บทที่ 28 เสรีอเมริกาสอนเรื่องพรรค์นี้ด้วยเหรอ?
บทที่ 28 เสรีอเมริกาสอนเรื่องพรรค์นี้ด้วยเหรอ?
"โค-นัน-คุง!"
"เอ๊ะ หวา พะ... พี่โฮตารุ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"
ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน ในที่สุดคาราสึมะ โฮตารุก็สามารถไล่ต้อนเจ้าเด็กแสบที่วิ่งซุกซนไปทั่วจนจนมุม เธอเอื้อมมือคว้าคอเสื้อด้านหลังของโคนันแล้วหิ้วจนตัวลอยหวือขึ้นจากพื้นราวกับหิ้วลูกแมว
"ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่งั้นเหรอ โคนัน คำถามนั้นพี่ควรถามเธอมากกว่าไหม" โฮตารุส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษให้เด็กชายที่กำลังทำหน้าตื่นตระหนก โดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ "ไหนบอกคุณโมริว่าจะไปเล่นที่บ้านอาจารย์โจดี้ไง หืม"
"เอ่อ คือว่า... เรื่องนั้นมัน... มะ... ไม่ใช่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้นะครับ" โคนันตะโกนกลบเกลื่อนความผิด พยายามดิ้นรนปัดป่ายทั้งแขนและขาขณะลอยเท้งเต้งอยู่กลางอากาศ "พี่โฮตารุรีบปล่อยผมลงเถอะครับ อีกเดี๋ยวจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนี้แล้ว ผมต้องรีบไปหยุดพวกมัน"
"เอ๊ะ เรื่องร้ายแรง?"
"จริงนะครับ เชื่อผมเถอะพี่โฮตารุ"
กริ๊ง!
เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของโฮตารุกรีดร้องขัดจังหวะขึ้น เธอจำต้องปล่อยมือข้างหนึ่งเพื่อหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นสายจากโมริ รัน
"ฮัลโหล รันจัง?"
"พี่โฮตารุคะ ทางนั้นปลอดภัยดีใช่ไหมคะ" ทันทีที่กดรับสาย น้ำเสียงร้อนรนของรันก็ดังลอดมาตามสัญญาณ
"เกิดอะไรขึ้นรันจัง"
"หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ จู่ๆ ก็มีตำรวจโผล่มาเต็มไปหมดเลย หนูกลัวจัง รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยค่ะ"
"ตำรวจเหรอ... นี่ โคนัน!"
อาศัยจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีที่โฮตารุเผลอคุยโทรศัพท์ โคนันดิ้นหลุดจากการจับกุมแล้ววิ่งปรู๊ดหายเข้าไปในประตูเล็กๆ บานหนึ่งโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
"โคนัน... โคนันเป็นอะไรไปคะ พี่โฮตารุ ตอนนี้อยู่ไหนกันคะ" ปลายสายได้ยินเสียงอุทานชื่อเด็กชายก็ยิ่งตกใจ
"เด็กคนนี้นี่... ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ" เมื่อได้ยินน้ำเสียงตื่นตระหนกและหวาดกลัวของรัน โฮตารุสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนตามปกติ "ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะรันจัง พี่กับโคนันปลอดภัยดี ทางนี้แค่วุ่นวายนิดหน่อย วางใจเถอะ พี่จะดูแลโคนันเอง แต่พวกเราอาจจะกลับไปรวมตัวช้าหน่อยนะ ระหว่างนี้รันจังดูแลเด็กๆ สามคนนั้นให้ดีนะจ๊ะ ถ้ากลัวมากล่ะก็ ลองขอความช่วยเหลือจากตำรวจแถวนั้นดู แล้วทำตามที่พวกเขาบอกนะ เข้าใจไหม"
น้ำเสียงของโฮตารุราวกับมีเวทมนตร์วิเศษที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจ ทำให้รันค่อยๆ คลายความกังวลลง "อื้ม เข้าใจแล้วค่ะ พี่โฮตารุกับโคนันก็ระวังตัวด้วยนะคะ"
"จ้ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะ"
ทันทีที่วางสายจากรัน สีหน้าของโฮตารุก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ เมื่อสังเกตอย่างละเอียดก็พบว่าในกลุ่มฝูงชนมีคนจำนวนมากที่ดูไม่เหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป ตำรวจนอกเครื่องแบบงั้นเหรอ
ไม่ปกติแล้ว เกิดอะไรขึ้นที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนี้กันแน่ เรื่องร้ายแรงที่โคนันพูดถึง หรือจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ตำรวจแห่กันมาที่นี่ หลังจากลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ โฮตารุก็ตัดสินใจวิ่งตามโคนันเข้าไปในประตูบานเล็กนั้น
แตกต่างจากแสงสีนีออนภายนอกที่สว่างไสว ภายในโครงสร้างของชิงช้าสวรรค์กลับดูอึมครึมและเต็มไปด้วยสีแดงสนิมของโครงเหล็ก แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือวัตถุทรงสี่เหลี่ยมที่มีสายไฟระโยงระยาง ติดตั้งอยู่ตามจุดรับน้ำหนักต่างๆ ภายในโครงสร้าง
นั่นมันอะไรน่ะ ระเบิดเหรอ ล้อเล่นน่า ทำไมชิงช้าสวรรค์ถึงเต็มไปด้วยระเบิดแบบนี้
"โคนัน!"
เมื่อเห็นเงาเล็กๆ ของโคนันกำลังวิ่งขึ้นบันไดไป โฮตารุก็ตะโกนเรียกสุดเสียงและรีบสาวเท้าวิ่งตามไปทันที ทั้งสองวิ่งไล่กวดกันไปจนกระทั่งถึงตู้ดับเพลิงบริเวณชั้นกลางของชิงช้าสวรรค์ สายไฟจากวัตถุต้องสงสัยว่าเป็นระเบิดเหล่านั้น ทั้งหมดถูกโยงมารวมกันที่จุดนี้
"ไอ้ที่ติดอยู่รอบๆ นั่น... คงไม่ใช่ระเบิดหรอกนะ" โฮตารุถามพลางหอบหายใจ มือข้างหนึ่งยันเข่าไว้เพื่อพักเหนื่อย
"ผมคิดว่าใช่นะครับ"
โคนันไม่ได้สนใจว่าทำไมหญิงสาวถึงตามมาได้ เขาจ้องมองตู้ดับเพลิงที่มีเครื่องส่งสัญญาณแปะติดอยู่อย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อยๆ แง้มสายยางดับเพลิงด้านข้างเพื่อส่องดูภายใน ในความมืดสลัวของตู้ ตัวเลขดิจิทัลสีแดงกำลังกะพริบนับถอยหลัง
กะแล้วเชียว!
เมื่อเห็นสิ่งนั้น สีหน้าของโคนันเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พวกองค์กรนั่น... มันกะว่าถ้าแผนชิงตัวคูราโซ่ล้มเหลว ก็จะระเบิดชิงช้าสวรรค์ทิ้งทั้งหลังเพื่อทำลายหลักฐานสินะ เขาควรทำยังไงดี แจ้งตำรวจกับ FBI ตอนนี้เลยดีไหม ไม่สิ มันเป็นไปไม่ได้ การกู้ระเบิดต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่ตำรวจทั่วไปจะทำได้ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องเวลาที่ตำรวจจะส่งหน่วยกู้ระเบิดมาทันหรือไม่ แค่การเคลื่อนไหวของตำรวจก็คงปิดพวกมันไม่มิดแน่ ถ้าพวกมันรู้ตัวและกดระเบิดก่อนล่ะก็...
กริ๊ก
ทันใดนั้น เสียงโลหะขบกันเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกตัดขาดก็ดังขึ้นข้างหู โคนันหันขวับไปมองด้วยความตกใจ
"ฟู่ว... เรียบร้อย ตัดขาดแล้ว"
โฮตารุที่จู่ๆ ก็หยิบกรรไกรตัดกิ่งไม้ออกมาจากไหนไม่รู้ ดึงเครื่องส่งสัญญาณที่ติดอยู่หน้าตู้ดับเพลิงออก พลางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ที่ปลายเครื่องส่งสัญญาณมีสายไฟเส้นหนึ่งถูกตัดขาดห้อยต่องแต่ง
"เอ๊ะ พี่โฮตารุ พี่..."
"ไม่ต้องห่วง เครื่องส่งสัญญาณแบบนี้แค่ตัดสายไฟเลี้ยง มันก็หยุดทำงานแล้ว ไม่ไปกระตุ้นตัวจุดระเบิดข้างในหรอก"
โฮตารุอธิบายอย่างใจเย็นพลางค่อยๆ เปิดประตูตู้ดับเพลิงออกอย่างระมัดระวัง
"สายไฟเยอะชะมัด..."
แค่เห็นแวบแรก หญิงสาวก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นสมอง สายไฟจากระเบิดทุกจุดในชิงช้าสวรรค์มารวมกันอยู่ในตู้เล็กๆ นี่ เธอต้องตัดอีกกี่เส้นถึงจะหมดกันนะ ทุบตัวนับเวลาทิ้งเลยดีไหม แน่นอนว่านั่นเป็นแค่ความคิดชั่ววูบ ขืนทำจริง เกิดมันมีระบบป้องกันการงัดแงะ ทุบปุ๊บตูมปั๊บขึ้นมาได้ซวยกันหมดแน่
"เอาล่ะ โคนัน ตรงนี้ปล่อยให้พี่จัดการเอง เธอออกไปก่อนเถอะ"
โฮตารุรวบผมหางม้าขึ้นมามัดเป็นมวยผมให้ทะมัดทะแมง แล้วสูดหายใจลึก กระชับกรรไกรตัดกิ่งในมือ แม้เจ้ากรรไกรนี่มันจะเหมาะเอาไปตัดกิ่งไม้มากกว่ามากู้ระเบิดจริงๆ ก็เถอะ แต่ในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ อะไรใช้ได้ก็ต้องใช้ไปก่อน
"พี่โฮตารุ..." โคนันมองเธอราวกับเพิ่งได้สติ ถามด้วยน้ำเสียงทึ่งจัด "พี่กู้ระเบิดเป็นด้วยเหรอ"
โฮตารุพยักหน้าเรียบๆ "อื้ม ตอนอยู่อเมริกาเคยเรียนมานิดหน่อยน่ะ"
นี่พูดจริงดิ ดินแดนเสรีอเมริกาสอนเรื่องพรรค์นี้กันด้วยเหรอ โคนันอยากจะตบมุกสักหน่อย แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย
"เป็นอะไรไป จะมัวมาเสียเวลากับพี่ตรงนี้มันจะดีเหรอ" ขณะที่สายตากำลังจดจ่ออยู่กับการจัดการสายไฟยุ่งเหยิง โฮตารุก็เอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง "เธอยังมีเรื่องอื่นต้องไปทำไม่ใช่เหรอ อย่างเช่น... เป้าหมายของระเบิดพวกนี้"
"พี่โฮตารุ..."
โคนันมองแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างตะลึงงัน หรือว่า... เธอจะรู้แล้ว
"วางใจเถอะ ตรงนี้พี่จัดการได้ พ่อหนูน้อยนักสืบ รีบไปทำสิ่งที่เธออยากทำเถอะ แต่ว่านะ... หลังจากเรื่องจบ เธอต้องอธิบายให้พี่ฟังอย่างละเอียดเลยนะ เข้าใจไหม ทั้งเรื่องระเบิดพวกนี้ แล้วก็เรื่องร้ายแรงที่เธอบอก..."
แม้ตอนที่พูดประโยคเหล่านี้ โฮตารุจะไม่ได้หันกลับมามอง แต่โคนันที่จ้องมองแผ่นหลังบอบบางนั้นกลับค่อยๆ เผยรอยยิ้มมั่นใจอันเป็นเอกลักษณ์ออกมา
"ครับ!"
ไม่มีคำพูดใดอีก โคนันหันหลังวิ่งขึ้นบันได มุ่งหน้าสู่จุดสูงสุดของชิงช้าสวรรค์อย่างรวดเร็วเพื่อทำภารกิจของตนให้สำเร็จ