บทที่ 17: รองเท้าส้นสูงสีดำ

บทที่ 17: รองเท้าส้นสูงสีดำ

อวี๋หยากำลังอุ้มเจ้าเสี่ยวไป๋ เตรียมจะจับมันอาบน้ำ

เสี่ยวไป๋ฉลาดเป็นกรด ปกติมันเกลียดการอาบน้ำเป็นที่สุด ทุกครั้งที่ฟางเหยียนโจวจะจับอาบน้ำ มันจะมุดเข้าไปซ่อนใต้เตียง เรียกยังไงก็ไม่ยอมออกมา

แต่ตอนนี้ ภายใต้อำนาจมืดของสหายอวี๋หยา แม้แต่เสี่ยวไป๋ก็ไม่กล้าหือ

มันยืนนิ่งอยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างว่าง่าย ส่งสายตาอาฆาตแค้นมองมาที่เธอ

ส่วนเจ้าของอย่างฟางเหยียนโจวก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เขาเพิ่งโยนเสื้อผ้าลงเครื่องซักผ้า แล้วตอนนี้กำลังเปลี่ยนปลอกผ้านวมอยู่

ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

“แม่ เมื่อไหร่แม่จะกลับครับ?”

“ไอ้ลูกเนรคุณ แม่แกอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาเป็นพันลี้ แกจะรีบไล่แม่กลับแล้วเหรอ?”

ฟางเหยียนโจวเงียบกริบ

ก็จริง แม้เมื่อก่อนแม่จะมาดูงานที่เป่ยเฉิงบ่อยๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มาหาเขาที่เป่ยเฉิงโดยเฉพาะ

ลูกจากบ้านไปไกลพันลี้ คนเป็นแม่ย่อมห่วงหา

ถึงแม้ตอนนี้เขาจะโหยหาอิสรภาพแค่ไหนก็เถอะ

แต่อดทนแค่ไม่กี่วัน คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

หลังจากเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและปลอกผ้านวมเสร็จ ฟางเหยียนโจวก็เหงื่อท่วมตัว

“เหนื่อยชะมัด!”

เห็นสภาพลูกชาย อวี๋หยาก็แค่นเสียง “เป็นนักศึกษาแท้ๆ แต่ร่างกายอ่อนปวกเปียก ต้องปรับปรุงนะ ไม่งั้นระวังหาแฟนไม่ได้ สาวเขาจะรังเกียจเอา”

หน้าของฟางเหยียนโจวแดงเถือกขึ้นมาทันที

“แม่! พูดอะไรเนี่ย!”

เชอะ!

เปลี่ยนปลอกผ้านวมนี่มันงานช้างชัดๆ

เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา ครุ่นคิดถึงชีวิต

อีกด้านหนึ่ง

เจียงชิงหน่วนเพิ่งจัดการธุระที่ชมรมเสร็จ เตรียมตัวจะไปกินข้าวกับสงเจียงอี

“ฉันถามหน่อยเหอะ ทำไมวันนี้แกถึงถ่อสังขารมาถึงนี่? กลุ่มแชทก็มี ทำไมไม่ประกาศในกลุ่มไปเลย?”

สงเจียงอีถามด้วยความสงสัย

เจียงชิงหน่วนตอบเสียงเรียบ “ในฐานะรองประธานชมรม การมีความรับผิดชอบมากขึ้นหน่อยมันผิดตรงไหน?”

สงเจียงอีมองเพื่อนสาวตรงหน้าราวกับเห็นผี “แม่คุณเอ๊ย แต่มันไม่จำเป็นต้องเดินไปบอกทุกคนถึงในห้องเรียนด้วยตัวเองก็ได้มั้ง? ฉันเดินตามแกจนขาลากแล้วเนี่ย”

คำพูดของเพื่อนทำเอาเจียงชิงหน่วนรู้สึกกระดากใจขึ้นมานิดๆ

เดิมทีเธอแค่อยากจะไปบอกคนคนนั้นด้วยตัวเองเท่านั้นแหละ แต่พอนึกขึ้นได้เธอก็สับสนกับการกระทำของตัวเอง เลยทำเนียนเดินไปบอกทุกคนในชมรมเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธซะเลย

อย่าว่าแต่สงเจียงอีเลย ตัวเธอเองก็ปวดท้องจนแทบจะตายอยู่แล้ว

พอนึกถึงสิ่งที่ทำลงไปวันนี้

เจียงชิงหน่วนเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

นี่มันใช่สิ่งที่ดาวโรงเรียนผู้เย็นชาอย่างเธอควรทำเหรอ?

“ไม่กินแล้ว ฉันจะกลับหอไปนอน!”

“งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ”

ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะกินอะไรทั้งนั้น เรี่ยวแรงก็ไม่มี เลยตัดสินใจเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เจียงชิงหน่วนลากสังขารอันอ่อนล้าออกจากลิฟต์ มองเห็นอะไรบางอย่างวางอยู่หน้าประตูห้องแต่ไกล

นั่นอะไรน่ะ?

พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่าเป็นกระติกน้ำเก็บความร้อน

เจียงชิงหน่วนเหลือบมองไปที่ห้องตรงข้ามโดยสัญชาตญาณ

หรือจะเป็นเขา?

ความคาดหวังจางๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

เจียงชิงหน่วนนั่งยองๆ ลง ได้กลิ่นพุทราจีนจางๆ ลอยออกมา

บนกระติกน้ำมีกระดาษโน้ตแปะอยู่ ข้อความเขียนว่า:

ดื่มตอนร้อนๆ นะครับ~ ช่วงนี้รักษาความอบอุ่นด้วย ระวังจะเป็นหวัด~

ที่มุมขวาล่างมีลงชื่อกำกับไว้ว่า:

จากนักศึกษาหนุ่มรูปหล่อ

เจียงชิงหน่วนหลุดขำออกมา

จากนั้นขอบตาของเธอก็เริ่มร้อนผ่าว

พอกลับเข้าห้อง เจียงชิงหน่วนล้างมือแล้วเปิดฝากระติก กลิ่นหอมของน้ำขิงพุทราจีนลอยมาเตะจมูก ข้างในมีไข่ดาวน้ำลูกกลมดิ๊กสองฟอง

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนทำน้ำขิงพุทราจีนให้เธอกิน

เธอจำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนสงเจียงอีมีแฟน ทุกครั้งที่เพื่อนเป็นประจำเดือนก็จะมาบ่นให้ฟังว่าแฟนทำเป็นแต่พูดว่า “ดื่มน้ำอุ่นเยอะๆ นะ”

ตอนนั้นเธอไม่เข้าใจ

แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

ที่แท้ ความใส่ใจที่คนคนหนึ่งมีให้อีกคนหนึ่ง มันสัมผัสได้จริงๆ

คิดได้ดังนั้น เธอจึงหยิบช้อนขึ้นมาตักน้ำซุปชิมคำหนึ่ง

อร่อย

ทำไมเขาถึงทำเป็นนะ?

ทำให้คนอื่นกินบ่อยล่ะสิ?

เจียงชิงหน่วนที่กำลังดื่มด่ำกับความสุข จู่ๆ ก็เกิดความหวาดระแวงขึ้นมา

แล้วเธอก็ตบหน้าผากตัวเองด้วยความหงุดหงิด

เจียงชิงหน่วนนะเจียงชิงหน่วน เริ่มคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เขาอุตส่าห์ใส่ใจทำให้ขนาดนี้ ยังจะไประแวงเขาอีก

มัวแต่มานั่งเถียงกับตัวเองทำไม อยากรู้ก็ไปถามตรงๆ เลยสิ?

หลังจากกินซุปหมดชาม เจียงชิงหน่วนรู้สึกอุ่นไปทั้งตัว อาการปวดท้องน้อยก็ทุเลาลงไปเยอะ

ได้ผลดีใช้ได้แฮะ

หลังจากล้างกระติกน้ำจนสะอาดเอี่ยม เจียงชิงหน่วนก็เตรียมจะเอาไปคืนและขอบคุณเขา

เดินผ่านกระจก เธอก็ชะงักฝีเท้า

หญิงสาวในกระจกสวมเสื้อไหมพรมเรียบๆ กับกางเกงขาม้า เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวอย่างชัดเจน

เพราะเพิ่งดื่มซุปขิงพุทราจีนร้อนๆ ใบหน้าจึงแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตดูฉ่ำน้ำ

นี่มันนางฟ้าชัดๆ

อืม... ไม่เลว

เจียงชิงหน่วนยังรู้สึกไม่พอใจ เลยรวบผมยาวสลวยขึ้นมัดเป็นหางม้าสูง

แบบนี้ยิ่งช่วยเปิดเผยใบหน้ารูปไข่ที่งดงามให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น

เพอร์เฟกต์!

เจียงชิงหน่วนยิ้มอย่างมั่นใจ แล้วกดกริ่งประตูห้องตรงข้าม

ฟางเหยียนโจวกำลังนอนสะลึมสะลืออยู่บนโซฟา

ไหนจะต้มซุปให้ดาวโรงเรียน ไหนจะทำความสะอาดบ้าน เขาหมดแรงข้าวต้มแล้ว

ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

สมองของฟางเหยียนโจวยังไม่ตื่นเต็มที่ แต่เขาก็ลุกไปเปิดประตู

วินาทีที่เห็นหน้าดาวโรงเรียน

เขาก็ตัวแข็งทื่อ

“ระ... รุ่นพี่”

อาจเป็นเพราะเพิ่งตื่นนอน ผมสองสามเส้นบนหัวของนักศึกษาหนุ่มเลยชี้โด่เด่

ดูน่ารักไปอีกแบบ

“ขอบคุณสำหรับซุปนะ ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”

อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง

ฟางเหยียนโจวยิ้มเขินๆ “ผมเพิ่งเคยทำครั้งแรก กลัวรุ่นพี่จะไม่ชอบอยู่เหมือนกันครับ”

เพิ่งเคยทำครั้งแรก

สีหน้าของเจียงชิงหน่วนอ่อนโยนลงทันที

“นายรู้ได้ไง... ว่าฉันเป็นประจำเดือน?”

ฟางเหยียนโจวยิ้มแล้วอธิบาย “ก็รุ่นพี่บอกว่าไม่สบายท้อง ผมเลยไปค้นข้อมูลในเน็ต ก็เลยเดาเอาครับว่ารุ่นพี่อาจจะไม่สบายเพราะเรื่องนั้น”

คำพูดของเขาเปรียบเสมือนกระแสน้ำอุ่นที่ไหลผ่านเข้าไปในหัวใจของเจียงชิงหน่วน

“ขอบคุณนะ”

เธอซาบซึ้งใจจริงๆ

รุ่นพี่ช่างเป็นคนมีมารยาทจริงๆ ฟางเหยียนโจวคิดในใจ ขณะกำลังลังเลว่าจะชวนคุยอะไรต่อดี เสียงของอวี๋หยาก็ดังลอดมาจากในห้องน้ำ “เหยียนโจว ใครมาน่ะลูก?”

ซวยแล้ว!

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

มัวแต่คุยกับรุ่นพี่เพลินจนลืมไปเลยว่าแม่บังเกิดเกล้ายังอยู่ในห้อง

เนื่องจากห้องน้ำอยู่ห่างจากประตูพอสมควร เจียงชิงหน่วนเลยได้ยินเสียงอีกฝ่ายไม่ชัดเจนนัก

แต่เธอมั่นใจว่าเจ้าของเสียงเป็นผู้หญิงแน่นอน

เขามีผู้หญิงอยู่ในห้องเหรอ?

เจียงชิงหน่วนก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับรองเท้าส้นสูงสีดำคู่หนึ่งที่วางอยู่ภายในห้อง

ในพริบตาเดียว สีหน้าของเธอก็กลับมาเย็นชาเยือกเย็น

ความรู้สึกน้อยใจที่อธิบายไม่ถูกแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ

เธอมองหน้านักศึกษาหนุ่มที่ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย แล้วไม่รู้ทำไม อารมณ์ของเธอก็ขุ่นมัวขึ้นมาทันที เธอพูดเสียงแข็ง “ฉันไม่รบกวนแล้ว”

จากนั้นเธอก็วางกระติกน้ำที่ล้างสะอาดแล้วไว้กับพื้น หันหลังกลับ แล้วเปิดประตูห้องตัวเอง

ปัง! เสียงปิดประตูดังสนั่น

ฟางเหยียนโจวยังไม่ทันตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของอวี๋หยาเดินเข้ามาใกล้

“ใครมาเหรอลูก?”

จบบท