่นเวยทันที

ไม่นานนัก ภายใต้การสะกดรอยของเจียงหลี ชายชราเพียงแค่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ ซื้อนมและผักบางอย่างแล้วก็กลับเข้าบ้าน

เจียงหลียืนอยู่ห่างออกไปสองร้อยเมตร มองดูชายชราทำอาหารและกับข้าว ดูข่าวสาร

เขาจึงตัดสินใจเก็บความสามารถกลับคืน

แม้ความสามารถทางพรสวรรค์ของเขาจะสามารถหยั่งรู้ทุกสิ่งในรัศมีสามร้อยเมตรได้ แต่ก็ต้องสิ้นเปลืองพลังกายและพลังใจอยู่ตลอดเวลา

หลังจากนั้น หลายวันติดต่อกัน เจียงหลีก็เฝ้าอยู่ชั้นล่างของอาคาร แต่ชายชราก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

จนกระทั่งวันที่ห้า ชายชราผู้นี้กลับเปลี่ยนเส้นทาง

“หืม?”

เจียงหลีรับรู้ผ่านธงบัญชาว่าหลู่ต้าจวินเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง ดึงอิฐสีเขียวก้อนหนึ่งออกจากกำแพง แล้วหยิบชุดวอร์มสีดำออกมาจากข้างใน

หลังจากชายชราเปลี่ยนชุดอย่างคล่องแคล่ว ร่างที่เคยงองุ้มก็ยืดตรงขึ้น แม้จะยังไม่สูงนัก มีความสูงเพียงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร แต่ก็ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

หลังจากสวมหมวกเบสบอล ชายชราก็เดินไปตามถนนด้วยฝีเท้าเร่งรีบ

ในตอนนี้ เจียงหลีมั่นใจถึงแปดส่วนแล้วว่าคนผู้นี้คือหลู่ต้าจวิน

ขณะเดียวกัน เพื่อความไม่ประมาท เขาก็ส่งข้อความหาหยุนเฟย

เขาเดินตามหลังชายชราไป จนกระทั่งชายชราเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งในเมืองเป่ยเหอ

ในหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้ ล้วนเป็นที่อยู่อาศัยของผู้มีเงินและมีอิทธิพลในเมืองเป่ยเหอ

เจียงหลีก็ตามรอยชายชราไป เขากระโดดข้ามรั้วของหมู่บ้านได้อย่างง่ายดาย

ไม่นาน ชายชราก็เดินไปถึงหน้าประตูคฤหาสน์หลังหนึ่งแล้วกดกริ่ง

คนในคฤหาสน์ก็คาดไม่ถึงว่านอกประตูจะมีฆาตกรผู้เชี่ยวชาญการสังหารล้างครัวปรากฏตัวขึ้น

ไม่นาน ชายวัยกลางคนท่าทางเมามายก็เปิดประตูออกมา

หลู่ต้าจวินยกมือขึ้นบีบคอของชายวัยกลางคนผู้นั้น ออกแรงอย่างฉับพลัน บิดคอของชายวัยกลางคนจนหัก

จากนั้น เขาก็พุ่งเข้าไปราวกับลูกศรแล้วปิดประตู

“แย่แล้ว!”

เจียงหลีที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขารีบพุ่งออกจากสวนที่อยู่ห่างไปสองร้อยเมตรในทันที จากนั้นก็ก้าวเดียวไปปรากฏตัวอยู่หน้าหน้าต่างของคฤหาสน์หลังนี้

เมื่อเทียบกับประตูนิรภัยที่หนาหนัก หน้าต่างย่อมเป็นทางเข้าไปได้สะดวกกว่าอย่างเห็นได้ชัด

เจียงหลียกมือขึ้นชกหนึ่งหมัด ทุบกระจกจนแตกละเอียดแล้วพังหน้าต่างเข้าไป

ภายในคฤหาสน์ในขณะนี้ ชายชราเปรียบดั่งพญาเหยี่ยวที่โฉบจับกระต่าย บรรยากาศที่เคยเฉลิมฉลองและเปี่ยมสุข ในชั่วพริบตากลับกลายเป็นนรกบนดิน

ชายคนที่ถูกชายชราบิดคอไปก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้กลายเป็นศพแห้งเหี่ยว ราวกับว่าพลังปราณโลหิตทั้งหมดถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น

เมื่อสัมผัสได้ว่าเจียงหลีพังหน้าต่างเข้ามา หลู่ต้าจวินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง บนใบหน้าไม่เพียงไม่แสดงความหวาดกลัว แต่กลับหันมามองเจียงหลี

“จิ๊ๆๆ ข้าว่าแล้วเชียวว่าช่วงนี้รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งอยู่ข้างกายตลอดเวลา ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง”

“ความสามารถทางพรสวรรค์สินะ?”

หลู่ต้าจวินไม่สนใจการหลบหนีของคนอื่นๆ เขาหันกลับมามองเจียงหลี

“ข้าก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าอาชญากรผู้สังหารล้างครัวอย่างหลู่ต้าจวิน จะมีรูปลักษณ์เช่นนี้”

เจียงหลีจ้องมองหลู่ต้าจวินอย่างไม่กล้าประมาท

หลู่ต้าจวินแสยะยิ้ม “เจ้าหนู เดิมทีข้าว่าจะรออีกสักสองสามวันค่อยจัดการพวกเจ้าสามคนพ่อลูก ดูท่าจะต้องลงมือเร็วขึ้นแล้ว”

“เจ้าช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย ถึงเจ้าจะเป็นจอมยุทธ์ระดับแปด แต่ต่อหน้าข้าก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงตัวหนึ่ง”

“อาจารย์ที่โรงเรียนของเจ้าไม่ได้บอกหรือว่าช่องว่างระหว่างจอมยุทธ์นั้นเป็นอย่างไร?”

สายตาของเขาเย็นเยียบ เผยกลิ่นอายกระหายเลือด ขณะที่พูดก็พยายามใช้คำพูดล่อลวงเจียงหลี

สิ้นเสียงพูด หลู่ต้าจวินก็พลันพุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรง

ในสายตาของเขา เด็กนักเรียนตัวเล็กๆ ต่อให้เป็นจอมยุทธ์ระดับแปด เขาก็สามารถสังหารได้ในกระบวนท่าเดียว

แต่ขณะที่ฝ่ามือของเขากำลังจะฟาดลงบนคอของเจียงหลี ความรู้สึกถึงอันตรายที่ไม่เคยสัมผัสมานานก็พลันบังเกิดขึ้น ทำให้เขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ปัง!

พื้นกระเบื้องแตกละเอียด หลู่ต้าจวินใช้พลังปราณโลหิตอันมหาศาลหยุดร่างของตนเองอย่างกะทันหันแล้วถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

ประกายดาบสายหนึ่งพาดผ่านไป เพียงเส้นยาแดงผ่าแปดก็จะตัดมือของเขาขาดสะบั้น

รูม่านตาของหลู่ต้าจวินหดเล็กลง แต่ในชั่วพริบตาต่อมา ดาบอูเหิงในมือของเจียงหลีก็จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง

ดาบหนึ่งฟาดฟันราวกับอสนีบาต พุ่งเข้าหาลำคอของเขา ความเฉียบขาดในการลงมือไม่ด้อยไปกว่าจอมยุทธ์ผู้ช่ำชองเลยแม้แต่น้อย

ที่สำคัญที่สุดคือ ความเร็วและพละกำลังของเจียงหลีนั้นเหนือกว่าจอมยุทธ์ระดับแปดอย่างเห็นได้ชัด

ในตอนนั้นเอง สองมือของหลู่ต้าจวินพลันประสานเข้าด้วยกัน หนีบดาบอูเหิงไว้ระหว่างฝ่ามือทั้งสองได้อย่างน่าทึ่ง

เจียงหลีประหลาดใจเล็กน้อย เขามองไปยังหลู่ต้าจวิน ในตอนนี้สีผิวของหลู่ต้าจวินได้เปลี่ยนเป็นสีทองจางๆ

“ความสามารถทางพรสวรรค์?”

“เจ้าหนู ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีความสามารถเช่นนี้ อายุยังน้อย ค่าพลังปราณโลหิตคงทะลวงถึงระดับแปดขั้นสูงสุดแล้วกระมัง?” หลู่ต้าจวินหัวเราะลั่น “น่าสนใจจริงๆ เมืองเป่ยเหอเล็กๆ แห่งนี้ ไม่เพียงมีคนที่มีความสามารถทางพรสวรรค์ระดับ A กายาเทพสายฟ้า แต่ยังมีเจ้าที่เป็นจอมยุทธ์ระดับเจ็ดในวัยสิบแปดปีอีกคน?”

“ยอดอัจฉริยะระดับมณฑล ก็คงได้เท่านี้กระมัง”

เช่นเดียวกัน ขณะที่พูด หลู่ต้าจวินก็จู่โจมเข้าใส่เจียงหลีอีกครั้ง

ครานี้ สองฝ่ามือเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ ปกคลุมด้วยแสงสีแดง จากนั้นกรงเล็บทั้งสองก็สอดประสานกัน เกิดเป็นภาพมายานับไม่ถ้วน พุ่งเข้าสังหารจุดตายต่างๆ ของเจียงหลีโดยตรง

เคล็ดวิชาระดับเจ็ด ฝ่ามือโลหิตอัคคีชาด

หากถูกสัมผัสเข้า พลังปราณโลหิตจะถูกดูดกลืน หากรุนแรง ร่างกายก็จะได้รับบาดเจ็บอย่างถาวร

ในบรรดาเคล็ดวิชาระดับเจ็ด วิชาแขนงนี้ถือเป็นวิชาระดับสูง เพียงแต่เนื่องจากมันโหดเหี้ยมเกินไปสำหรับจอมยุทธ์คนอื่นๆ จึงถูกจัดให้เป็นวิชาต้องห้าม

แม้เจียงหลีจะไม่รู้ถึงความร้ายกาจของฝ่ามือโลหิตอัคคีชาด แต่เขาก็ได้เห็นศพที่แห้งเหี่ยวเหล่านั้น จึงรู้ว่าวิชาฝีมือนี้ไม่ธรรมดา

ร่างของเขาวาบหายไป ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งห่างออกไปสิบกว่าเมตร

“หืม? วิชาตัวเบาระดับแปดขั้นบรรลุ?”

หลู่ต้าจวินเผยสีหน้าประหลาดใจอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นมอง “คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเจ้าหนูที่คนพวกนั้นบอกว่าเป็นตัวซวย จะเป็นยอดอัจฉริยะด้านการต่อสู้อันดับหนึ่งของเมืองเป่ยเหอ”

เขารู้ดีว่าการฝึกฝนเคล็ดวิชาจนถึงขั้นบรรลุนั้นต้องอาศัยความเข้าใจและการฝึกฝนอย่างหนักหนาสาหัสเพียงใด

“แต่ว่า อัจฉริยะเช่นนี้ ฆ่าแล้วถึงจะรู้สึกสะใจ”

“เจียงหลี รอข้าฆ่าเจ้าเสร็จ ข้าจะไปฆ่าเจียงอวี่หรงกับนังหนูเจียงฉีนั่นให้หมด ให้เจ้าจะได้ไม่เหงาบนเส้นทางสู่ปรโลก”

บึ้ม!

ในตอนนี้ พลังปราณโลหิตอันมหาศาลของหลู่ต้าจวินก็พลันก่อเกิดเป็นลมพายุพัดกระหน่ำรอบกาย

พลังปราณโลหิตของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ระดับเจ็ดแล้ว มันทะลุเกิน 100 ขึ้นไป จนถึงระดับของจอมยุทธ์ระดับหก

เช่นเดียวกับเจียงหลี ค่าพลังปราณโลหิตของเขาก็ทะลวงขีดจำกัดของระดับขั้นไปแล้ว

ในตอนนี้ สีหน้าของเจียงหลีกลับเย็นชาถึงขีดสุด ในแววตามีประกายสังหารอันเย็นเยียบพาดผ่าน

“เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว”

น้ำเสียงของเจียงหลีเย็นเยียบ “อีกอย่าง เจ้าฆ่าใครไม่ได้ทั้งนั้น”

สิ้นเสียง ร่างของเจียงหลีก็เปิดใช้เคล็ดวิชาเทียนเหอโลหิตชาดจนสุดกำลัง ขณะเดียวกัน วิญญาณยุทธ์ไร้ศีรษะก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง แบกธงรบสองคันไว้บนบ่า

เคล็ดลมหายใจวิญญาณอัคคีระดับสี่ พลันปรากฏเป็นเงาร่างของดวงตะวัน ราวกับอรุณรุ่งยามเช้า

เจียงหลียืนยันได้แล้วว่าหลู่ต้าจวินเป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับเจ็ด แม้ค่าพลังปราณโลหิตจะสูงถึงระดับหก แต่ก็ไม่น่าจะเกินสองร้อยจุด

ดังนั้น... บนดาบอูเหิงในมือของเจียงหลี ราวกับมีสายลมแห่งซวิ่นพัดวนอยู่รอบๆ อ่อนโยนและสงบนิ่ง

ในชั่วพริบตา เจียงหลีก็เคลื่อนไหว ดาบของเขารวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด

“ดาบนี้ ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”

เจ็ดอักษร ดุจเสียงคำรามของมังกรและพยัคฆ์