บทที่ 71 ขออวยพรให้อายุยืนยาว! สหายเต๋าผู้นี้ เป็นนักพรตเต๋าที่ฝึกวิชาสายฉุนหยางงั้นหรือ?

บทที่ 71 ขออวยพรให้อายุยืนยาว! สหายเต๋าผู้นี้ เป็นนักพรตเต๋าที่ฝึกวิชาสายฉุนหยางงั้นหรือ?

"เพ้ย! ทหารที่ชอบทำตัวกร่างพวกนั้น พวกเขาจากไปแบบนี้เลยเหรอ?" พ่อค้าแผงลอยคนหนึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาก็เลยตกตะลึงจนสบถออกมา

"บางที พวกเขาอาจจะเจอคนที่แข็งแกร่งกว่าก็เป้นได้?" พ่อค้าแผงลอยที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างไม่แน่ใจ

พวกเขาอยากจะมองฟ่านหวู่ แต่พอสายตาของพวกเขามองไปที่ฟ่านหวู่...

พวกเขาก็รู้สึกกดดัน เหมือนกับทหารม้าสิบกว่าคนนั้น!

เหมือนกำลังมองพยัคฆ์ที่ดุร้าย!

ทำให้พวกเขาดูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ช่างน่าตกใจยิ่งนัก!

...

อีกด้านหนึ่ง

เฉินจ้วนรีบวิ่งเข้ามาหา ในใจเขารู้สึกอับอายเล็กน้อย เมื่อกี้เห็นทหารม้าสิบกว่าคนควบม้ามา เขากลับรีบพาบุตรสาวหลบไป

เขาก็เป็นนักพรตเต๋า! ทำไมถึงยังทำตัวไม่นิ่ง?

ส่วน...

ท่านนักพรตฟ่านที่อายุน้อยกว่าเขา กลับไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยสักนิด

นี่มัน...

นี่คือความแตกต่างของขอบเขตการบำเพ็ญเพียรสินะ!

"ท่านนักพรตฟ่าน ทหารม้าพวกนั้น เป็นทหารของเมืองหลวงอิงเหอ ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ใช่คนเมืองหลวงอิงเหอ แต่ข้าเคยมาที่นี่ ข้ารู้ว่าทหารพวกนี้ชอบทำตัวกร่าง"

เฉินจ้วนอยากจะกลบเกลื่อนความอับอาย ก็เลยเปลี่ยนเรื่อง อธิบายให้ฟ่านหวู่ฟัง

"พวกเขาอาศัยม้าศึก และดาบที่คาดเอว แล้วยังเป็นทหารของราชสำนัก พวกเขาชอบทำตัวกร่างแถวๆ เมืองหลวงอิงเหอ ท่านนักพรตเต๋าไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอกขอรับ"

"อืม" ฟ่านหวู่ตอบแบบขอไปที เขาไม่ได้สนใจทหารพวกนั้น

ดูเหมือนว่า ไม่ว่าจะเป็นทหารของเมืองฉิวหลง หรือทหารของเมืองหลวงอิงเหอ

พวกเขา...

ก็เหมือนกัน!

ฟ่านหวู่เดินเข้าไปในเมืองหลวงอิงเหอ

ก้าวเท้าเข้าไปในเมือง

แม้แต่ทหารม้าสิบกว่าคนนั้น ก็ยังหนีไป ทหารที่เฝ้าประตูเมือง ยิ่งไม่กล้าขัดขวางฟ่านหวู่ พวกเขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ปล่อยให้ฟ่านหวู่เดินเข้าไปง่ายๆ

แน่นอนว่า...

ข้างในเมืองหลวงอิงเหอ คึกคักกว่าข้างนอกเมือง

คนพลุกพล่าน

เต็มไปด้วยผู้คน

ถนนก็กว้างขวาง เรียบ และสะอาด

มองไปรอบๆ เห็นว่ามีคนจำนวนมาก แต่งตัวหรูหรา

เห็นได้ชัดว่า ในเมืองนี้ มีคนรวยเยอะกว่า

แถมนักพรตเต๋า... ก็มีเยอะเช่นกัน!

ฟ่านหวู่เห็นข้อมูลสถานะมากมาย ในจำนวนนั้น มีข้อมูลสถานะหลายชุด ที่ดึงดูดความสนใจของเขา

ค่า [อายุขัย] ในข้อมูลสถานะพวกนั้น สูงกว่า 100 ส่วนค่า [พลัง] ก็สูงกว่า 4

แสดงว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา

แต่เป็นนักพรตเต๋าอย่างแท้จริง!

ในเมืองหลวงอิงเหอ ถึงแม้ว่าจะมีคนมากมาย แต่คนที่ร่างใหญ่กำยำเหมือนฟ่านหวู่ คงจะมีแค่เขาคนเดียว

ฟ่านหวู่พบว่า...

พอเขาเข้ามาในเมืองหลวงอิงเหอ เขาก็กลายเป็นจุดสนใจ สายตาพวกนั้น มีทั้งตกใจ หวาดกลัว ประหลาดใจ หวาดผวา

เขาคิดว่าคนในเมืองหลวง จะเคยเห็นอะไรมามากมาย พอเห็นคนที่ร่างใหญ่กำยำแบบเขา คงจะไม่ตกใจอะไร

แต่ไม่คิดว่า...

ฟ่านหวู่พบว่า ตัวเองประเมินสายตาของคนพวกนี้สูงเกินไป

เขาส่ายหน้า

ไม่สนใจ

เขาจูงวัวแก่ หาโรงเตี๊ยมจนเจอ บอกให้เสี่ยวเอ้อดูแลวัวแก่ จากนั้นก็เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม

เฉินจ้วนกับเฉินเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ตามฟ่านหวู่ไป พวกเขาบอกลาฟ่านหวู่ เพราะพ่อลูกคู่นี้มาที่เมืองหลวงอิงเหอ เพื่อร่วมงานวันเกิดของเทพเฉิงหวง

ส่วนบัณฑิตผู้นั้น เขาก็ไม่ได้ตามฟ่านหวู่ไปเช่นกัน เขาจะมาหาสหายที่เมืองหลวงอิงเหอ

ในบรรดาคนสี่คน มีแค่ฟ่านหวู่ที่ผ่านมาทางนี้ แล้วก็ไม่มีอะไรทำ

ในโรงเตี๊ยม

ฟ่านหวู่เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าบนคาน มีกระบี่ท้อแขวนอยู่ ด้ามกระบี่มีรู เชือกสีแดงเส้นหนึ่งร้อยผ่านรู แล้วก็ผูกยันต์ปราบผีไว้มากมาย

ถึงแม้ว่าฟ่านหวู่จะไม่รู้วิชาอาคม แต่ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้าที่ไวมาก เขาก็มองออกว่า กระบี่ท้อกับยันต์ปราบผีพวกนี้ เป็นของจริง

เถ้าแก่โรงเตี๊ยมเห็นฟ่านหวู่ ก็ตกใจกับรูปร่างของฟ่านหวู่

เขาเห็นว่าฟ่านหวู่กำลังมองกระบี่ท้อ

เขาก็เลยรวบรวมความกล้า อธิบายให้ฟ่านหวู่ฟัง "ท่านลูกค้า ท่านเพิ่งมาถึงเมืองหลวงอิงเหอไม่กี่วัน ใช่ไหม? นี่เป็นของที่ทางการให้พวกเราแขวนไว้บนคาน พวกเขาบอกว่า อีกไม่กี่วัน จะเป็นงานวันเกิดของเทพเฉิงหวง ซึ่งจัดขึ้นทุกๆ สิบปี"

"ช่วงนี้ ในเมืองหลวงอิงเหอ จะมีภูตผีปีศาจมากมาย บางทีอาจจะมีทั้งดีและร้าย ทางการบอกว่า ใช้กระบี่ท้อเป็นหลัก ยันต์ปราบผีเจ็ดใบเป็นรอง สามารถป้องกันบ้านเรือน ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้"

พูดถึงตรงนี้ เถ้าแก่ก็บ่น "ทุกๆ สิบปี ก็จะมีเรื่องแบบนี้ พวกเราที่เป็นคนท้องถิ่น ชินแล้ว แต่ทางการนี่ใจดำจริงๆ ของพวกนี้ ต้องใช้เงินซื้อ!"

"กระบี่ไม้ กระดาษไม่กี่แผ่น เชือกสีแดงสองเส้น พวกเขากลับขายข้าน้อยตั้งห้าสิบตำลึง!"

"เฮ้อ! งานวันเกิดของเทพเฉิงหวง มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราที่เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ? ปกติ... ก็ไม่เห็นท่าน... แค่กๆ!"

พอพูดถึงตรงนี้ เถ้าแก่ก็รู้สึกตัวว่า ตัวเองไม่ควรจะดูหมิ่นเทพเจ้า เขารีบตบปากตัวเอง

จากนั้นก็ประสานมือ ไหว้ไปรอบๆ "เทพเฉิงหวงโปรดอภัย! เทพเฉิงหวงโปรดอภัย!"

เถ้าแก่เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก พูดอย่างขมขื่น "ปากของข้า มันช่าง… แก้ไม่หายจริงๆ"

ดูเหมือนว่าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมผู้นี้จะเป็นคนช่างพูด ฟ่านหวู่จึงพูดขัดจังหวะ "เตรียมเนื้อให้ผินเต้าหน่อย ไม่ว่าจะเป็นเนื้อวัว เนื้อแกะ หรือเนื้อหมู... อะไรก็ได้ ขอเยอะๆ"

"หา?" เถ้าแก่โรงเตี๊ยมมองชุดนักพรตเต๋าของฟ่านหวู่ "เนื้... เนื้อวัว?"

"มีปัญหาอะไรเหรอ?" ฟ่านหวู่ถามกลับ

"ไม่มีขอรับ!" เถ้าแก่รีบยิ้ม "ท่านนักพรตเต๋าอยากจะกินอะไร ก็สั่งมาเถอะขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยจะให้พ่อครัวทำเดี๋ยวนี้"

ถึงแม้ว่าเถ้าแก่จะพูดแบบนี้ แต่ในใจเขาก็สงสัย

เท่าที่เขารู้...

นักพรตเต๋าไม่กินเนื้อวัว ใช่ไหม?

แปลกชะมัด!

ฟ่านหวู่ไม่ได้สนใจว่าเถ้าแก่จะคิดยังไง เขาหาที่นั่งที่มีคนน้อยๆ พอนั่งลง จู่ๆ ก็เหมือนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง หันไปมองประตูโรงเตี๊ยม

เห็นว่า...

นักพรตเต๋าหลายคนที่ดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ใส่ชุดนักพรตเต๋าที่เรียบง่าย เดินเข้ามา นักพรตเต๋าพวกนี้ ดูเหมือนจะเป็นศิษย์ร่วมสำนัก ชุดนักพรตเต๋าของพวกเขาเหมือนกัน

นักพรตเต๋าคนหนึ่งดูชรา ส่วนอีกหลายคนดูอายุยังน้อย

ฟ่านหวู่เห็นพวกเขา

พวกเขาก็เห็นฟ่านหวู่ที่สะดุดตาที่สุดในโรงเตี๊ยม

ต่างก็นิ่งอึ้งไป

"ขอเทียนจวินอวยพรให้มีอายุยืนยาว" นักพรตเต๋าเฒ่า ลูบเครา พูดด้วยความรู้สึก "งานวันเกิดของเทพเฉิงหวงในเมืองหลวงอิงเหอ ดึงดูดนักพรตเต๋าที่เก่งกาจมากมายจริงๆ"

"พลังชีวิตที่แข็งแกร่งขนาดนี้ พลังหยางที่ร้อนแรงเหมือนเตาหลอม สหายเต๋าผู้นี้ คงจะฝึกวิชาสายฉุนหยางสินะ?" (ฉุนหยาง พลังหยางบริสุทธิ์)

ในโรงเตี๊ยมนี้ นอกจากพวกเขาแล้ว ก็มีแค่ฟ่านหวู่ที่ใส่ชุดนักพรตเต๋า

"สหายเต๋า" ที่นักพรตเต๋าเฒ่าพูดถึง คงจะเป็นฟ่านหวู่

[เจ้าสำนักรุ่นที่หกของภูเขาเทียนฝู - อายุขัย: 399 - พลัง: 27.7 - ทักษะ: วิชาควบคุมกระบี่ด้วยปราณ , ยันต์ปราบผีร้อยแปดกระบวนท่าของภูเขาเทียนฝู , วิชาไม้ปัดฟุ่น...]

…