เทพปีศาจหวนคืน บทที่ 1768 ความโกรธและความขมขื่น (อ่านฟรี)

เทพปีศาจหวนคืน บทที่ 1768 ความโกรธและความขมขื่น (อ่านฟรี)

แปลโดย iPAT  

แนวป้องกันของรอยแยกปล้นเงาถูกทำลาย

ในไม่ช้ากองกำลังใหญ่ของภาคใต้ก็ค้นพบความจริงข้อนี้

ฝ่ายธรรมะของภาคใต้ตกสู่ความโกลาหล

อาณาจักรแห่งความฝันของรอยแยกปล้นเงาเป็นอาณาจักรแห่งความฝันที่ใหญ่ที่สุดนอกเหนือจากอาณาจักรแห่งความฝันบนภูเขาอี้เทียน

“ค่ายกลวิญญาณอมตะที่รอยแยกปล้นเงาถูกทำลายอย่างรวดเร็ว คนร้ายคือผู้ใด?”

“ตามข้อมูล คนร้ายมาเพียงผู้เดียว เขาเป็นเพียงผู้อมตะระดับเจ็ด”

“ผู้อมตะระดับเจ็ดสามารถทำลายค่ายกลวิญญาณอมตะด้วยความเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“สถานการณ์ค่อนข้างแปลก เจ้าคิดว่าเขาคือฟางหยวนหรือไม่?”

“ไม่น่าจะเป็นไปได้ หากเป็นฟางหยวน เหตุใดเขาจึงปล่อยอาณาจักรแห่งความฝันไว้ที่นั่นโดยไม่แตะต้อง? เขามีวิธีทำให้พวกมันเปลี่ยนเป็นร่างกาย”

แตกต่างจากชีวิตก่อนหน้า ฟางหยวนไม่ได้ขโมยอาณาจักรแห่งความฝันของรอยแยกปล้นเงา

สิ่งนี้ทำให้ฝ่ายธรรมะของภาคใต้ไม่สามารถเชื่อมโยงฟางหยวนและทำได้เพียงคาดเดาแบบสุ่มเท่านั้น

ท่ามกลางกองกำลังฝ่ายธรรมะของภาคใต้ บุคคลที่ไม่พอใจที่สุดคือผู้อาวุโสสูงสุดลำดับที่หนึ่งของตระกูลจื่อ จื่อชิวหยู

ค่ายกลวิญญาณอมตะที่รอยแยกปล้นเงามีประตูลับที่จื่อชิวหยูทิ้งไว้เพื่อป้องกันไม่ให้อาณาจักรแห่งความฝันถูกขโมย

เมื่อฟางหยวนโจมตีค่ายกลวิญญาณอมตะ จื่อชิวหยูค้นพบอย่างรวดเร็ว แต่เขายังลังเลที่จะใช้ประตูลับ หากเขาเปิดเผยมันออกมา ชื่อเสียงของเขาจะถูกทำลาย

เมื่อถึงเวลาที่เขารู้สึกผิดปกติและต้องการใช้ประตูลับ ฟางหยวนก็ทำลายมันไปแล้ว

จื่อชิวหยูรู้สึกหงุดหงิดมาก

ในชีวิตก่อนหน้า หลังจากฟางหยวนเปิดเผยตัวตนและไม่สามารถทำลายค่ายกลวิญญาณอมตะ จื่อชิวหยูตัดสินใจใช้ประตูลับส่งตนเองไปที่นั่น

แต่ในชีวิตนี้ฟางหยวนแข็งแกร่งกว่าช่วงเวลาเดียวกันในชีวิตก่อนหน้าเป็นอย่างมาก จื่อชิวหยูไม่มีเวลามากพอที่จะตอบสนองต่อสถานการณ์

ความจริงก็คือเขามีโอกาสแต่เขาลังเล เขาไม่ได้ใช้ประโยชน์จากมัน

เมื่อข่าวลือแพร่กระจายออกไป ความขุ่นเคืองของจื่อชิวหยูยิ่งพุ่งสูงขึ้น

ผู้คนกล่าวว่าค่ายกลวิญญาณอมตะถูกทำลายง่ายเกินไปเพราะตระกูลจื่อมีคนทรยศ

เนื่องจากคนทรยศผู้นี้เปิดเผยความลับของค่ายกลวิญญาณอมตะ มันจึงถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย

“นี่คือการใส่ร้าย ข่าวลือไม่มีมูล! ตระกูลจื่อของข้าจะทำการตรวจสอบอย่างถูกต้อง คนเหล่านี้จะต้องถูกตัดสิน!” จื่อชิวหยูตอบสนองอย่างรวดเร็วและประกาศทัศนคติของเขาออกไปทันที

แต่ข่าวลือแพร่สะพัดไปเร็วเกินไป บางข่าวค่อนข้างสมเหตุสมผล แต่บางข่าวก็เป็นข่าวปลอมอย่างชัดเจน นั่นทำให้ฝ่ายธรรมะของภาคใต้ค่อนข้างสงสัย

จื่อชิวหยู่โกรธมาก ข่าวลือกำลังโจมตีเขา ชื่อเสียงที่เขาสะสมมาอย่างยาวนานเริ่มพังทลาย

“ตระกูลจื่อของข้าจะเปิดเผยข้อมูลได้อย่างไร? ผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ช่างชั่วร้ายนัก!” จื่อชิวหยูไม่สามารถอดทน

ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจ หากเขารู้เรื่องนี้ เขาจะเสี่ยงใช้ประตูลับและส่งตัวเองเข้าไปในค่ายกลวิญญาณอมตะ

“แม้ประตูลับจะถูกเปิดเผยและข้าจะถูกวิพากษ์วิจารณ์ แต่อย่างน้อยข้าก็จะสามารถจับตัวคนร้าย!” จื่อชิวหยูมั่นใจในตัวเองมากเพราะฝ่ายตรงข้ามเป็นเพียงผู้อมตะระดับเจ็ด

ในเวลาเดียวกันตระกูลหยางก็อยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีนัก

“ตระกูลหยางของเราพบความสูญเสียครั้งใหญ่! หยางซานมู่เป็นผู้อมตะระดับเจ็ดที่โดดเด่น เขาแพ้เร็วเกินไป เห็นได้ชัดว่ามีคนปล่อยข้อมูลของเขา!”

ตระกูลหยางกล่าวโทษจื่อชิวหยูโดยตรง “เมื่อท่านจื่อชิวหยูกล่าวว่าตระกูลจื่อบริสุทธิ์ ท่านจะอธิบายเกี่ยวกับข้อมูลที่รั่วไหลออกไปอย่างไร?”

จื่อชิวหยูรู้สึกหมดคำพูด เขากังวลเรื่องนี้เช่นกัน

อย่างไรก็ตามเขายังต้องแสดงทัศนคติที่มั่นคง “ไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้ ข้อมูลของค่ายกลวิญญาณอมตะไม่ได้ถูกเก็บไว้กับตระกูลจื่อของข้าเท่านั้น กองกำลังใหญ่ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดสามารถตกเป็นผู้ต้องสงสัย”

“หากมีคนทรยศจริง ข้าจะดึงเส้นเอ็น ฉีกผิวหนัง และทุบกระดูกทุกส่วนในร่างกายของพวกมัน!” จื่อชิวหยูสาปแช่ง

เขารู้สึกเกลียดชังศัตรูลึกลับผู้นี้แต่เขารู้สึกขุ่นเคืองต่อคนทรยศตระกูลจื่อมากกว่า

สิ่งที่น่าหัวเราะที่สุดก็คือคนทรยศของตระกูลจื่อไม่ใช่ผู้ใดนอกจากตัวเขาเอง

แต่ไม่ว่าจื่อชิวหยูจะปกป้องตนเองอย่างไร ข่าวลือเกี่ยวกับตระกูลจื่อก็ยังแพร่กระจายออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง

“พิจารณาจากสถานการณ์ นอกจากศัตรูที่บุกโจมตีค่ายกลวิญญาณอมตะที่รอยแยกปล้นเงา กองกำลังอื่นๆของภาคใต้ก็กำลังเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟเช่นกัน ตระกูลหยางต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน”

จื่อชิวหยูโกรธมาก แม้เขาจะเป็นผู้อมตะระดับแปดและเป็นปรมาจารย์เอกบนเส้นทางแห่งค่ายกล แต่เขาก็ไม่สามารถทำสิ่งใดในสถานการณ์นี้

สำหรับฝ่ายธรรมะ ระดับการบ่มเพาะไม่ใช่ทุกสิ่ง

“ตอนนี้มีทางเดียวเท่านั้น ข้าต้องหาตัวกระตุ้น!”

“ถูกต้อง ตราบเท่าที่ข้าสามารถจับพวกเขาและเปิดเผยความจริง ข้าจะสามารถปิดปากทุกคน!”

จื่อชิวหยูอยากตะโกนเสียงดังว่า “คืนความบริสุทธ์ให้ข้า คืนชื่อเสียงให้ข้า!”

แต่หากเขาพบคนร้ายจริงๆ ผู้ใดจะรู้ว่าเขาจะกล่าวหรือคิดอย่างไร