บทที่ 18 หนูโฮตารุ เธอหน้าคล้ายกับคุณคริสจังเลยนะ…

ฮ่าๆๆ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับคุณคริส

เมื่อถูกคริส วินยาร์ดถามด้วยความสงสัย โมริ โคโกโร่ก็หัวเราะร่าพร้อมอธิบายว่า จริงๆ แล้วในสำนักงานของเขามีผู้ช่วยอยู่คนหนึ่ง นอกจากนั้น ลูกสาวของเขายังมีเพื่อนรุ่นน้องมาพักอยู่ที่ชั้นบนด้วย พอดีเมื่อวานทั้งคู่ถูกเพื่อนชวนออกไปเที่ยว กว่าจะกลับก็คงราวบ่ายโมงของวันนี้

เพื่อนรุ่นน้อง

ครับ ชื่อโคนัน เป็นเด็กแสบวัยหกขวบ อายุก็แค่นั้นแท้ๆ แต่ไม่ยอมตั้งใจเรียน วันๆ เอาแต่เล่นเป็นนักสืบ… เฮ้อ คงได้รับอิทธิพลจากยอดนักสืบอย่างผมไปเต็มๆ ล่ะมั้ง ฮ่าๆ!

พูดจบ โมริ โคโกโร่ก็ยืดอกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

สมกับเป็นคุณนักสืบโมริจริงๆ เลยนะคะ

ชิราคาวะ คิโยชิในคราบคริส วินยาร์ดหยอดคำชมเอาใจอย่างแนบเนียน ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ถ้อยคำถัดมาของเธอกลับแฝงความสงสาร

แต่ว่า ถึงจะเป็นเพื่อนรุ่นน้อง แต่เด็กตัวแค่นั้น พ่อแม่เอามาฝากเลี้ยงแบบนี้ น่าสงสารแย่เลยนะคะ

นั่นสิครับ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

สีหน้าของโมริ โคโกโร่พลันเคร่งลงเล็กน้อย แต่พ่อแม่คู่นั้น… เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ เอาเป็นว่าผมจะดูแลเจ้าหนูนั่นให้ดีที่สุดก็แล้วกันครับ

คุณโมริคะ…  ดวงตาของคริส วินยาร์ดเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ขอดูหน้าเด็กที่น่าสงสารคนนั้นหน่อยได้ไหมคะ

โอ้ ได้สิครับ ไม่มีปัญหา! โดยปราศจากความสงสัยใดๆ โมริ โคโกโร่รีบลุกขึ้นค้นลิ้นชัก ก่อนหยิบรูปถ่ายคู่ของโคนันกับโมริ รันส่งให้

เป็นเขาจริงๆ เมื่อเห็นเด็กประถมสวมแว่นในรูป ชิราคาวะก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ถึงเด็กในรูปจะสวมแว่น แต่เธอดูออกในทันทีว่าหน้าตาของเด็กคนนี้เหมือนกับคุโด ชินอิจิ ลูกชายคนเดียวของยูซากุที่เธอเคยเจอไม่กี่ครั้ง ราวกับแกะ

เป็นเขาจริงๆ งั้นเหรอ

เด็กคนนี้น่ารักจังเลยนะคะ ไม่เข้าใจเลยว่าเด็กน่ารักขนาดนี้จะมาเจอกับพ่อแม่ที่ไม่มีความรับผิดชอบแบบนั้นได้ยังไง… น่าเสียดาย ฉันก็เป็นแค่คนนอก แต่ถ้าเป็นไปได้ รบกวนคุณโมริช่วยพูดกับเพื่อนของคุณให้หน่อยนะคะ ว่ายังไงเด็กก็ควรได้เติบโตอยู่ข้างๆ พ่อแม่

เธอส่งรูปคืนให้โมริ โคโกโร่ แล้วซับน้ำตาที่หางตา ก่อนลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับเล็กน้อย

ถ้าอย่างนั้น ทุกอย่างฝากด้วยนะคะ คุณนักสืบโมริ

ไม่เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ! คุณคริสวางใจเถอะครับ ผมจะจัดการส่งต่อคำพูดของคุณไปให้ถึงหูพ่อแม่คู่นั้นแน่นอน

อีกเรื่องหนึ่ง เรื่องที่ไหว้วานให้ช่วยสืบ ถ้ามีเบาะแสอะไร รบกวนรีบแจ้งฉันทันทีเลยนะคะ

วางใจได้ครับ ผมจัดการให้แน่นอน

ค่ะ…

เดินทางปลอดภัยนะครับ คุณคริส

ท่ามกลางคำอวยพรด้วยความเป็นห่วงของโมริ โคโกโร่ ชิราคาวะเดินออกจากสำนักงานนักสืบไป

เด็กคนนั้น… หน้าเหมือนลูกชายคนเดียวของยูซากุตอนเด็กเปี๊ยบเลยแฮะ… นี่มันเรื่องบังเอิญ หรือเป็นอย่างที่ไอริชบอกจริงๆ ว่าคุโด ชินอิจิกลายเป็นเด็กประถมไปแล้ว

ถ้าเป็นอย่างหลัง นั่นหมายความว่าเชอร์รี่ที่ทรยศและหายตัวไปก็คงตัวเล็กลงเหมือนกันงั้นหรือ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง แล้วเธอไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันนะ เชอร์รี่ แล้วเธอมีความสัมพันธ์อะไรกับคุโด ชินอิจิหรือเปล่า

หน้าอาคารสำนักงานนักสืบโมริ ชิราคาวะยังเดินไปได้ไม่ไกล รถแท็กซี่คันหนึ่งก็ค่อยๆ เคลื่อนมาจอดเทียบท่า

ขอบคุณมากค่ะคุณคนขับ

ประตูรถเปิดออก โมริ รัน คาราสึมะ โฮตารุ และโคนันก้าวลงมาจากรถ

เฮ้อ… ถึงบ้านสักที งานรวมรุ่นครั้งนี้ระทึกขวัญชะมัดเลย…

รันเงยหน้ามองบ้านของตัวเองพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก ความกังวลบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป ดูเหมือนต้องรอจนถึงวินาทีนี้เธอถึงวางใจได้จริงๆ

โฮตารุยิ้มบางๆ เอื้อมมือไปช่วยทัดผมที่ยุ่งเหยิงให้รัน เอาล่ะ ไม่ต้องกังวลแล้วนะ รีบขึ้นไปข้างบนกันเถอะ อ้อ อย่าลืมโทรหาโซโนโกะด้วยล่ะ บอกเธอว่าพวกเรากลับมาถึงบ้านปลอดภัยแล้ว

อื้ม เข้าใจแล้วค่ะ

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในสำนักงาน แต่ทันทีที่เปิดประตู สีหน้าของรันก็เปลี่ยนไป เธอจ้องเขม็งไปที่โมริ โคโกโร่ซึ่งกำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนโซฟา ก่อนเท้าสะเอวแล้วตวาดถามเสียงเขียว

คุณพ่อ! เมื่อกี้มีใครมาที่สำนักงานใช่ไหมคะ

หือ อ้าว รันกับหนูโฮตารุเองเหรอ กลับมาแล้วเรอะ เป็นไงบ้าง ไปเที่ยวสนุกไหม

หนูถามพ่ออยู่นะคะ เมื่อกี้ใครมาที่สำนักงาน

ด้านข้าง โฮตารุมองสองพ่อลูกคู่นี้ด้วยสายตาอิจฉาเล็กน้อย เธอยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนเดินตรงเข้าไปในครัว ใกล้จะได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว

ส่วนโคนันที่เดินตามหลังมาขี้เกียจจะบ่น จึงเดินตรงเข้าห้องนอนไปทันที เขายังมีการบ้านต้องทำอีกเพียบ

คุณพ่อ! หรือว่าพ่อฉวยโอกาสตอนพวกหนูไม่อยู่ แอบพาผู้หญิงอื่นเข้ามาในบ้านคะ ทำแบบนี้ไม่สงสารคุณแม่บ้างเหรอคะ

พ… พาผู้หญิงอื่นเข้ามา

โมริ โคโกโร่สะดุ้งโหยง ฟ้าดินเป็นพยาน เขาอาจเจ้าชู้ไปบ้าง แต่ศีลธรรมขั้นพื้นฐานแค่นี้เขายังมีนะ

รัน ลูกคิดบ้าอะไรเนี่ย พ่อจะไปพาผู้หญิงที่ไหนเข้าบ้านได้ยังไง

ถ้าอย่างนั้นกลิ่นน้ำหอมที่ตลบอบอวลอยู่นี่คืออะไรคะ อย่าบอกนะว่าพ่อมีรสนิยมชอบฉีดน้ำหอมผู้หญิง

อ้อ ที่แท้ลูกหมายถึงเรื่องนี้เองเหรอ

โมริ โคโกโร่ร้องอ๋อทันที หัวเราะร่าพร้อมโบกมือปฏิเสธ นั่นเป็นกลิ่นน้ำหอมของคุณคริสน่ะ ไม่ใช่ผู้หญิงอื่นที่ไหนหรอก คุณคริสเขามาว่าจ้างให้พ่อช่วยสืบเรื่อง…

คุณคริส ชาวต่างชาติเหรอคะ

พอรู้ตัวว่าเข้าใจผิด แก้มของรันก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา ขณะเดียวกันในครัว โฮตารุที่ยังคอยฟังบทสนทนาอยู่ก็ชะงักกึก

ใช่ โมริ โคโกโร่พยักหน้า ลูกสาวของอดีตดาราฮอลลีวูดชื่อดัง ชารอน วินยาร์ดไง คริส วินยาร์ดน่ะ

เคร้ง เสียงมีดทำครัวหล่นกระแทกพื้นดังมาจากในครัว รันได้ยินจึงรีบถาม พี่โฮตารุ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ

ม… ไม่เป็นไรจ้ะรันจัง แค่มือลื่นนิดหน่อย… โฮตารุเก็บมีดขึ้นมา แล้วเดินมาที่หน้าประตูห้องครัว ส่งยิ้มบางๆ ให้รัน ก่อนหันไปถามโมริ โคโกโร่ด้วยน้ำเสียงระวังตัว

คุณโมริคะ แน่ใจเหรอคะว่าเธอคือคริส วินยาร์ดตัวจริง จะเป็นคนอื่นปลอมตัวมาหรือเปล่าคะ…

วางใจเถอะหนูโฮตารุ เป็นไปไม่ได้หรอก คุณคริสเขาเอาพาสปอร์ตกับเลขประกันสังคมให้ฉันดูด้วย เป็นตัวจริงเสียงจริงแน่นอน ไม่มีทางผิดพลาด

ง… งั้นเหรอคะ… เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะพี่โฮตารุ เปล่าหรอกจ้ะ ไม่มีอะไร แค่ได้ยินชื่อดาราใหญ่ก็เลยตื่นเต้นขึ้นมาน่ะ…

โฮตารุตอบกลับไป แต่สีหน้ากลับดูตื่นตระหนกชอบกล

เอ๊ะ เอ๋ๆๆ ทันใดนั้น โมริ โคโกโร่ที่จ้องมองโฮตารุอยู่ก็ขมวดคิ้วมุ่น เขาพิจารณาใบหน้าของเธอซ้ำไปซ้ำมาราวกับกำลังสังเกตอะไรบางอย่าง

คุณพ่อ

มีอะไรเหรอคะคุณโมริ หน้าหนูมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าคะ โฮตารุถามอย่างสงสัย

เปล่า ไม่มีอะไรติดหรอก แค่ฉันรู้สึกว่า… หนูโฮตารุ เธอหน้าตา… ดูคล้ายกับคุณคริสเหมือนกันนะเนี่ย…