บทที่ 51พิษร้าย! ต้องเผามันให้กลายเป็นเถ้ากระดูก!

บทที่ 51พิษร้าย! ต้องเผามันให้กลายเป็นเถ้ากระดูก!

จริงๆ แล้ว ไม่ต้องเข้าไปในบ้าน ฟ่านหวู่ก็ได้กลิ่นเหม็นจากข้างนอกแล้ว กลิ่นนั้นเหมือนกลิ่นหนองกับเนื้อเน่า ผสมปนเปกัน ทำให้ผู้คนรู้สึกอยากจะอาเจียน

พอเขาเดินเข้าไปในบ้าน ก็เห็นภาพที่น่ากลัว

เขาเห็นว่า... บนพื้นในบ้าน มีเสื่อปูอยู่สิบกว่าผืน

บนเสื่อทุกผืน มีคนนอนอยู่

พวกเขาดูอ่อนแอมาก

ดูเหมือนจะอยู่ได้อีกไม่นาน

ตอนนี้ คนที่นอนอยู่บนเสื่อ น่าจะเป็นชาวบ้านของหมู่บ้านนี้

มีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง

คนชรา เด็ก

บนผิวหนังของพวกเขา มีแผลเต็มไปหมด แผลทุกแผลดูเหมือนปากปล่องภูเขาไฟ

ข้างในแผล มีหนองสีดำที่น่าขยะแขยง

หนองไหลลงมาตามผิวหนังอย่างช้าๆ

ฟ่านหวู่ยังสังเกตเห็นว่า เล็บของพวกเขาเป็นสีดำ หน้าซีดเผือด ปากก็เป็นสีม่วง

ทุกคนผอมแห้งมาก เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

แขนกับขาที่ผอมแห้งพวกนั้น...

ฟ่านหวู่คิดว่า แค่ใช้นิ้วกดเบาๆ ก็สามารถ...

บดขยี้กระดูกของพวกเขาได้

[เด็กหนุ่ม A - อายุขัย: 18 - พลัง: 0.1 - ทักษะ: ไม่มี]

[หญิงมีครรภ์...]

[...]

ฟ่านหวู่เห็นข้อมูลสถานะของคนที่นอนอยู่บนพื้น

ค่า [อายุขัย] กับค่า [พลัง] ของพวกเขา ต่ำมาก

อ่อนแอกว่าหวังเหล่าเอ้อที่เจอผีในเมืองฉิวหลงเสียอีก!

ส่วนใหญ่มีค่า [พลัง] แค่ 0.1 เด็กทารกที่เพิ่งเกิด ก็คงจะประมาณนี้

ไม่น่าแปลกใจเลย ทำไมพวกเขาถึงนอนนิ่ง ไม่ขยับ

ค่า [พลัง] แค่นี้...

ขยับได้ไง?

"หืม?" ฟ่านหวู่ที่ตาไว จู่ๆ ก็พบความผิดปกติ เขานั่งยองๆ มองชาวบ้านที่ป่วยหนักคนหนึ่ง เขากำลังมองมือของคนผู้นั้น

จะพูดให้ชัดเจนก็คือ...

เขากำลังมองเล็บ

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่? ชายชราผู้นำหมู่บ้านก็เดินเข้ามา เห็นการกระทำของฟ่านหวู่ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดเตือน "ท่านนักพรตเต๋า..."

แต่เขาเพิ่งพูดได้สองคำ ฟ่านหวู่ก็ขัดจังหวะ "เล็บของพวกเขา มัน... ยาวเร็วขนาดนี้มาตลอดงั้นเหรอ?"

"หา?" ชายชราอึ้งไป

เขาตอบตามสัญชาตญาณ "ก่อนที่พวกเขาจะป่วย พวกเขาก็ปกติดี พอป่วยแล้ว พวกเขาก็เริ่มแปลกประหลาด ไม่เพียงแต่มีฝีหนองขึ้นเต็มตัว แขนขาก็เย็นเฉียบ เล็บมือเล็บเท้าก็เป็นสีดำ"

"เล็บมือเล็บเท้าของพวกเขา ยาวเร็วมาก ข้าต้องให้คนมาตัดเล็บให้พวกเขาทุกวัน ที่แปลกยิ่งกว่าก็คือ เล็บสีดำของพวกเขา แข็งเหมือนไม้"

พูดถึงตรงนี้ ชายชราก็รู้สึกตัว พูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นเล็กน้อย "ท่านนักพรตเต๋า ท่าน... ท่านดูออกใช่ไหมว่าพวกเขาเป็นอะไร?"

"ไม่รู้"

ฟ่านหวู่ตอบตรงๆ ไม่ได้สนใจว่าคำตอบของเขา จะทำให้ชายชราเสียใจหรือไม่?

เขาถามต่อ "พวกเขาป่วยมานานแค่ไหนแล้ว?"

ชายชรานึกอยู่ครู่หนึ่ง ตอบว่า "ประมาณ ห้าหกวันก่อนมั้ง?"

จากนั้น เขาก็เห็นนักพรตเต๋าร่างกำยำ...

กำลังจะจับคนป่วยคนหนึ่ง!

ทำให้ชายชราตกใจ

คนป่วยพวกนี้ อ่อนแอมาก! ถ้าไม่ระวังละก็ พวกเขาอาจจะตาย!

แต่เขายังไม่ทันได้ห้าม

มือของฟ่านหวู่ ก็สัมผัสริมฝีปากของคนป่วยคนหนึ่ง แล้วก็แงะปากของอีกฝ่ายออก

เห็น... เขี้ยวที่ยาวมาก!

แม้งเอ้ย!

แขนขาแข็งทื่อ

สีหน้าซีดเผือด

ริมฝีปากเป็นสีม่วง

เล็บมือเล็บเท้ายาวเร็ว แถมยังแข็งมาก

เขี้ยวในปาก ยาวกว่าคนธรรมดา

ร่างกายส่งกลิ่นเหม็นแปลกๆ เหมือนศพที่กำลังเน่าเปื่อย แต่พวกเขาก็ยังมีชีวิตอยู่

หลายๆ อย่างรวมกัน...

ทำให้ฟ่านหวู่นึกถึงสิ่งมีชีวิตอย่างหนึ่ง

- ผีดิบ! (เจียงซือ ให้นึกภาพผีดิบกระโดดก๋อยๆ นะคะ 555)

ในโลกแห่งภูตผีปีศาจนี้ มีผีดิบจริงๆ หรือไม่? ฟ่านหวู่เองก็ไม่รู้ เพราะเขาเพิ่งจะเจอผีร้ายจริงๆ ตอนที่อาจารย์จอมปลอมตายไป

"นี่มัน..."

ถึงแม้ว่าชายชราจะมีอายุมาก แต่สายตาของเขาก็ยังดีอยู่

เขาก็เห็นเขี้ยวที่เหมือนสัตว์ร้าย

ทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุก

"ท่านนักพรตเต๋า ข้ามาดูอาการของพวกเขาทุกวัน ไม่เคยเห็นฟันของพวกเขายาวขนาดนี้มาก่อน"

ชายชรากลืนน้ำลาย "นี่มัน... ทำให้ข้านึกถึงพิษอย่างหนึ่ง ซึ่งมันเขียนไว้ในตำราแพทย์โบราณ!"

"หืม?" ฟ่านหวู่หันไปมองเขา

ชายชราพูดต่อ "มันคือพิษร้ายแรงที่ชื่อว่า "พิษเจียงซือ" คนที่โดนพิษนี้ ในเจ็ดวัน ร่างกายจะแข็งทื่อ ผิวหนังจะแข็งเหมือนเกราะ จะมีเขี้ยวงอกออกมา พอครบเจ็ดวัน ความทรงจำจะหายไป สติจะเลอะเลือน กลายเป็นคนบ้า เหมือนศพเดินได้"

"ข้าเคยอ่านตำราแพทย์เล่มนั้นเมื่อนานมาแล้ว ถ้าท่านนักพรตไม่แงะปากของเขา ข้าคงจะ... นึกไม่ออก"

ชายชราหยุดไปครู่หนึ่ง เขากำลังรำลึกถึงความทรงจำในอดีต พูดว่า "ข้าจำได้ว่า ในตำราเล่มนั้นเขียนว่า คนที่โดนพิษเจียงซือ ต้องใช้ข้าวเหนียวเป็นตัวยาหลัก เลือดไก่ตัวผู้เป็นตัวยารอง ผสมให้เข้ากัน แล้วก็ทาไปทั่วร่างกาย"

"ตอนกลางวัน ต้องพาคนป่วยไปตากแดด ส่วนกลางคืน ห้ามให้คนป่วยโดนเสียงอีกาปลุก ถ้าพลาดช่วงเวลาสามวันนี้ไป ต้องรีบไปหานักพรตเต๋า ให้ท่านช่วยขับพิษ"

"ถ้าพลาดช่วงเวลาสามวันนี้ไป แล้วหานักพรตเต๋าไม่ได้... ต้องให้คนป่วยตากแดดจนตาย หรือไม่ก็เผาคนป่วยให้กลายเป็นเถ้ากระดูก"

"เพื่อไม่ให้เขากลายเป็นผีดิบ ออกมาทำร้ายชาวบ้าน"

พูดถึงตรงนี้...

ชายชราก็เงียบไป

ริมฝีปากของเขาสั่น เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่คำพูดเหล่านั้น ติดอยู่ที่ลำคอ พูดไม่ออก

เขามองชาวบ้านที่นอนอยู่บนพื้น หลับตาลงอย่างช้าๆ

ถอนหายใจอย่างจนใจ

ส่วนฟ่านหวู่ที่ได้ยินแบบนี้...

เขาก็ครุ่นคิด

ถ้าตำราแพทย์ที่ชายชราเคยอ่านเมื่อตอนหนุ่มๆ ไม่ได้แต่งขึ้นเอง งั้นก็แสดงว่า ในโลกแห่งภูตผีปีศาจนี้ มีผีดิบจริงๆ

แล้วก็… ตำราแพทย์เล่มนั้น ไม่น่าจะแต่งขึ้นเอง เพราะนี่มันโลกแห่งภูตผีปีศาจ!

ภูตผีปีศาจมีเยอะแยะ!

เทพเจ้ากับพระพุทธเจ้าก็คงจะมี!

ใครจะกล้าแต่งเรื่องแบบนี้ขึ้นมาล่ะ ใช่ไหม?

ไม่กลัวว่าพอเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป จะทำให้คนอื่นเดือดร้อน แล้วก็โดนสวรรค์าลงโทษหรอกเหรอ?

อ้อ!

อาจารย์จอมปลอมของเขา กล้าแต่งนี่นา…

งั้นก็ไม่เป็นไร!

"รอข้าสักครู่" ฟ่านหวู่พูดจบ ก็เดินออกจากบ้าน

เขาเดินไปหาวัวแก่ หยิบกระป๋องเหล็กออกมาจากกระเป๋าที่วัวแก่แบก

แล้วก็เดินกลับเข้าไป

"ท่านนักพรตเต๋า นี่มัน...?" ชายชราเห็นฟ่านหวู่ถือกระป๋องเหล็กไว้ในมือ ก็ไม่รู้ว่าฟ่านหวู่อยากจะทำอะไร

ฟ่านหวู่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ท่านผู้นำหมู่บ้าน ให้คนเอาขี้เถ้าธูปในนี้ ไปทาบนตัวของคนที่โดนพิษเจียงซือ แล้วก็เอาขี้เถ้าธูปไปผสมน้ำ ให้พวกเขาดื่ม ถ้าดื่มไม่ได้ ก็ใช้ท่อไม้ยัดเข้าไปในปาก"

พอชายชราได้ยินแบบนี้ แววตาของเขาก็มีความหวัง "ท่านนักพรต ท่าน... ท่านมีวิธีรักษาพวกเขา ใช่ไหม?"

"ไม่มี"

ฟ่านหวู่ตอบอย่างตรงไปตรงมา "บางทีอาจจะทำให้พวกเขาตายเร็วขึ้นด้วยซ้ำ"

ชายชรา: "...หา?"

...