บทที่ 29: ผู้ชายช่วยผู้ชาย

บทที่ 29: ผู้ชายช่วยผู้ชาย

จนกระทั่งกลับถึงหอพัก ฟางเหยียนโจวถึงได้เริ่มเอะใจว่าทำไมรุ่นพี่ถึงดูเหมือนจะโกรธขึ้นมาอีกแล้ว

เดิมทีเขาตั้งใจจะส่งข้อความไปถาม แต่พอเปิดประตูห้องเข้าไป เหล่าพี่น้องแสนดีก็กระโจนเข้าใส่ทันที

"ลูกรัก! ได้ข่าวว่าพวกแกสั่งเค้กให้ฉันเหรอ พ่อซาบซึ้งใจจริงๆ!"

อันจั๋วกอดฟางเหยียนโจวแน่น บีบน้ำตาแกล้งทำซึ้งหยดสองหยด

"แหวะ เลี่ยนชะมัด"

"เค้กก้อนนี้ทำฉันหน้าแตกมาตลอดทางเลยรู้ไหม"

ฟางเหยียนโจวพูดอย่างเอือมระอา

เขาวางเค้กลงบนโต๊ะ ตอนแรกอันจั๋วยังไม่เข้าใจ แต่พอมองดูดีๆ ก็เก็ททันที

เสียงหัวเราะเหมือนหมูร้องดังลั่นหอพัก

เหล่าฉินมองดูผลงานชิ้นเอกของตัวเองอย่างพึงพอใจ "ไม่เลวๆ เสียดายที่ตรงจุดสำคัญมันเล็กไปหน่อย"

ลวี่หยวนเฉิงหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปจากทุกมุมจนหนำใจ

ในรูป เป็นเค้กรูปชุดชั้นในลูกไม้สีดำสุดเซ็กซี่

เพื่อความสมจริง เหล่าฉินกำชับนักหนาว่าต้องใช้ลูกไม้จริงๆ มาแต่งหน้าเค้ก และยังกำชับคนขายด้วยความวิตถารว่าขอ 'ไซส์ใหญ่ๆ' เท่าที่จะทำได้

ฟางเหยียนโจวโอดครวญ "ฉันจะบ้าตายกับพวกแกจริงๆ ไอ้พวกตาแก่ลามก!"

ถึงปากจะบ่น แต่ฟางเหยียนโจวก็ดูออกว่าอันจั๋วชอบมันจริงๆ

เพราะเจ้าตัวเอาแต่นั่งเล็งว่าจะแบ่งเค้กยังไงดี

แถมยังประกาศกร้าวว่าจะเหมา 'ภูเขาสองลูก' ข้างบนกินคนเดียว!

"เจ้าของวันเกิดใหญ่สุด!"

ทุกคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยังไงซะวันเกิดทั้งทีก็ต้องเอาให้สนุกสุดเหวี่ยง

พอเที่ยงคืนเป๊ะ

ทุกคนปิดไฟ สวมหมวกวันเกิดให้อันจั๋ว แล้วล้อมวงร้องเพลง "แฮปปี้เบิร์ธเดย์"

"สุขสันต์วันเกิดนะไอ้จั๋ว!"

อันจั๋วลืมตาขึ้นหลังจากอธิษฐานเสร็จ น้ำตาคลอเบ้าจริงๆ ด้วย

"เพื่อนฝูง ฉันซึ้งใจว่ะ ชาติหน้าฉันจะยอมให้พวกแกเป็นลูกฉันอีก!"

"ไปตายซะ!"

"ไสหัวไป!"

หนุ่มๆ ในหอพักด่าทอกันไปมาอย่างสนุกสนาน จากนั้นก็เปิดกล่องอาหารเดลิเวอรี่ที่สั่งมาก่อนหน้านี้ พร้อมกับเบียร์อีกสองสามขวด

พอนั่งลง อันจั๋วก็คว้าเบียร์มากระดกไปก่อนหนึ่งอึกใหญ่

"พี่น้องครับ! ผมมีเรื่องจะแถลง!"

เห็นท่าทางจริงจังของอันจั๋ว ฟางเหยียนโจวกับอีกสองคนนึกว่าเป็นเรื่องสำคัญ เลยเงียบฟังไม่ขัดจังหวะ

"ฉัน!"

"ฉันมีแฟนแล้วว้อย!"

หอพักเงียบกริบ

"แค่นี้?"

"นึกว่าเรื่องใหญ่คอขาดบาดตาย"

ฟางเหยียนโจวยิ้ม ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ก็แหม 'บรรพบุรุษแห่งการจีบสาวออนไลน์' ประจำหอพักคนนี้ เปลี่ยนคู่ควงอาทิตย์ละคน รักกันผ่านเกมจนเป็นเรื่องปกติ พวกเขาชินซะแล้ว

เห็นไม่มีใครตื่นเต้น อันจั๋วตบโต๊ะปัง ลุกขึ้นยืน "พวกแกไม่เชื่อใช่ไหม! ฉันมีรูปนะเว้ย!"

"ไหนขอดูหน่อยซิ?"

ลวี่หยวนเฉิงพูดขึ้น

ดูก็ดู!

อันจั๋วดึงสายชาร์จโทรศัพท์ออก เปิดอัลบั้มรูป เลือกรูปหนึ่ง แล้วยื่นให้ลวี่หยวนเฉิงที่นั่งใกล้สุดดูก่อน

ลวี่หยวนเฉิงตาโตเท่าไข่ห่าน "แกไปขโมยรูปใครมาเนี่ย?"

ได้ยินแบบนั้น อันจั๋วก็แค่นเสียงฮึดฮัดอย่างภูมิใจ "เป็นไงล่ะ? แฟนฉัน สวยสะบัดเลยใช่ไหมล่ะ!"

คราวนี้เหล่าฉินก็เริ่มสนใจ ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย

"โอ้โห! โลลิสาย 2D ซะด้วย อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าล้างหน้าออกมาแล้วจะยังดูได้อยู่ไหม"

"ห้ามว่าที่รักฉันนะเว้ย!"

"มาๆ ขอดูหน่อย!"

ฟางเหยียนโจวมองแวบเดียว ก็ต้องตะลึงงัน

"เป็นไงล่ะไอ้โจว? สวยจนพูดไม่ออกเลยดิ!"

อันจั๋วพูดอย่างลำพองใจ แล้วเริ่มสาธยายความรักของพวกเขาว่าไปเจอกันได้ยังไง

แต่ฟางเหยียนโจวจ้องรูปตาค้าง สมองรวนไปหมด

ผู้หญิงในรูปเขาเพิ่งเจอมาเมื่อวานนี้เอง เธอคือน้องสาวของรุ่นพี่เจียง

โลกทัศน์ของฟางเหยียนโจวพังทลายลงตรงหน้า

โลกมันจะกลมไปหน่อยไหมเนี่ย?

คนสองคนที่ดูไม่น่าจะโคจรมาเจอกันได้ ดันมาเป็นแฟนกันซะงั้น!

ฟางเหยียนโจวรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาตะหงิดๆ จากการสัมผัสครั้งแรกกับผู้หญิงคนนั้น เขาคิดว่า... อันจั๋วไม่น่าจะรับมือไหว

มองดูอันจั๋วที่ยังพ่นน้ำลายแตกฟอง ฟางเหยียนโจวถามลองเชิง "ไอ้จั๋ว เธอเคยเห็นรูปแกหรือยัง?"

ถึงคำถามจะแทงใจดำ แต่เขาก็ต้องถาม

อารมณ์ของอันจั๋วดิ่งลงเหวทันที เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วตอบ "ด้วยหนังหน้าอย่างฉัน ขืนให้เห็น สาวคงวิ่งหนีไปนานแล้ว"

ทั้งสามคนมองหน้ากัน

อันที่จริง อันจั๋วไม่ได้ขี้เหริ่อะไร เขาเป็นคนเหนือ สูงร้อยแปดสิบ ไม่เตี้ยเลย

ปัญหาใหญ่ที่สุดคือเขาอ้วน

แถมยังแต่งตัวไม่เป็น

เลยดูไม่ค่อยน่ามองเท่าไหร่

ยังไงซะผู้หญิงก็ชอบมองของสวยๆ งามๆ ความประทับใจแรกพบสำคัญมาก

ลวี่หยวนเฉิงเป็นคนแรกที่เสนอตัว "ไม่ต้องห่วงไอ้จั๋ว เดี๋ยวพวกเราจะช่วยเมคโอเวอร์แกเอง!"

"ใช่! เขาเรียกว่าไงนะ! ผู้ชายช่วยผู้ชาย!"

ฟางเหยียนโจวรีบเสริม "พวกเราจะอยู่ข้างนายเอง!"

ดูเหมือนอันจั๋วจะไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมาถึงเป่ยเฉิงแล้ว ฟางเหยียนโจวเดาว่าฝ่ายหญิงคงอยากจะเซอร์ไพรส์เจ้าจั๋ว

แต่เขาก็ไม่คิดจะบอกตอนนี้หรอก

นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขา พูดมากไปเดี๋ยวจะไม่ดี

อันจั๋วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ กระดกเบียร์เข้าปากอีกขวด กอดคอพี่น้องร่วมสาบานแล้วเริ่มเมา

"มา! สี่พี่น้องร่วมสาบานแห่งเป่ยเฉิง นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! มีสุขร่วมเสพ! มีทุกข์... ตัวใครตัวมันเว้ย!"

พวกเขาส่งเสียงเอะอะมะเทิ่งกันจนดึกดื่น จนหอพักปิดไฟ

ฟางเหยียนโจวเป็นคนเดียวที่ยังมีสติดี เขาคอแข็งมาก นอนอยู่บนเตียง ในหัวยังคงคิดวนเวียนว่าทำไมรุ่นพี่ถึงโกรธ

จำได้ว่าพอเขาพูดประโยคนั้นจบ รุ่นพี่ก็สะบัดหน้าเดินหนีไปเลย

เขาอยากจะวิ่งตามไปง้อ แต่ก็กลัวว่าถ้าไปวิ่งตามง้อรุ่นพี่ในที่สาธารณะ แล้วคนอื่นมาเห็น จะทำให้รุ่นพี่เสียหาย

คิดได้ดังนั้น ฟางเหยียนโจวเลยตัดสินใจส่งข้อความไปหา

"รุ่นพี่ครับ หลับหรือยังครับ?"

ปาเข้าไปเที่ยงคืนครึ่งแล้ว ฟางเหยียนโจวคิดว่าป่านนี้เธอคงหลับไปแล้ว

หารู้ไม่ เจียงชิงหน่วนไม่เพียงแต่ยังไม่หลับ แต่ตอนที่ได้รับข้อความจากฟางเหยียนโจว เธอกำลังแอบกินเค้กสตรอว์เบอร์รีจากกะละมังอีนาเมลอยู่ในห้องนอน

หน้าประตูห้องนอน เจียงฮุ่ยกำลังร้องโวยวายอาละวาด

"เจียงชิงหน่วน! พี่กินคนเดียวหมดเลยเหรอ!"

"เค้กก้อนตั้งบะเริ่ม พี่กินหมดได้ไง! ไม่กลัวอ้วนตายหรือไงฮะ!"

พูดจบ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าพี่สาวดาวโรงเรียนของเธอเป็นพวกระบบเผาผลาญดีกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน ยิ่งทำให้เธอแค้นใจเข้าไปใหญ่

"ไม่ พี่เข้าใจหนูหน่อยสิ ทำไมพี่ต้องหวงเค้กกระจอกๆ ก้อนเดียวขนาดนี้ด้วย!"

"ไม่ยอมให้หนูแตะแม้แต่นิดเดียว จิตใจพี่ทำด้วยอะไร!"

เจียงชิงหน่วนเมินเฉยต่อเสียงโวยวายหน้าห้อง มุมปากยกยิ้มขึ้นขณะคิดว่าจะตอบข้อความยังไงดี

เมื่อกี้เธอคุมอารมณ์ไม่อยู่เลยเผลอเดินหนีมาดื้อๆ

พอลองมาคิดดู มันก็ดูเสียมารยาทไปหน่อย

ทำไมเธอต้องโกรธขนาดนั้นด้วยนะ?

เจียงชิงหน่วนรู้สึกว่าทำแบบนี้มันดูใจแคบชะมัด ไม่ใช่นิสัยปกติของเธอเลย

แต่ในเมื่อเขาทักมาก่อน

แสดงว่าเขาไม่ได้โกรธใช่ไหม?

คิดได้แบบนี้ เธอก็พิมพ์ตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี: ยัง

แล้วถามต่อ: มีอะไรเหรอ

กดส่งเสร็จ เธอก็ใช้ช้อนตักสตรอว์เบอร์รีลูกโตเข้าปาก

อร่อย

ตั้งแต่พ่อแม่จากไป นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนซื้อเค้กให้เธอ

มันเป็นเค้กของเธอคนเดียว

ดังนั้น เธอจะไม่ยอมแบ่งให้ใครกินเด็ดขาด

"อยากกินเหรอ? ฝันไปเถอะ!"

เจียงชิงหน่วนพึมพำเบาๆ ใส่ประตูห้องนอน

จบบท