บทที่ 380 - ปลาที่หลุดจากร่างแห

บทที่ 380 - ปลาที่หลุดจากร่างแห

'ไฟ' ไม่รีบร้อน เขารออย่างใจเย็นให้ผู้ใหญ่บ้านเดินออกไป แล้วค่อยขึ้นรถ

"หัวหน้าครับ ตาแก่คนนั้นขึ้นรถไปแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีใครออกมาอีก"

เหอเฉินกวงจับตารถบรรทุกคันหลังและบ้านของผู้ใหญ่บ้านอย่างไม่วางตา

"ไม่ต้องรีบ ตามสถานการณ์ปกติ รถบรรทุกคันหลังจะขนของจากบ้านผู้ใหญ่บ้านขึ้นรถ ดังนั้นเดี๋ยวคอยสังเกตคนที่จะเดินเข้าเดินออกจากรถบรรทุกให้ดี ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบรายงานฉันทันที"

"รับทราบ!"

หน่วยรบพิเศษหญิงหงส์เพลิงเองก็เข้าประจำที่เรียบร้อยแล้ว

เย่ชุ่นซินและเสิ่นหลานหนีเลือกจุดซุ่มยิงที่อยู่ตรงข้ามกับจุดของเหยี่ยวเวหาและนกฟลามิงโกพอดี

ทำแบบนี้ทีมซุ่มยิงทั้งสองทีมก็จะสามารถครอบคลุมพื้นที่รอบบ้านผู้ใหญ่บ้านได้ทุกมุมมอง

ไม่มีทางที่จะมีอะไรหลุดรอดสายตาไปได้

เป็นไปตามข้อมูลที่หลินเสวียนได้รับมา มีคนสองคนแต่งกายด้วยชุดชาวบ้านเดินลงมาจากรถบรรทุกแล้วมุ่งหน้าไปทางบ้านผู้ใหญ่บ้าน

"ระวังตัวด้วย คนออกมาแล้ว ทุกหน่วยเตรียมพร้อม จับตาดูสองคนนี้ไว้"

"จำไว้ ถ้าคนที่ออกมาไม่ใช่สองคนเมื่อกี้ ให้ลงมือทันที!"

"หงส์เพลิงรับทราบ"

"เหยี่ยวเวหารับทราบ"

ถึงแม้หลินเสวียนจะยังอยู่ระหว่างทาง แต่เขาก็รับรู้สถานการณ์รอบบ้านผู้ใหญ่บ้านผ่านการรายงานของลูกทีมอย่างทะลุปรุโปร่ง

"หัวหน้าชือโหยว คุณมั่นใจเหรอครับว่าไฟจะเลือกวิธีนี้?"

"ฮึๆ เจสัน จนถึงตอนนี้คุณก็ยังไม่เชื่อว่าความคิดของพวกเราถูกต้องสินะ เอาเถอะ อีกไม่เกินสิบนาทีผลลัพธ์ก็จะออกมาแล้ว ถ้าพวกเขาหาตัวไฟไม่เจอ ก็แสดงว่าเราคิดผิด ผมจะยอมรับผิดและให้คำอธิบายกับคุณเอง"

"แต่ถ้าสมมติว่าแผนปฏิบัติการครั้งนี้ของพวกเราถูกต้องแม่นยำ ก็รบกวนหัวหน้าเจสันช่วยชี้แจงกับทางกองบัญชาการของคุณตอนกลับไปด้วยแล้วกัน ถึงรายละเอียดทั้งหมดของครั้งนี้ เพื่อไม่ให้พวกเขาเข้าใจผิด"

เจสันเข้าใจความหมายของหลินเสวียนดี จึงตบ อกรับประกัน

"ถ้าไม่ใช่เพราะเบื้องบนให้ความสำคัญกับมิตรภาพระหว่างประเทศกับเฟิ่งกั๋วมาก ฉันก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้หรอก"

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเสียงในใจของหลินเสวียน จะให้เจสันรู้ไม่ได้เด็ดขาด

ไฟเองก็มองเห็นคนสองคนเดินเข้ามาแล้ว มือของเขากำมีดสั้นไว้แน่น

ขอแค่พวกมันเดินเข้ามาอีกไม่กี่ก้าว เขาจะลงมือทันที

เหอเฉินกวงและพวกก็จ้องเขม็งไปที่ประตูบานนั้น ถ้ามีคนอื่นเดินออกมา พวกเขาจะยิงทิ้งทันที

"ตูม!"

ทันใดนั้นเอง ห่างออกไปไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ ก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่รู้สิ รบกันแล้วเหรอ? เมื่อวานเพิ่งมีทหารเข้ามาไม่ใช่เหรอ?"

"พูดจาเหลวไหล แถวนี้จะมีใครมารบกัน ตอนนี้มันยุคสมัยแห่งความสงบสุขแล้ว อย่าพูดมั่วซั่ว!"

"ฉันว่ามีสิทธิ์นะ ได้ข่าวว่าช่วงนี้ข้างนอกไม่ค่อยสงบด้วย!"

เสียงระเบิดทำให้ชาวบ้านจิ่วเหอแตกตื่นโกลาหล

เพราะเสียงระเบิดกะทันหันนี้ คนสองคนที่กำลังจะเดินไปถึงตัวไฟจึงหันหลังวิ่งหนีออกไปทันที

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่รู้เหมือนกัน ระวัง! คนข้างในออกมาแล้ว!"

เหอเฉินกวงรีบดึงสติตัวเองกลับมาจากเสียงระเบิดเมื่อครู่ ภารกิจตรงนี้ยังไม่จบ

"ไม่ใช่นี่ นั่นมันคนเดิมที่เพิ่งเดินเข้าไปเมื่อกี้ นกฟลามิงโก ติดต่อหัวหน้าหน่อย เช็คดูซิว่าตอนนี้หัวหน้าถึงไหนแล้ว?"

"ได้"

"หัวหน้า หัวหน้า นกฟลามิงโกเรียกหัวหน้า!"

ไม่มีสัญญาณตอบรับ

"หัวหน้า?! ได้ยินแล้วตอบด้วย"

ยังคงเงียบกริบ

"แย่แล้ว ติดต่อหัวหน้าไม่ได้เลย"

สภาพของหลินเสวียนในตอนนี้เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวมอมแมม เขานอนแผ่หราอยู่บนพื้น หอบหายใจถี่

"เวรเอ๊ย หัวหน้าเจสัน คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย"

"แค่ก แค่ก แค่ก ไม่เป็นไร... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?"

สภาพของเจสันก็ดูไม่ดีไปกว่ากัน ตอนนี้เจสันดูสะบักสะบอมสุดๆ

หลินเสวียนรีบยันตัวลุกขึ้นมองดูรอบๆ แล้วกดวิทยุสื่อสาร

"เหยี่ยวเวหา เหยี่ยวเวหา ทางนั้นสถานการณ์เป็นไงบ้าง?"

ผลปรากฏว่าในหูฟังของหลินเสวียนมีแต่เสียงซ่าของคลื่นรบกวน

"บ้าเอ๊ย นักบิน ได้ยินฉันพูดไหม?"

"รายงาน ได้ยินครับ!"

นักบินเองก็ตัวเต็มไปด้วยฝุ่น

"มังกรสี่ตา?"

"อยู่ครับ!"

"ผีเสื้อหางแฉก? เอ้อร์หนิว?"

"อยู่ครับ!"

ได้ยินเสียงลูกทีมตอบรับ หลินเสวียนถึงค่อยโล่งใจ อีกด้านหนึ่งเจสันก็เช็คจำนวนลูกน้องตัวเองเรียบร้อยแล้ว

"ชือโหยว นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? ทำไมจู่ๆ ตรงนี้ถึงมีระเบิดฝังอยู่ได้?"

"แม่เอ๊ย ฉันจะไปรู้เรอะ คงมีใครบางคนจงใจไม่อยากให้เราเข้าหมู่บ้านตอนนี้ ดูท่าข้อสันนิษฐานของพวกเราจะถูกต้องเป๊ะๆ ในหมู่บ้านนี้มีลับลมคมในแน่"

เจสันเองก็นึกถึงจุดนี้ได้เหมือนกัน

"เราจะเอายังไงกันต่อ?"

"รอไปก่อน ในเมื่ออีกฝ่ายอยากจะรั้งพวกเราไว้ที่นี่ วิธีการคงไม่ได้มีแค่นี้แน่ ออกไปตอนนี้มีหวังได้ทิ้งชีวิตไว้เปล่าๆ"

สิ่งที่หลินเสวียนกังวลที่สุดตอนนี้คือฝั่งของเหอเฉินกวง

ตอนนี้พวกตนติดแหง็กอยู่ที่นี่ แถมฝ่ายตรงข้ามเตรียมการมาดีขนาดนี้

แสดงว่าพวกเหอเฉินกวงเองก็น่าจะถูกเปิดโปงตำแหน่งไปแล้วเหมือนกัน

เป็นอย่างที่หลินเสวียนคิดจริงๆ บนเนินเขาห่างออกไปไม่ไกล มีคนกลุ่มหนึ่งประมาณสิบคนกำลังซุ่มดูอยู่

ผู้นำกลุ่มไม่ใช่ใครอื่น ไบเออร์นั่นเอง!

"ลูกพี่ เอาไงต่อดี? พวกมันโดนเราสกัดไว้ตรงนี้แล้ว"

"ยิงพลุสัญญาณขึ้นฟ้า รออีกสักสองสามชั่วโมงแล้วค่อยถอนตัว"

"ครับ"

"ฉันจะล่วงหน้าไปก่อน จำไว้ ระวังตัวด้วย คู่ต่อสู้ไม่หมู อย่าให้โดนจับได้ล่ะ!"

"วางใจเถอะครับ ต่อให้โดนจับได้ ก็ได้ไปแค่ศพเท่านั้น"

"ดีมาก"

ได้ยินลูกน้องรับคำหนักแน่น ไบเออร์ก็วางใจ เขามองดูสถานการณ์ด้านล่างของพวกหลินเสวียนอีกครั้งก่อนจะหายตัวไปในป่า

"ฟิ้ว!"

หลังจากไบเออร์จากไปไม่กี่นาที พลุสัญญาณลูกหนึ่งก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เหอเฉินกวงสังเกตเห็นปรากฏการณ์ประหลาดนี้

"เอาไงต่อดี?"

สถานการณ์ข้างล่างวุ่นวายไปหมด ผู้คนจำนวนมากวิ่งกรูไปทางทิศที่เกิดระเบิด

ทำให้บริเวณนี้แทบไม่เหลือคนแล้ว

"ลงไป! ไอ้หมอนั่นต้องยังอยู่ในบ้านแน่ เราลงไปดูกัน!"

เหอเฉินกวงพลิกตัววิ่งลงไปทันที หวังเยี่ยนปิงตามติดไปไม่ห่าง

น่าเสียดาย พอพวกเขาลงไปถึง คนก็หายไปแล้ว

"โธ่เว้ย!"

"ไป ที่นี่ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่อแล้ว ระเบิดทางโน้นน่าจะเกี่ยวกับพวกหัวหน้า เราไปดูทางโน้นกันก่อน"

"ตกลง!"

"หงส์เพลิง ถอนกำลัง!"

พอพวกเหอเฉินกวงไปถึง หลินเสวียนก็จัดการสถานการณ์จนเข้าที่เข้าทางแล้ว

"หัวหน้า เป็นอะไรไหมครับ?"

"ไม่เป็นไร ทางพวกนายล่ะเป็นไงบ้าง? เจอคนน่าสงสัยบ้างไหม?"

เหอเฉินกวงส่ายหน้า

"ไม่เจอครับ ทุกอย่างปกติดี หรือว่าเราจะเดาผิดกันนะ?"

[จบแล้ว]