บทที่ 690 - ข้าจะเป็นผู้พิพากษา!

บทที่ 690 - ข้าจะเป็นผู้พิพากษา!

หลัวซิวจ้องมอง 'อัศวินประกาศิตสวรรค์' ลูเกอร์

ในที่สุดเขาก็ได้เห็นหน้า 'เจ้าเมือง' แห่งเมืองอากุส ชายร่างท้วมในชุดคลุมหรูหราปักลายวิจิตร พุงพลุ้ยยื่นออกมา ใบหน้ามันแผล็บแดงระเรื่อ มีหนวดเล็กๆ ดัดโค้งงอนงามอยู่ที่ริมฝีปากบน ลูเกอร์ก็กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน

ข้างกายลูเกอร์มี 'อัศวินตราประทับเทพ' อีกสองคน คนหนึ่งใบหน้าเคร่งขรึม ไม่ได้สวมหมวกเกราะ คือ 'อัศวินตราประทับเทพ' ไรเนอร์ ที่เพิ่งเถียงกับลูเกอร์เมื่อครู่

อีกคนหนึ่งสวมชุดเกราะเต็มยศ สวมหมวกเกราะปิดบังใบหน้ามิดชิด ยืนนิ่งเงียบราวกับรูปปั้น แม้หลัวซิวจะพังประตูเข้ามา เขาก็ยังยืนนิ่งเฉย แสดงออกถึงความเย็นชาต่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

ส่วนตรงกลาง ลูเกอร์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงสลักลายอย่างดี แววตาของเขาฉายแววตกใจและดุร้าย กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกริกๆ ดูเหมือนจะกำลังโกรธจัดและสงสัยว่าใครบังอาจพังประตูเข้ามาในจวนของเขา

"แกเป็นใคร?"

ลูเกอร์ถามหลัวซิว เสียงต่ำและแฝงความเป็นศัตรู

"เจ้าคือลูเกอร์ ข้ารู้แค่นั้นก็พอ"

หลัวซิวไม่ตอบคำถาม แต่เดินตรงเข้าไปหาลูเกอร์อย่างไม่เกรงกลัว

"ข้าคือใครไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าข้ามาทำอะไร"

"แก... บังอาจ!"

ลูเกอร์ลุกขึ้นยืน ชี้หน้าด่ากราด

"นี่คือจวนเจ้าเมืองอากุส เป็นเขตหวงห้ามของ [สูงสุด] แกกล้าดียังไงบุกรุกเข้ามา! ทหาร! ทหารอยู่ไหน! จับมัน! ฆ่ามันซะ!"

เขาตะโกนเรียกทหารองครักษ์ แต่ไม่มีใครโผล่มาสักคน เสียงของเขาดังก้องไปในความเงียบ

"ไม่ต้องแหกปากหรอก" หลัวซิวเอ่ยขัดจังหวะ

"ลูกน้องของเจ้า... นอนหลับสบายกันหมดแล้วข้างนอกนั่น"

"อะไรนะ..."

ลูเกอร์หน้าซีดเผือด เขาเริ่มตระหนักแล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา

"แก... แกต้องการอะไร? เงินเหรอ? ข้ามีทองคำ! มีเยอะแยะเลย! เอาไปสิ เอาไปให้หมดเลย แล้วไสหัวไปซะ!"

ลูเกอร์พยายามเจรจา ชี้ไปที่หีบสมบัติที่วางเรียงรายอยู่มุมห้อง

หลัวซิวส่ายหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มสมเพช

"ข้าไม่ได้มาปล้น แต่ข้ามา... เพื่อทวงคืนความยุติธรรม"

หลัวซิวหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าลูเกอร์

"นี่คือหลักฐานการโอนเงินผิดกฎหมาย ระหว่างตระกูลเซนต์เลอรัน กับบัญชีส่วนตัวของเจ้า และลูกน้องของเจ้า รวมมูลค่ากว่าสิบล้านเหรียญทอง"

"เจ้าใช้ตำแหน่งหน้าที่ แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัว รับสินบน และสมรู้ร่วมคิดกับผู้กระทำความผิด ปกปิดการหายตัวไปของประชาชน และละเลยหน้าที่ในยามวิกฤต"

หลัวซิวจ้องหน้าลูเกอร์ สายตาคมกริบราวกับใบมีด

"ในนามของสภาศักดิ์สิทธิ์ และในฐานะ 'ราชาปราชญ์' ผู้ได้รับมอบดาบอาญาสิทธิ์จากองค์จักรพรรดิ ข้าขอประกาศจับกุมเจ้า ลูเกอร์ ในข้อหากบฏต่อแผ่นดินและทรยศต่อประชาชน!"

"ราชาปราชญ์..."

ลูเกอร์พึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาจำได้แล้ว ชายหนุ่มคนนี้คือ 'หลัวซิว คาร์ลอส' ราชาปราชญ์คนใหม่ที่เพิ่งมีข่าวโด่งดัง

"ไม่... ไม่จริง! เจ้าไม่มีสิทธิ์! ข้าเป็นคนของ [สูงสุด]! สภาศักดิ์สิทธิ์ไม่มีอำนาจเหนือข้า! จักรพรรดิก็ไม่มีสิทธิ์สั่งข้าโดยตรงถ้าไม่ผ่านสภาขุนนาง!"

ลูเกอร์พยายามดิ้นรนหาทางรอด เขารู้ดีว่าถ้าถูกจับส่งไปเมืองหลวง เขาจบเห่แน่ โทษฐานกบฏมีแต่ตายกับตาย

"เคิร์ก! ไรเนอร์! ฆ่ามัน! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้! ใครฆ่ามันได้ ข้าจะแบ่งสมบัติให้ครึ่งหนึ่ง! ไม่สิ ให้ทั้งหมดเลย!"

ลูเกอร์หันไปสั่งลูกน้องคนสนิททั้งสอง

ไรเนอร์ อัศวินตราประทับเทพผู้มีใบหน้าเคร่งขรึม ยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองหลัวซิว แล้วมองลูเกอร์ ก่อนจะถอนหายใจและส่ายหน้า

"ข้าขอปฏิเสธ ท่านลูเกอร์"

"อะไรนะ! เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าเหรอ!" ลูเกอร์ตะคอก

"ข้าเป็นอัศวิน ข้าสาบานจะปกป้องประชาชน ไม่ใชปกป้องคนทรยศ" ไรเนอร์กล่าวเสียงหนักแน่น แล้วก้าวถอยหลังไปยืนพิงกำแพง แสดงเจตนาว่าไม่ขอยุ่งเกี่ยว

"ไอ้คนทรยศ! แกมันเลี้ยงเสียข้าวสุก!"

ลูเกอร์หันไปหาความหวังสุดท้าย อัศวินเกราะหนักที่ยืนนิ่งเงียบ

"เคิร์ก! เจ้า! เจ้าต้องช่วยข้า! ฆ่ามัน! ข้าสั่งให้ฆ่ามัน!"

อัศวินเกราะหนักนามว่า 'เคิร์ก' ขยับตัวช้าๆ เขาชักดาบเล่มใหญ่ออกมาจากฝัก แรงกดดันวิญญาณระดับชะตาขั้นห้าแผ่ออกมาจากร่างของเขา

เขาคือกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของลูเกอร์ เป็นเครื่องจักรสังหารที่ซื่อสัตย์และไร้ความรู้สึก

"ดี! ดีมาก! ฆ่ามันซะ เคิร์ก!" ลูเกอร์ร้องด้วยความยินดี

เคิร์กง้างดาบขึ้น เตรียมพุ่งเข้าใส่หลัวซิว

หลัวซิวเพียงแค่ยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน ราวกับไม่เห็นเคิร์กอยู่ในสายตา

ในวินาทีที่เคิร์กกำลังจะฟาดดาบลงมา

วูบ—!

เงาดำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านหลังของเคิร์ก ราวกับงูพิษที่ฉกเหยื่อ มันรวดเร็ว เงียบเชียบ และไร้ร่องรอย

ฉึก!

มีดสั้นสีดำสนิทแทงทะลุคอหอยของเคิร์กจากด้านหลัง ทะลุผ่านเกราะคอที่แข็งแกร่งราวกับตัดเต้าหู้ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา

เคร้ง!

ดาบใหญ่ในมือเคิร์กร่วงลงพื้น ร่างของเขากระตุกเกร็งสองสามครั้ง ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สิ้นใจตายในทันทีโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง

เบื้องหลังศพของเคิร์ก ร่างในชุดรัดรูปสีดำค่อยๆ ปรากฏขึ้น ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ในมือถือมีดสั้นเปื้อนเลือด

นั่นคือ 'อินดิส'

"ผู้... ผู้ไร้หน้า!"

ลูเกอร์อ้าปากค้าง ขาสั่นพับๆ จนทรงตัวไม่อยู่ ทรุดลงไปนั่งแปะกับเก้าอี้

เขาเคยได้ยินกิตติศัพท์ของ 'เงาแห่งการสังหาร' ข้างกายราชาปราชญ์มาบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะน่ากลัวขนาดนี้ อัศวินระดับชะตาขั้นห้าอย่างเคิร์ก ถูกสังหารในพริบตาเดียว!

อินดิสสะบัดเลือดออกจากมีด แล้วเดินมายืนข้างหลังหลัวซิวอย่างเงียบๆ กลับสู่สถานะ 'เงา' ของเขา

หลัวซิวเดินเข้าไปหาลูเกอร์ที่กำลังตัวสั่นงันงก ใช้ปลายคทาเชยคางเจ้าเมืองอ้วนขึ้นมา

"ทีนี้... เรามาคุยกันดีๆ ได้หรือยัง ท่านลูเกอร์?"

หลัวซิวถามด้วยรอยยิ้มเย็น

"จะ... จะคุยอะไร... ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมทุกอย่างแล้ว! อย่าฆ่าข้า!"

ลูเกอร์ร้องไห้โฮ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก หมดสภาพอัศวินผู้ยิ่งใหญ่

"ดี"

หลัวซิวพยักหน้า

"ข้าต้องการให้ท่านมอบอำนาจการสั่งการกองกำลัง [สูงสุด] ทั้งหมดในเมืองอากุสให้กับไรเนอร์ และ... เขียนจดหมายสารภาพบาป ระบุรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดของท่านมาซะ"

"ได้! ได้! ข้าจะทำเดี๋ยวนี้!"

ลูเกอร์รีบรับคำ

หลัวซิวหันไปมองไรเนอร์ที่ยืนอึ้งอยู่มุมห้อง

"ท่านไรเนอร์"

"คะ... ครับ!" ไรเนอร์สะดุ้ง ตอบรับเสียงดัง

"ข้าขอแต่งตั้งให้ท่านเป็นรักษาการเจ้าเมืองและผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันเมืองอากุส นำกำลังพลของท่านออกไปช่วยเหลือประชาชน ประสานงานกับท่านนักบุญหญิงที่โบสถ์ และฟื้นฟูความสงบเรียบร้อยของเมืองกลับคืนมา"

"ท่าน... ทำได้ไหม?"

ไรเนอร์มองหลัวซิว แล้วมองศพของเคิร์ก และลูเกอร์ที่หมดสภาพ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความลังเลเป็นความมุ่งมั่น

เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ทำความเคารพหลัวซิวแบบอัศวิน

"ข้าขอสาบานด้วยเกียรติของอัศวิน ข้าจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด เพื่อปกป้องเมืองอากุสและประชาชนครับ ท่านราชาปราชญ์!"

"ดีมาก"

หลัวซิวยิ้มบางๆ

"ไปจัดการเถอะ"

เมื่อไรเนอร์ออกไปสั่งการทหารข้างนอก หลัวซิวก็หันกลับมามองลูเกอร์อีกครั้ง

"ส่วนท่าน... ท่านลูเกอร์"

"เตรียมตัวไปเที่ยวเมืองหลวงกับข้าได้เลย ห้องขังที่นั่น... เย็นสบายกว่าที่นี่เยอะ"

[จบแล้ว]