บทที่ 12 มิติแฟนตาซี

“แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี… พวกเราต้องยอมแพ้ภารกิจงั้นหรือ?”

พลังของสัตว์วิญญาณระดับห้าเทียบเท่ากับปรมาจารย์นักรบระดับสิบ หรือแม้แต่ปรมาจารย์นักรบขั้นสูง

แม้พวกเขาจะมีถึงสิบคน ก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของสัตว์วิญญาณทั้งสองได้เลย

แม้สัตว์วิญญาณทั้งสองจะบาดเจ็บสาหัส แต่พวกเขาก็ยังไม่มีทางรับมือกับพวกมันได้อยู่ดี

เพราะถึงอย่างไร อูฐผอมก็ยังคงใหญ่กว่าม้า

“ฉันว่างูหลามทมิฬกับสิงโตเพลิงดูเหมือนจะบาดเจ็บไม่เบา… แต่ตำแหน่งของพวกมันอยู่ใกล้ดอกเถาวัลย์เมอร์มากเกินไป พวกเราไม่สะดวกเก็บเกี่ยว”

ถ้าหากอยู่ห่างออกไปสักหน่อย พวกเขายังสามารถแอบเข้าไปเก็บแล้วรีบหนีออกมาได้

คาดว่าสัตว์วิญญาณที่บาดเจ็บหนักถึงขนาดนี้ก็คงขี้เกียจจะสนใจพวกเขาแล้ว

แต่เพราะมันอยู่ใกล้เกินไป ก็ยากที่จะรับประกันได้ว่าสัตว์วิญญาณจะไม่เห็นว่าพวกเขาเป็นภัยคุกคาม แล้วจัดการพวกเขาไปพร้อมกัน

ในขณะที่ทุกคนกำลังกลัดกลุ้มใจ ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งร้องเสียงหลงออกมา

สายตาของทุกคนจึงหันไปรวมอยู่ที่เขา

ซินวูขมวดคิ้วเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น?”

ชายคนนั้นรีบส่ายหน้า ก่อนจะพยักหน้า แล้วหยิบม้วนคัมภีร์ม้วนหนึ่งออกมาจากย่ามติดตัว

ซินวูจำม้วนคัมภีร์นี้ได้ ซึ่งซื้อมาจากเถ้าแก่ซูเช่นกัน

ดูเหมือนจะเป็นม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับต้น

ม้วนหนึ่งราคาสูงถึงสิบเหรียญทองเลยทีเดียว

หากไม่ใช่เพราะให้เกียรติเถ้าแก่ซู และต้องการเอาใจเธอ ซินวูก็คงไม่ซื้อมา

ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับต้นไม่ใช่ของหายากในตลาด

ราคาต่อม้วนสูงสุดก็แค่ห้าเหรียญทองเท่านั้น

ชายที่หยิบม้วนคัมภีร์ออกมากลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเสนอความคิดเห็นอย่างแผ่วเบา

“เอาเป็นว่า… เราลองดูไหมว่าสามารถฝึกสัตว์วิญญาณทั้งสองนี้ได้หรือเปล่า?”

พอพูดจบ หากไม่ใช่เพราะทุกคนรู้จักกันมานาน และรู้ว่าเขาไม่ชอบพูดเล่น พวกเขาคงคิดว่าคนคนนี้กำลังยุยงให้พวกเขาไปตาย

ใช้ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับต้นมาฝึกสัตว์วิญญาณงั้นหรือ?

บ้าไปแล้ว!

ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับต้น บางครั้งยังฝึกสัตว์มายาไม่สำเร็จด้วยซ้ำไป!

“เสี่ยวหลี่ ฉันว่าแกคงยังไม่ตื่นดี… นั่นมันสัตว์วิญญาณนะ! ไม่ใช่สัตว์มายา!”

“เด็กคนนี้คงจะสติหลุดไปแล้ว อย่าไปว่าเขาเลย อย่าว่าเลย”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรายอมแพ้ภารกิจเถอะ ถึงแม้ห้าเหรียญม่วงทองจะเยอะ แต่พวกเราไปรับภารกิจอื่นก็ได้ไม่ใช่หรือไง อีกอย่างตอนนี้พวกเรายังมีโพชั่นรักษาที่ซื้อจากเถ้าแก่ซูด้วย ความปลอดภัยของเราก็ได้รับการรับรองมากขึ้น”

…

เสี่ยวหลี่เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก และใช้ความพยายามอยู่นานในที่สุดก็แย่งจังหวะพูดได้

“ปัญหาคือ ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับต้นนี้ก็ซื้อมาจากร้านขายของชำของเถ้าแก่ซูไง!”

เมื่อสิ้นเสียงลง ทั่วทั้งบริเวณก็เงียบสงัด

ซินวูดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ

ในเมื่อโพชั่นรักษาระดับต้นจากร้านขายของชำของเถ้าแก่ซูมีประสิทธิภาพเทียบเท่ากับโพชั่นรักษาระดับกลางในตลาด

ถ้าอย่างนั้นม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับต้นก็อาจจะมีประสิทธิภาพเทียบเท่ากับม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับกลางได้ไม่ใช่หรือ?

แม้ว่าม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับกลางก็ยังไม่สามารถฝึกสัตว์วิญญาณได้ แต่สัตว์วิญญาณที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสองตัวนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส!

ความยากง่ายในการฝึกสัตว์อสูรในสภาพปกติกับในสถานการณ์บาดเจ็บสาหัสนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!

“หัวหน้า ตอนที่คุณให้ผมไปซื้อม้วนคัมภีร์ ผมดูแล้ว ในม้วนคัมภีร์เขียนไว้ว่า ‘สามารถฝึกสัตว์มายาระดับต่ำกว่าสิบ และยังสามารถฝึกสัตว์วิญญาณในสภาวะอ่อนแอได้ด้วย’”

หากเป็นคนอื่นพูด ซินวูคงไม่เชื่อ

หากเป็นม้วนคัมภีร์จากร้านขายของชำของคนอื่น ซินวูก็คงไม่เชื่อเช่นกัน

แต่คนที่พูดคือเพื่อนร่วมทีมที่เธอเชื่อใจ และม้วนคัมภีร์ก็ซื้อมาจากเถ้าแก่ซู…

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ ไม่ใช่แค่แรงจูงใจจากห้าเหรียญม่วงทองอีกต่อไปแล้ว

แต่เป็นโอกาสที่จะได้สัตว์วิญญาณสองตัวมาเป็นสัตว์เลี้ยงต่อสู้

ที่นี่ แต่ละคนสามารถฝึกสัตว์อสูรมาเป็นสัตว์เลี้ยงต่อสู้ได้มากที่สุดเพียงตัวเดียวตลอดชีวิต

ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ในตลาดก็จัดทำขึ้นมาเพื่อการนี้

แต่เนื่องจากความสามารถในการฝึกสัตว์ของม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับต้นนั้นต่ำเกินไปจริงๆ

โดยทั่วไปแล้วสามารถฝึกสัตว์มายาได้แค่ระดับต่ำกว่าสามเท่านั้น

และสัตว์มายาระดับต่ำเหล่านี้ พวกเขายังต้องใช้เวลา พลังงาน และทรัพยากรจำนวนมากในการเพาะเลี้ยง

และยังไม่แน่ว่าจะเพาะเลี้ยงสำเร็จด้วยซ้ำ!

ดังนั้น นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้มีคนบนทวีปน้อยมากที่จะออกตามหาสัตว์เลี้ยงต่อสู้ของตัวเอง

มีเพียงลูกหลานของตระกูลใหญ่เท่านั้นที่มีเงินทุนมากพอที่จะใช้ม้วนคัมภีร์ระดับสูงกว่า ฝึกสัตว์อสูรระดับสูงกว่า และยังสามารถให้การบำรุงเลี้ยงที่ดีกว่าแก่สัตว์อสูรเหล่านั้นได้

“นี่คือสัตว์วิญญาณสองตัวนะ! หัวหน้า คุณคิดว่าเถ้าแก่ซูจะโกหกพวกเราไหม? ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ระดับต้นนี้มันจะสุดยอดขนาดนั้นจริงๆ หรือ?”

หากเป็นแค่ห้าเหรียญม่วงทอง เสี่ยวหลี่ก็คงไม่สนใจ

แม้จะเยอะ แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะให้พวกเขาเสี่ยงชีวิต

แต่ถ้าเป็นสัตว์วิญญาณสองตัว และยังมีโอกาสที่จะฝึกสัตว์สำเร็จอีกด้วย นั่นก็แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

มูลค่านี้ไม่สามารถประเมินได้เลย

ทันทีที่ฝึกสัตว์สำเร็จ ความแข็งแกร่งของกลุ่มทหารรับจ้างก็จะเพิ่มขึ้นเทียบเท่ากับมีระดับปรมาจารย์นักรบขั้นสูงถึงสองคน

และยังเป็นผู้ที่ซื่อสัตย์อย่างแท้จริง

ในที่สุด พวกเขาก็ตัดสินใจเสี่ยง

สิ่งที่พวกเขาพึ่งพาคือโพชั่นรักษาและม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์

คนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ส่วนที่เหลือก็ย่องเบาไปยังทิศทางของสัตว์วิญญาณทั้งสอง

เมื่อเห็นหัวสิงโตขนาดมหึมา ซินวูก็หยุดลง

เธอหยิบม้วนคัมภีร์ออกมา คลี่ออก แล้วก้าวเดินต่อไป

สิงโตเพลิงดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม มันอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนร่างกาย แล้วคำรามใส่กลุ่มทหารรับจ้าง

ทุกคนรู้สึกเจ็บที่หน้าอก เลือดพุ่งขึ้นมา และมีรสชาติคาวเลือดอบอวลอยู่ในปาก

บางคนที่อ่อนแอเริ่มอาเจียนเป็นเลือด

พวกเขาจึงรีบหยิบโพชั่นรักษาที่ซื้อจากตลาดออกมาดื่ม

ส่วนโพชั่นรักษาที่ซื้อมาจากซูโม่นั้น พวกเขายังไม่กล้าใช้โดยง่าย

แม้ซินวูจะไม่อาเจียนเป็นเลือด แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าคนอื่นเท่าไหร่

เพราะเธอถือม้วนคัมภีร์อยู่ สิงโตเพลิงจึงรู้สึกว่าเธอเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุด ดังนั้นการโจมตีของมันจึงรุนแรงกว่าเป็นพิเศษ

ตอนนี้เธอรู้สึกปวดศีรษะวิงเวียนไปหมด

นี่คือความแข็งแกร่งของสัตว์วิญญาณงั้นหรือ?!

ทุกคนรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง

แม้จะบาดเจ็บสาหัส ก็ยังสามารถทำร้ายพวกเขาได้ด้วยการคำรามเพียงครั้งเดียว

ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ซินวูย่อมไม่ยอมแพ้แน่นอน

เธอฝืนแรงกดดันจากสัตว์วิญญาณเดินหน้าต่อไป

ดวงตาสิงโตขนาดมหึมาจ้องมองเธออย่างไม่กะพริบตา เผยให้เห็นภัยคุกคามและความกระหายเลือดอันไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่ต้องสงสัยเลย หากสิงโตเพลิงตัวนี้ไม่ได้รับบาดเจ็บ

มันจะต้องกัดกินมนุษย์เหล่านี้ทั้งหมดอย่างแน่นอน!

“แกบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ แถมยังโดนพิษเข้าไปอีก ยังไงซะอยู่ตรงนี้ก็รอความตายอยู่ดี สู้ตามพวกเราไปไม่ดีกว่าหรือ…”

พิษของงูหลามทมิฬไม่ได้จัดการง่ายๆ

ซินวูมีความรู้สึกนี้อย่างลึกซึ้ง

โดยทั่วไปแล้ว สัตว์วิญญาณระดับสิงโตเพลิงน่าจะมีสติปัญญาแล้ว

พวกมันเข้าใจความหมายของคำพูดมนุษย์ได้อย่างคร่าวๆ

มันรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย แต่ก็ไม่ต้องการยอมจำนนต่อมนุษย์

ดังนั้น มันจึงคำรามอีกครั้ง ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ในมือของซินวูก็ฉีกขาด

เส้นประสาทของเธอตึงเครียด เธอจึงหยิบม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ออกมาอีกม้วนหนึ่ง