EP.2 ฮาตาเกะ ซาคุโมะ

EP.2 ฮาตาเกะ ซาคุโมะ

(มุมมองของ อาโอกิ)

ฮ่าๆ... ชีวิตฉันมันซับซ้อนจริงๆนะ ถ้าจำไม่ผิดฉันน่าจะอายุเท่ากับคาคาชิ , โอบิโตะ และคนอื่นๆนั่นแหละ

ฉันเดาว่าชีวิตฉันคงไม่แย่เกินไปนัก โอ้ ฉันมาถึงแล้ว

"ตริง!"

“ไงเจ้านาย คุณมาเช้าเหมือนเช่นเคยเลยนะ” หญิงสาววัย 30 ปีคนนึงกล่าวทักทาย โดยเธอนั้นเป็นเพื่อนสนิทของแม่ผู้ล่วงลับของฉันเอง เธอนั้นมีผมยาวสีดำ ตาสีดำ และผิวที่ขาว รวมถึงมีรูปร่างที่สวยงามและน่าดึงดูดด้วย

“ถูกต้องแล้ว ป้านันซ่า แล้วเป็นยังไงบ้างครับ เสบียงยังพอมีเหลือไหม และมีอุปกรณ์อะไรที่ต้องซื้ออีกไหม” ฉันถามขณะมองไปที่นันซ่า

“ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันยังมีของชำอีกมากมายและอุปกรณ์ต่างๆก็ยังอยู่ในสภาพดี” นันซ่าตอบในขณะที่กำลังจัดระเบียบอุปกรณ์

“เข้าใจแล้ว แล้วยอนจิอยู่ไหนละครับ เขามาสายเหมือนเคยเหรองั้นเหรอ” ฉันมองไปรอบๆเพื่อมองหายอนจิ 1 ในพนักงานของฉันเหมือนกับนันซ่า แต่ยอนจินั้นมักจะมาสายอยู่บ่อยๆ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังเป็นคนดีและทำงานที่นี่มา 2 ปีแล้ว

“ยังมาไม่ถึงเลยนะ เขาเป็นเด็กที่ชอบสร้างปัญหาจริงๆ” นันซ่าพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่ห้องครัว

“งั้นก็ช่วยเตือนยอนจิด้วยว่าอย่ามาสายบ่อยเกินไป งั้นผมไปแล้วนะครับป้านันซ่า” ฉันก้าวเดินออกไปและเห็นนันซ่าหยุดเดินและจ้องมองมาที่ประตูในขณะที่ฉันกำลังจะออกไป

“เห้ย เจ้าเด็กคนนั้น... อาโอกินี่เริ่มจะเหมือนเธอมากขึ้นแล้วนะฮานะ เธอเห็นลูกชายของเธอไหม ? เพราะจากภายนอกอาโอกิดูเหมือนเด็กธรรมดาคนนึง แต่ฉันก็รู้ว่าอาโอกินั้นกำลังปิดบังบางอย่างอยู่ ซึ่งฉันหวังว่าอาโอกิจะเต็มใจแบ่งปันความคิดของเขากับฉันนะ” นันซ่าพึมพำในขณะที่ดวงตาของเธอจ้องไปที่ท้องฟ้า

...

ก่อนหน้านี้ขณะที่ฉันเดินออกไป ฉันได้ยินนันซ่าพึมพำบางอย่างเกี่ยวกับฉัน ซึ่งฉันรู้ว่าเธอคงเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฉัน

แต่อย่างไรก็ตาม ฉันนั้นไม่สามารถเปิดเผยความลับของตัวเองได้ เพราะสิ่งที่ฉันกำลังประสบอยู่นั้นมันช่างพิเศษเกินไป และมันยากจะเชื่อได้อย่างแน่นอน ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไร

หลังจากนั้นไม่นานฉันก็มาถึงที่ทำงานของพ่อ ซึ่งตอนนี้เป็นที่ที่ฉันฝึกฝนทักษะการตีอาวุธของฉัน

“สวัสดีครับหัวหน้า!” ฉันเรียกเมื่อเห็นเจ้านายของเขากำลังคุยกับใครคนนึงอยู่

(มุมมองอาโอกิจบ)

...

...

...

ชายผมสีขาวเงินที่ยืนอยู่ตรงหน้าของอาโอกินั้น เขาสูงและแข็งแรง แถมเปี่ยมไปด้วยออร่าของนินจาผู้มากประสบการณ์

“โอ้ อาโอกิ มานี่สิ! มาแนะนำตัวกับเพื่อนเก่าของฉันหน่อย ผู้ชายคนนี้กำลังประสบปัญหาบางอย่างอยู่ ดังนั้นมาพยายามช่วยเขาหน่อยสิอาโอกิ โดยให้กำลังใจเขาสัก 2-3 คำ” เจ้านายของอาโอกิกล่าว โดยเขานั้นเป็นผู้ชายร่างใหญ่หุ่นล่ำสัน เขามีกล้ามเป็นมัด ผมยาวสีดำ และเคราหนา ทำให้ดูแมนและแข็งแกร่ง

อาโอกิทำตามคำสั่งของเจ้านายของเขา ซึ่งเมื่ออาโอกิได้มองชายคนนั้นอย่างใกล้ชิดเขาก็ต้องตกตะลึงทันที เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของอาโอกิคือ ฮาตาเกะ ซาคุโมะ พ่อของฮาตาเกะ คาคาชิ โฮคาเงะรุ่นที่ 6 ในอนาคต แต่อย่างไรก็ตาม ซาคุโมะนั้นดูไม่สบายเลย ใบหน้าของเขาซีดเผือด และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกดดัน

'นี่คือสภาพหลังจากภารกิจที่ทำให้เขาเลือกที่จะช่วยเพื่อนของเขาแทนที่จะทำภารกิจให้สำเร็จงั้นเหรอ... ฉันควรช่วยซาคุโมะไหมนะ แต่ถ้าฉันช่วยเรื่องราวจะเปลี่ยนไป แต่อย่างไรก็ตาม ชีวิตของคนๆนึงมันจะไม่มีความสำคัญมากกว่าเนื้อเรื่องเลยเหรอ บ้าเอ้ย เรื่องนี้มันเริ่มทำให้ฉันเครียดแล้ว' อาโอกิคิดขณะมองซาคุโมะด้วยความกังวล

“หืม...มีอะไรเหรอ อาโอกิ” เจ้านายของเขาถามเมื่อนั้นสังเกตเห็นว่าอาโอกิกำลังจมอยู่กับความคิด

“ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่... ลุงคนนี้เค้าไม่ใช่ฮีโร่ของหมู่บ้านหรอกเหรอครับ เพราะงั้นทำไมเขาถึงดูหน้าซีดจัง” อาโอกิถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใย โดยคำพูดนั้นมันได้ฟาดลงมาเหมือนฟ้าผ่า มันทำให้ตาของเจ้านายและซาคูโมะเบิกกว้างขึ้นมา

“อย่ากดดันตัวเองเลยนะครับคุณลุง เพราะการทำภารกิจให้สำเร็จก็เป็นเรื่องสำคัญ แต่การช่วยเพื่อนนั้นมันสำคัญกว่ามาก เพราะถ้าการทำภารกิจล้มเหลวทำให้เราถูกเรียกว่าเศษสวะ เจ้าคนที่ทอดทิ้งเพื่อนมันก็แย่ยิ่งกว่าเศษสวะซะอีก” อาโอกิได้พูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังและมองซาคุโมะด้วยความมั่นใจอย่างสุดซึ้ง

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________