บทที่ 92 แค่เป็นสหายท่านนักพรตเต๋าฟ่าน พวกข้าก็ได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนี้!

บทที่ 92 แค่เป็นสหายท่านนักพรตเต๋าฟ่าน พวกข้าก็ได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนี้!

[นักพรตเต๋าแห่งถ้ำคุนหลุน - อายุขัย: 404 - พลัง: 20 - ทักษะ: คัมภีร์คุนหลุน , วิชายันต์ปราบผี...]

[หมอผีแห่งหนานเจียง - อายุขัย: 121 - พลัง: 6.1 - ทักษะ: วิชาเลี้ยงหนอนกู่...]

[ปีศาจผีเสื้อ - อายุขัย: 1410 - พลัง: 33 - ทักษะ: มายา , ควบคุมผีเสื้อ , วิชาดูดซับจิตวิญญาณจันทรา...]

[หลวงจีนธุดงค์ - อายุขัย: 500...]

[...]

มองไปรอบๆ เห็นว่าในศาลเจ้าเทพเฉิงหวง ไม่เพียงแต่มีนักพรตเต๋าของลัทธิเต๋า ยังมีหลวงจีนของพุทธะ แล้วยังมีนักพรตจากสำนักที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน แล้วยังมีสิ่งลี้ลับที่พลังชั่วร้ายไม่เข้มข้น

นักพรตเต๋าและสิ่งลี้ลับมากมาย มารวมตัวกันที่ศาลเจ้าเทพเฉิงหวงในคืนนี้

ในจำนวนนั้น มีหลายคนที่แข็งแกร่งมาก

เรื่องนี้ทำให้ฉงเหิงจื่อกับคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังฟ่านหวู่ ดูเหมือนจะเป็นตัวประกอบ เพราะนักพรตเต๋าที่พลังพอๆ กับฉงเหิงจื่อ หรือแข็งแกร่งกว่าฉงเหิงจื่อเล็กน้อย...

มีเยอะแยะมากมาย!

ถ้ามีชาวบ้านธรรมดาๆ มาที่ศาลเจ้าเทพเฉิงหวง แล้วยันต์ปราบผีที่นักพรตเต๋าให้ คงจะเป็นโอกาสที่ดีสำหรับชาวบ้าน

เพราะในสายตาของชาวบ้าน ต่อให้เป็นคนที่ค่า [พลัง] แค่ 5 แต้ม นั่นก็ถือว่าเป็นเซียนแล้ว

แต่ทว่า...

การที่ฉงเหิงจื่อกับคนอื่นๆ ไม่ได้รับความสนใจ ไม่ได้หมายความว่าฟ่านหวู่จะไม่ได้รับความสนใจ

การปรากฏตัวของฟ่านหวู่...

ดึงดูดสายตาของทุกคน

แค่รูปร่างที่สูงใหญ่กำยำของเขา ก็เพียงพอที่จะทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น...

กลิ่นอายที่ฟ่านหวู่แผ่ออกมา มันช่างน่าเกรงขาม เหมือนกระบี่ที่คมกริบถูกชักออกมา แสดงให้เห้นถึงความน่ากลัว

ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองข้ามเขาได้

ไม่สามารถไม่สนใจเขาได้!

"ซี๊ดด... นี่มันนักพรตเต๋าจากสำนักไหนกัน?"

นักพรตเต๋าร่างอ้วน มองฟ่านหวู่ที่อยู่ไม่ไกล ตาค้าง

เขาพูดอย่างตกใจ "ขอเทียนจวินอวยพรให้มีอายุยืนยาว ข้าคิดว่าตัวเองอ้วนมากแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าแขนของนักพรตเต๋าผู้นั้น จะใหญ่เท่ากับขาของข้า..."

สหายของนักพรตเต๋าร่างอ้วน พูดจิกกัด "เขามีแต่กล้ามเนื้อ ส่วนเจ้า... มีแต่ไขมัน"

นักพรตเต๋าร่างอ้วนไม่ได้โกรธ บ่นพึมพำ "ไขมันแล้วไง? มันก็ไม่ได้ขัดขวางการบำเพ็ญเพียรนี่นา! แถม... นั่นไม่ใช่ไขมัน แต่มันคือกล้ามเนื้อ แบบนี้มันไม่ยิ่งน่าตกใจกว่าเดิมเหรอ?"

สิ่งลี้ลับตัวหนึ่ง จ้องมองฟ่านหวู่ที่เดินเข้ามาในศาลเจ้าเทพเฉิงหวง

เพราะในสายตาของมัน... พลังหยางของฟ่านหวู่ สามารถใช้คำว่า "พลุ่งพล่าน" มาบรรยายได้

มันมองแวบเดียว...

ก็เห็นพลังหยางที่เหมือนเปลวเพลิงที่ลุกโชน

ทำให้มันรู้สึกหวาดกลัว!

นักพรตเต๋าที่มีกลิ่นอายที่ดูน่ากลัว มองฟ่านหวู่ที่อยู่ไกลๆ ขมวดคิ้ว พูดพึมพำ "นักพรตเต๋าที่แปลกประหลาดผู้นี้ น่ากลัวยิ่งนัก จิตสังหารของเขา เกือบจะกลายเป็นรูปร่างแล้ว"

"เขาฆ่าสิ่งลี้ลับมากี่ตัวกันแน่? ถึงได้มีจิตสังหารขนาดนี้? หรือว่า... เขาไม่ได้ฆ่าสิ่งลี้ลับ แต่ฆ่าคน!"

"เหอะๆๆ... หยินเต้าเหริน(นักพรตเต๋ามาร) ที่มีชื่อเสียง กลัวนักพรตเต๋าผู้นั้นงั้นเหรอ?" มีคนพูดจิกกัด

นักพรตเต๋าที่มีกลิ่นอายน่ากลัว ไม่ได้สนใจคนข้างๆ พูดกับตัวเอง "แค่จิตสังหารที่น่ากลัวขนาดนี้ เขาก็สามารถปราบผีได้แล้ว โดยไม่ต้องใช้พลังวิเศษด้วยซ้ำ"

ตอนที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง...

เขาก็ขมวดคิ้วอย่างงุนงง "ยมฑูต? ยมฑูตของเมืองหลวงอิงเหอ ทำไมถึงเดินไปหานักพรตเต๋าที่แปลกประหลาดผู้นั้น?"

เห็นว่า...

เงาร่างผอมๆ ปรากฏตัวขึ้นในศาลเจ้าเทพเฉิงหวง

มันถือร่มวิญญาณที่ขาดๆ แถมยังสวมหมวกทรงกรวย ทำให้คนอื่นมองไม่เห็นหน้าตาของมัน

เสื้อผ้าของมันก็ดูเก่าๆ

แต่ทว่า... ไม่มีใครดูถูกมัน เพราะมันแต่งตัวมอซอ

เพราะมันคือยมฑูต!

ต่อให้เป็นยมฑูตธรรมดาทั่วไป พลังของมันก็แข็งแกร่งมาก!

ยิ่งไปกว่านั้น...

ยมฑูตของเมืองหลวงอิงเหอที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ดูเหมือนจะไม่ใช่ยมฑูตธรรมดา ยมฑูตตนนี้ ในศาลเจ้าเทพเฉิงหวง คงจะมีตำแหน่งที่สูงส่ง

ภายใต้สายตาของนักพรตเต๋ากับสิ่งลี้ลับ ยมฑูตตนนั้น... กำลังเดินไปหาฟ่านหวู่

ก๊อก

ก๊อก

ก๊อก

ก๊อก

เสียงที่เหมือนไม้ต่อขา กระทบพื้น ดังขึ้นในใจของทุกคน

ทำให้พวกเขารู้สึกกดดัน

"ท่านพ่อ... ท่านเคยบอกข้าว่า ห้ามมองยมฑูตในศาลเจ้าเทพเฉิงหวง แต่ท่านไม่ได้บอกว่า ถ้ายมฑูตมองมาทางนี้ ข้าควรจะทำยังไง..."

เฉินเสี่ยวเสี่ยวมองเงาร่างผอมๆ ที่กำลังเดินเข้ามาหา หัวใจของนางแทบจะหลุดออกมาจากปาก

นางรู้สึกถึงกลิ่นอายเย็นยะเยือก

ทำให้นางตัวสั่น!

เฉินจ้วน: "..."

เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?

ใครจะไปคิดว่า พอเข้ามาในศาลเจ้าเทพเฉิงหวง ก็มียมฑูตเดินเข้ามาหา

แต่ทว่า...

เฉินจ้วนรู้สึกว่า ยมฑูตผู้นี้ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่พวกเขา เพราะพวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะมีความสัมพันธ์กับยมฑูต

ดังนั้น...

ไม่จริงน่า!

หรือว่ายมฑูตตนนี้ จะมาหาท่านนักพรตเต๋าฟ่าน?

ในบรรดาคนพวกนี้ ดูเหมือนว่าจะมีแค่ท่านนักพรตเต๋าฟ่าน หรือไม่ก็เจ้าสำนักฉงเหิงจื่อ ที่คู่ควรกับการมีความสัมพันธ์กับยมฑูต?!

จากนั้น ก็มีเรื่องเกิดขึ้น เหมือนกับที่เฉินจ้วนคาดเดาไว้

ยมฑูตของเมืองหลวงอิงเหอ หยุดเดิน ตอนที่อยู่ห่างจากฟ่านหวู่ห้าก้าว

ทุกคนตกตะลึง

ยมฑูตตนนั้นเก็บร่มวิญญาณ โค้งคำนับฟ่านหวู่ พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเย็นชา แต่กลับมีความเคารพ "ยมฑูตหวงซานผู้ต่ำต้อย ขอคารวะใต้เท้าผู้ถือตราขอรับ!"

ใช่แล้ว...

ยมฑูตที่เดินเข้ามาหา คือหวงซาน!

ถึงแม้ว่าเสียงของมันจะไม่ได้ดังเท่าไหร่นัก แต่ในสถานการณ์ที่เงียบสงบแบบนี้...

เสียงของมันชัดเจนมาก

ตราบใดที่หูไม่ได้มีปัญหา ก็ย่อมได้ยินสิ่งที่มันพูด

ด้วยเหตุนี้...

พวกเขาถึงได้ตกตะลึง!

อ้าปากค้าง!!

"นั่นมัน ใต้เท้ายมฑูตเชียวนะ!"

นักพรตเต๋าร่างอ้วนในฝูงชน ตาค้าง เขาพูดอย่างตกใจ "ผู... ผู้ชายคนนี้เป็นใคร? ทำไมยมฑูตในเมืองหลวงอิงเหอ ถึงได้เคารพเขามากขนาดนี้?"

สหายของเขาครุ่นคิด "ใต้เท้าผู้ถือตรา? นี่มันหมายความว่ายังไง? มันเป็นตำแหน่งของยมฑูตงั้นเหรอ? แต่ว่า... ผู้ชายคนนี้พลังหยางแข็งแกร่งมาก ดูก็รู้ว่าเป็นคนเป็นๆ คนเป็นๆ จะเป็นยมฑูตได้ยังไง?"

ในเวลานี้

เสียงของหวงซานที่เป็นยมฑูต ก็ดังขึ้น "ใต้เท้าผู้ถือตรา ท่านเป็นแขกของเทพเฉิงหวง เชิญทางนี้ขอรับ"

"ส่วนพวกท่าน... น่าจะเป็นสหายของใต้เท้าผู้ถือตราสินะ? เชิญทางนี้ด้วยเถอะขอรับ"

ทุกคนเห็นว่า หวงซานที่เป็นยมฑูต กำลังพาฟ่านหวู่ ฉงเหิงจื่อ เฉินจ้วน เดินไปทางหนึ่ง

ฟ่านหวู่รู้สึกใจเย็นมาก เขาที่ถูกเรียกว่า "แขกผู้มีเกียรติ" ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น

เหมือนกับว่าเรื่องพวกนี้ ในสายตาของเขา มันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ เขาจูงวัวแก่ เดินไปอย่างช้าๆ

ส่วนฉงเหิงจื่อ เฉินจ้วน พวกเขากลับงุนงง!

พวกเขาพบว่าตัวเองได้รับการปฏิบัติอย่างดี เพราะฟ่านหวู่!

เพราะพวกเขารู้จักกับท่านนักพรตเต๋าฟ่าน

ดังนั้น...

ยมฑูตของศาลเจ้าเทพเฉิงหวง ถึงได้สุภาพกับพวกเขา

เรื่องแบบนี้...

ถ้าเป็นเมื่อก่อน พวกเขาไม่กล้าคิดเลย!

ฉากนี้ราวกับความฝัน!

แม้แต่ฉงเหิงจื่อที่ผ่านโลกมามาก ก็ยังเพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนที่เขามาร่วมงานวันเกิดของเทพเฉิงหวงเมื่อสิบปีก่อน เขายังไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างดีแบบนี้เลย!

….