บทที่ 21 มิติแฟนตาซี

“พวกเรากลับไปจะบอกนายน้อยแบบนี้แหละ หากเขาไม่ยอมมา...ก็แล้วไปเถอะ...”

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องลองสักครั้งอยู่ดี

เผื่อว่ายาเม็ดนี้จะใช้ได้ผลจริง?

เผื่อว่านายน้อยจะเชื่อสิ่งที่พวกเขาพูดและยอมมาซื้อยา?

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

“ถ้านายน้อยไม่มา ฉันก็จะเก็บเงินซื้อเอง”

เพราะอย่างไรเขาก็ได้ให้คำมั่นสัญญากับเถ้าแก่ซูแล้วว่าพรุ่งนี้จะกลับมาซื้อแน่นอน ถ้านายน้อยไม่มา เขาก็ทำได้แค่ซื้อด้วยเงินของตัวเอง

แม้ว่าระดับนักรบของเขาจะค่อนข้างต่ำ การกินยาเม็ดแบบนี้ก็ดูจะสิ้นเปลืองไปสักหน่อย แต่ไหนๆ ก็มีโอกาสที่จะยกระดับแล้ว จะไม่เอาได้อย่างไร

พูดไปพูดมา คนทั้งสองก็เตรียมพร้อมที่จะจากไปแล้ว

ตอนนี้พวกเขาแทบจะรอไม่ไหว อยากรีบกลับไปบอกเรื่องนี้กับนายน้อยของพวกเขาในทันที

แน่นอนว่าก่อนจะกลับไป พวกเขายังต้องซื้อโพชั่นติดไม้ติดมือกลับไปด้วยสองสามขวด อย่างไรเสีย ประสิทธิภาพของโพชั่นเหล่านี้ก็แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

สิ่งนี้จะช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับคำพูดของพวกเขาได้อีกด้วย

เมื่อเห็นทั้งสองคนจากไป ซูโม่ก็กลับไปนอนแผ่หลาที่เคาน์เตอร์อย่างเกียจคร้าน จนกระทั่งเธอเห็นซินวูถือโพชั่นกลับมาเป็นกองพะเนิน...

ซูโม่รู้สึกว่าเปลือกตาของตัวเองกระตุกยิกๆ อย่างห้ามไม่ได้ ในใจก็เริ่มคิดแล้วว่าควรจะจำกัดจำนวนการซื้อโพชั่นแต่ละชนิดหรือไม่

อันที่จริงเรื่องนี้เธอคิดจะทำมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่เพราะก่อนหน้านี้มีลูกค้าน้อย และซื้อของน้อย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องจำกัดอะไรเลย

แต่ตอนนี้...

“เถ้าแก่ซู ฉันเพิ่งได้ยินบทสนทนาระหว่างคุณกับสองคนนั้น! บอกมาหน่อยสิ ยาเม็ดอะไรนั่นมันคืออะไรกันแน่?”

ตอนนี้ซินวูเหมือนแมวที่ได้กลิ่นคาวปลา พอได้กลิ่นก็รีบตามมาทันที

เมื่อเธอได้ยินถึงสิ่งหนึ่ง เธอก็รีบวิ่งมาถามซูโม่

ช่างเป็นคนที่มีไหวพริบและกระตือรือร้นจริงๆ

“อยู่นั่น แล้วนี่คือกฎระเบียบ” ซูโม่ชี้ไปที่ตำแหน่งที่วางยาเม็ดเต่าดำ จากนั้นก็บอกให้เธอไปดูกฎระเบียบที่ติดอยู่บนผนังก่อน

‘ยาเม็ดเต่าดำและยาเม็ดชำระล้างไขกระดูกไม่อนุญาตให้นำออกไปใช้นอกร้าน เมื่อซื้อแล้วต้องรับประทานทันที’

นำออกไปไม่ได้?

“ยาเม็ดเต่าดำ? ยาเม็ดเต่าดำอะไร!”

เยเกอร์ที่เพิ่งซื้อของเสร็จและกำลังจะเดินมาจ่ายเงินอยู่ไม่ไกลก็ได้ยินคำแปลกใหม่นี้เข้าอย่างชัดเจน

เมื่อซินวูเห็นเช่นนั้น เธอก็รีบวิ่งไปที่ชั้นวางยาเม็ด คว้าขวดยาเม็ดสี่ขวดในมือ ราวกับกลัวว่าจะมีคนมาแย่งไป

เนื่องจากเธอเร็วมาก เธอจึงไม่ได้สังเกตราคาที่ติดอยู่ด้านบนเลย

จนกระทั่งอวิ๋นหลิ่งเดินเข้ามา จากนั้นก็ดึงแขนเสื้อของเธออย่างแผ่วเบา ใช้นิ้วชี้ไปที่ราคาสามหลักด้านบน

“พี่วู... เอ่อ พวกเราเหมือนจะไม่ได้พกเงินมามากขนาดนั้น...”

พวกเธอพกเหรียญทองม่วงมาทั้งหมดห้าเหรียญ หรือก็คือห้าร้อยเหรียญทอง

เมื่อครู่แค่ซื้อม้วนคัมภีร์พื้นที่มิติชั่วคราวก็ใช้ไปสามเหรียญทองม่วงแล้ว

ส่วนเหรียญทองม่วงที่เหลืออีกสองเหรียญก็ถูกพวกเธอใช้ไปซื้อโพชั่นสารพัดแล้ว

ตอนนี้บนตัวของพวกเธอไม่มีแม้แต่เหรียญทองม่วงเหรียญเดียว

ไม่ต้องพูดถึงการที่จะซื้อของสองอย่างนี้เลย

“อ่า... รู้งี้พกเงินมาเยอะๆ ก็ดี” ซินวูถอนหายใจด้วยความเสียดาย

เธอมองดูขวดในมือ ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็กัดฟันซื้อยาเม็ดเต่าดำมาหนึ่งขวด

จากนั้นพวกเธอก็เก็บโพชั่นที่เลือกไว้แล้วบางส่วนกลับเข้าที่ ซึ่งทำให้มีเงินพอที่จะจ่าย

“จำไว้ว่าต้องกินที่นี่ให้เสร็จก่อนถึงจะออกไปได้” ซูโม่เห็นท่าทางรีบร้อนของเธอ ก็ยังไม่ลืมที่จะเตือน

“อวิ๋นหลิ่ง มานี่ นี่ให้เธอกิน”

อวิ๋นหลิ่งเพิ่งจะเห็นผลของยาเม็ดเต่าดำ

เธอคิดว่าซินวูซื้อมาใช้เอง ไม่คิดเลยว่าจะให้ตน...

นี่ทำให้อวิ๋นหลิ่งรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย

“พี่วู... อื้มมม...” เธอเพิ่งจะอ้าปากอยากปฏิเสธ แต่ก็ถูกซินวูรั้งตัวไปทันที

จากนั้นซินวูก็ดึงจุกที่ปิดขวดยาออก และเทยาเม็ดใส่ปากของเธอโดยตรง

อวิ๋นหลิ่ง: ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้น???

อวิ๋นหลิ่งกลืนยาเม็ดลงไปอย่างมึนงง

หลังจากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที

ซินวูก็มองเธออย่างประหม่าเล็กน้อย

พลังนักรบอันเข้มข้นไหลท่วมไปทั่วร่างกาย อุปสรรคที่ขวางกั้นเธออยู่ก่อนหน้านี้ก็ถูกทะลวงผ่านไปได้ในทันที

มีกระแสความร้อนไหลเวียนไปทั่วร่างกาย นี่คือสถานะและข้อพิสูจน์ของการเลื่อนระดับ

พลังงานสายหนึ่งก็พลันระเบิดออกมา

เยเกอร์และอาร์ชสบตากัน เข้าใจในทันทีว่ายาเม็ดที่ดูไม่สะดุดตาเหล่านี้ล้ำค่าเพียงใด

เพียงแต่ว่า

“ไม่มีเงิน” อาร์ชถอนหายใจ

“ช่างเถอะๆ อย่าไปกังวลเลย ซื้อโพชั่นเสร็จพวกเราก็กลับกันเถอะ... ไว้เก็บเงินได้พอแล้วค่อยกลับมาซื้อ”

“ทำได้แค่นั้นแหละ”

พูดจบ เยเกอร์กับอาร์ชก็จ่ายเงิน และหอบหิ้วโพชั่นกับบะหมี่สำเร็จรูปกล่องใหญ่จากไป

เมื่อเทียบกับความสงบของพวกเขา คนอื่นๆ ก็แตกต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

แรงกระแทกจากพลังงานที่เกิดจากการเลื่อนระดับของอวิ๋นหลิ่งดึงดูดความสนใจของทุกคนเกือบทั้งหมด

“คนนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นคนของกลุ่มทหารรับจ้างเมอร์ลินด้วยใช่ไหม? อายุยังน้อยแต่แข็งแกร่งขนาดนี้ น่าอิจฉาจริงๆ...”

“อยู่ๆ เธอทะลวงระดับได้ยังไง? แถมดูเหมือนว่าจะทะลวงไปเป็นปรมาจารย์นักรบแล้วด้วย!!”

“ฉันเหมือนเห็นหัวหน้าคนนั้นป้อนอะไรให้เธอกิน แล้วเธอก็ทะลวงระดับได้...”

“นายอย่ามาล้อเล่นน่า จะไปมีอะไรที่กินแล้วทะลวงระดับได้จริงอยู่ได้ยังไง... ถ้ามีจริงล่ะก็ ฉันต้องซื้อมากองเป็นตั้ง กินเล่นเป็นลูกอมทุกวันเลยเชียว...”

“เจอแล้ว! ที่เธอกินเมื่อกี้คือสิ่งนี้!”

ทุกคน: !!!

ชายคนหนึ่งมองขวดยาเล็กๆ ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น ตั้งใจอ่านคำแนะนำด้านบนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จากนั้นฉวยโอกาสที่ฝูงชนกำลังล้อมอยู่ รีบคว้าขวดหนึ่งแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าที่วิ่งหนีก็แค่หนีออกจากวงล้อมเท่านั้น เขาไม่ได้ตั้งใจจะขโมยแต่อย่างใด แค่ต้องการรีบไปลองลิ้มรสชาติของยาเม็ดนี้ให้เร็วที่สุด

ทันใดนั้น ผู้โชคดีคนที่สองที่คว้ายาเม็ดเต่าดำได้ก็รีบส่งยาเม็ดเข้าปากในทันที

ครู่ต่อมา ฝูงชนก็สัมผัสได้ถึงแรงกระแทกจากพลังงานอีกครั้ง ดังนั้นพวกเขาก็ยิ่งคลั่งไคล้มากขึ้นไปอีก

ทะลวงระดับต่อหน้าพวกเขา!

แถมยังถึงสองคน!

เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นของปลอมไปได้

ไม่มีทางที่จะหาหน้าม้าสองคนที่บังเอิญทะลวงระดับพร้อมกันมาได้เลย

แถมหนึ่งในนั้นก็ยังก้าวจากนักรบระดับสิบไปเป็นปรมาจารย์นักรบโดยตรงอีกด้วย

เนื่องจากความคลั่งไคล้ของฝูงชน ยาเม็ดเต่าดำสามขวดสุดท้ายจึงขายหมดในไม่ช้า

คนที่แย่งไม่ทันก็เสียใจและไม่พอใจ

ส่วนคนที่แย่งได้ก็จ่ายเงิน จากนั้นก็รับประทานยาอย่างมีความสุข แล้วเริ่มทะลวงระดับ

ชั่วพริบตา ก็มีคนเลื่อนระดับได้สำเร็จอีกสามคน

ซูโม่เห็นสถานการณ์เริ่มจะควบคุมไม่อยู่ ในที่สุดก็ออกโรงเพื่อควบคุมสถานการณ์

“คำแนะนำของยาเม็ดเต่าดำพวกคุณก็ได้อ่านกันแล้ว ท้ายที่สุดการทะลวงระดับด้วยยาเม็ดก็ไม่ใช่ความแข็งแกร่งของตัวเอง”