บทที่ 320 - เทพราตรี ปะทะ ชือโหยว

บทที่ 320 - เทพราตรี ปะทะ ชือโหยว

"อะไรนะ?"

คำพูดของขาใหญ่จากซิงโจวเพิ่งจบลง ก็ก่อให้เกิดคลื่นลมลูกใหญ่ในศูนย์บัญชาการ

"ที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?"

แม้ประเทศปั้งจะถูกเขี่ยออกจากการซ้อมรบไปตั้งแต่เนิ่นๆ

แต่เบื้องบนของประเทศปั้งก็ไม่ได้มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้

ทว่าพอได้ยินว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลังแบบนี้ ประเทศปั้งก็นั่งไม่ติดเหมือนกัน

"ฮึๆ จริงหรือไม่จริง เราให้นายพลแจ็คอธิบายให้พวกเราฟังหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ?"

ขาใหญ่จากซิงโจวมองนายพลแจ็คอย่างท้าทาย

เขาอยากจะรู้นักว่าครั้งนี้ประเทศเย่จะอธิบายกับทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้อย่างไร

"คำอธิบาย ผมไม่รู้ว่าทางซิงโจวต้องการคำอธิบายเรื่องอะไร

แต่เรื่องเหรียญตรานั้น เป็นความจริงที่พวกเรานำไปวางไว้ในเกาะล่วงหน้า

เพียงแต่ดูเหมือนว่า เทพราตรีจะใช้เวลาสั้นที่สุดในการค้นหาเหรียญตรานี้จนเจอเท่านั้นเอง"

"ฮึๆ ไม่ได้เจอนายพลแจ็คเสียนาน ความสามารถในการกลับขาวเป็นดำยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิมนะ

งั้นฉันขอถามหน่อย ถ้าบอกว่าเทพราตรีหาเหรียญตราเจอ

แล้วทำไมเขาไม่เอาเหรียญตรานั้นออกมาประกาศชัยชนะในการซ้อมรบครั้งนี้ไปเลยล่ะ?"

"เทพราตรีเป็นสมาชิกและหัวหน้าทีมของหน่วยรบพิเศษระดับไพ่ตายของประเทศเย่

สิ่งที่เราทำได้ก็แค่กระจ่ายภารกิจให้เขา ส่วนเขาจะทำอย่างไรให้สำเร็จ

ในระหว่างกระบวนการจะตัดสินใจทำอะไร นั่นเป็นเรื่องของเทพราตรี

ทีมของประเทศเย่ตัดสินใจกันเอง คงไม่จำเป็นต้องมารายงานให้คุณทราบกระมัง"

"ดี ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เรื่องนี้ฉันจะไม่ตามตอแยอีก

แต่ว่า ทุกทีมที่เข้าไปในเกาะครั้งนี้ต่างเคยเจอคนคนหนึ่ง

นั่นก็คือเจ้าหน้าที่ต้อนรับที่สนามบินตอนที่พวกเขามุ่งหน้าไปยังเกาะ

แต่หลังจากนั้น นายพลแจ็คทราบหรือไม่ว่าเจ้าหน้าที่ต้อนรับคนนั้นกลายเป็นใคร

เขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของหน่วยจู่โจมเทพราตรี และโชคร้าย

ที่สมาชิกคนนี้ถูกหน่วยจู่โจมเสือชีตาห์ของเราจับตัวได้ในระหว่างการซ้อมรบ"

ได้ยินคำพูดของขาใหญ่จากซิงโจว แม้แต่นายพลแจ็คก็ชะงักไปเล็กน้อย

เรื่องนี้เขาไม่รู้เรื่องเลย แต่ด้วยสถานะของอีกฝ่าย คงไม่ถึงขั้นต้องโกหกเขา

ดูท่าจะเป็นการกระทำโดยพลการของเทพราตรีอีกแล้ว

"เพราะฉะนั้นนายพลแจ็คของเราควรจะให้คำอธิบายกับเราสักหน่อยไหม

ทำไมสมาชิกของหน่วยจู่โจมเทพราตรีถึงไปอยู่ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่แบบนั้นได้

แถมตำแหน่งนี้ยังสามารถรับรู้สถานการณ์ของทีมอื่นๆ ได้ตลอดเวลา เรียกได้ว่าเป็นสายลับที่วางไว้อย่างเปิดเผยเลยก็ว่าได้"

"ฮึๆ ในเมื่อพูดกันถึงขนาดนี้แล้ว ท่านนายพลคนนี้ก็อยากจะถามกลับบ้าง คุณต้องการให้เราอธิบายอะไร?

เรื่องนี้ ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ น่าจะเป็นการตัดสินใจของเทพราตรีเอง

แต่ว่า พวกคุณไม่พบความผิดปกติเอง นั่นก็เพราะพวกคุณไร้ความสามารถ

ทำไมตอนนี้ถึงมีแค่ซิงโจวที่ออกมาโวยวาย? ก็เพราะคนบางคนไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ในการซ้อมรบครั้งนี้

แต่กลับไม่ยอมพิจารณาตัวเองว่าทำไมถึงแพ้

อีกอย่าง ผมได้ยินมาว่ามีใครบางคนพกพาบรรจุระเบิดเพลิงติดตัวไปด้วย

ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ถ้าหากเวลานี้ผมขอตรวจสอบขึ้นมา

น่าจะมีใครบางคน ตื่นเต้นยิ่งกว่าผมเสียอีกมั้ง"

นายพลแจ็คไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน ขาใหญ่จากซิงโจวคิดจะเล่นงานเทพราตรี

ฝันไปเถอะ

"แน่นอน เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นต้องกัดไม่ปล่อย

เอาเป็นว่า เรื่องนี้ก็ให้มันแล้วกันไป คุณคิดว่ายังไง?"

ความหมายของนายพลแจ็คชัดเจนมาก นั่นคือใช้ข่าวนี้แลกกับการปิดปากของขาใหญ่จากซิงโจว

"ดี ในเมื่อนายพลแจ็คใจกว้างขนาดนี้ สำหรับเรื่องนี้ ผมยังจะมีอะไรพูดได้อีก

ครั้งนี้ถือว่าแล้วกันไป หวังว่าคราวหน้า นายพลแจ็คจะรักษากฎกติกาอย่างเคร่งครัด

ถ้ายังมีการเข้าข้างกันแบบนี้อีก ถึงตอนนั้นประเทศเย่คงจะดูไม่จืดแน่"

"ประเทศเย่ของเราจะทำยังไง ยังไม่ถึงคราวให้ซิงโจวเข้ามายุ่ง

ในเมื่อครั้งนี้ทีมของซิงโจวถูกคัดออกไปแล้ว งั้นเราคงไม่รั้งคุณไว้แล้วนะ ไว้เจอกันคราวหน้า"

นายพลแจ็คไม่ไว้หน้าคนจากซิงโจวเลยสักนิด เรื่องที่พวกเขาร่วมมือกับหน่วยจู่โจมอิงเจี๋ยลอบกัดเทพราตรี

เทพราตรีส่งข่าวกลับมาบอกตั้งนานแล้ว แน่นอน รวมไปถึงข่าวที่เทพราตรีจะดวลเดี่ยวกับชือโหยวด้วย

เมื่อนึกถึงตรงนี้ นายพลแจ็คก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองผู้การ 102 เว่ยหราน ของประเทศฮวา เจ้านี่รับมือยากไม่ใช่เล่น

เว่ยหรานทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ หลับตาพักผ่อนอย่างสบายใจ ส่วนผลงานของพวกหลินเสวียน

ขนาดหน่วยจู่โจมเสือชีตาห์กับหน่วยจู่โจมอิงเจี๋ยยังถูกคัดออกไปแล้ว

ภัยคุกคามของพวกเขาก็ลดลงไปเยอะ แถมตอนนี้อย่างน้อยก็ยังมีความสัมพันธ์เป็นพันธมิตรกันแค่ในนาม

เขาไม่รู้เรื่องที่หลินเสวียนนัดดวลกับเทพราตรีเลยสักนิด

นี่เป็นค่ำคืนที่สามของพวกหลินเสวียนบนเกาะแห่งนี้ พรุ่งนี้เช้า หลินเสวียนต้องไปตามนัดดวลกับเทพราตรีแล้ว

ก่อนจะเข้าร่วมการซ้อมรบครั้งนี้ หลินเสวียนก็หวังว่าจะได้ประลองกับขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดนี้สักครั้ง

โอกาสมาถึงแล้ว!

คืนที่นอนไม่หลับ

ดวงอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้าของเกาะ แสงแดดสาดส่องทอดเงาร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งให้ยาวเหยียด

"นึกไม่ถึงว่าคุณจะมาเช้าขนาดนี้"

"ผมไม่ชอบผิดนัด และยิ่งไม่ชอบให้คนอื่นรอ

ในเมื่อครั้งนี้ผมเป็นคนเสนอให้ประลอง

ดังนั้นผมก็ต้องมาก่อน นี่เป็นมารยาทพื้นฐานที่สุด"

หลินเสวียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"สมกับเป็นไพ่ตายจากประเทศเย่ ทุกอิริยาบถล้วนมีกลิ่นอายของชนชั้นสูง

บางทีผมยังสงสัยเลยว่า คุณเป็นลูกหลานขุนนางที่มาเข้ากองทัพเพื่อหาประสบการณ์ชีวิตหรือเปล่า"

"คิดมากไปแล้ว จะมีขุนนางที่ไหนเยอะแยะ ในประเทศเย่ ส่วนใหญ่ก็เป็นคนธรรมดาที่สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยมือเปล่าทั้งนั้น"

"ดูท่าความคิดของผมจะอคติไปหน่อย ถ้ามีโอกาส ผมต้องไปเที่ยวประเทศเย่สักหลายๆ วัน"

"จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่ ลงมือเถอะ คุณก่อน หรือผมก่อน"

หลินเสวียนเอียงคออย่างไม่ยี่หระ

"ไม่สำคัญหรอก สำหรับคุณและผม ใครลงมือก่อนก็เหมือนกัน

เพียงแต่ ตามธรรมเนียมของประเทศฮวา มีประโยคหนึ่งที่ว่า แขกย่อมตามใจเจ้าบ้าน"

"ดี ที่นี่คือประเทศเย่ ผมถือเป็นเจ้าบ้านครึ่งหนึ่ง ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมเริ่มก่อน"

เทพราตรีไม่ใช่คนยืดเยาด ในเมื่อตัดสินใจว่าจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาก็ไม่ลังเล

ร่างของเทพราตรีหายวับไปต่อหน้าต่อตาหลินเสวียนทันที

"ก่อนหน้านี้ก็สังเกตเห็นแล้วว่าความเร็วของคุณสูงมาก พอลองคิดดูดีๆ น่าจะเป็นเพราะคุณฝึกวิชาตัวเบาหรือเคล็ดวิชาอะไรสักอย่าง

ดังนั้น เวลาคุณเคลื่อนไหว ถึงได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบขนาดนี้"

หลินเสวียนไม่ได้ตื่นตระหนก มีเพียงการรักษาความเยือกเย็นเท่านั้น ถึงจะหาโอกาสแก้ทางได้

"ฟุ่บ!"

เสียงแหวกอากาศ!

เทพราตรีปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของหลินเสวียนในพริบตา สองมือกดลงที่ไหล่ของหลินเสวียน

ย่อตัวลง หมายจะทุ่มหลินเสวียนข้ามไหล่ไป

แก้เกมตามสถานการณ์!

ร่างกายท่อนบนของหลินเสวียนสั่นไหวเล็กน้อย เพียงแค่ขยับนิดเดียว ก็ทำให้แรงของเทพราตรีส่งไปไม่ถึง

ยอดฝีมือปะทะกัน ผลแพ้ชนะมักตัดสินกันในเสี้ยววินาที

[จบแล้ว]