บทที่ 70 - ความสะเทือนใจของผู้กำกับเวิน

บทที่ 70 - ความสะเทือนใจของผู้กำกับเวิน

หลังจากแยกย้ายกันไปแล้ว ก็ทิ้งภาระกองโตไว้ให้ฟ่านเทียนเหลยตามเช็ดตามล้าง

ยกตัวอย่างเช่น รถตำรวจห้าคันที่จอดอยู่ตรงหน้า หรือความวุ่นวายในเมือง D ที่ยังไม่จบสิ้น รวมถึงผู้กำกับเวินที่โดนปฏิบัติการเด็ดหัวไป ก็ไม่รู้ว่าพวกหลินเสวียนลงมือหนักเบาแค่ไหน บาดเจ็บกันหรือเปล่า

เมื่อฟ่านเทียนเหลยสั่งให้เฉินซ่านหมิงขับรถตำรวจกลับไปที่สถานีตำรวจเมือง D

เห็นผู้กำกับเวินที่ตีหน้าขรึมและโกรธจัด อารมณ์ที่ขุ่นมัวของฟ่านเทียนเหลยก็พลันดีขึ้นมาจนอดขำไม่ได้!

"ว่าไงพี่ชาย เหล่าเด็กใหม่ของผมลงมือไม่รู้หนักเบาจนทำให้พี่โมโหสินะ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม เดี๋ยวกลับไปผมจะระบายอารมณ์ให้ จะลงโทษพวกนั้นให้อย่างสาสมเลย" ฟ่านเทียนเหลยกล่าว

"ฮึ! ผมโกรธก็จริง แต่ไม่ได้โกรธเด็กพวกนั้น ผมไม่พอใจผลงานของตำรวจเราต่างหาก โดนเด็กไม่กี่คนปั่นหัวซะเละเทะ ขายหน้าประชาชีหมด แต่จะว่าไป หน่วยรบพิเศษของคุณมันยังไงกัน ทำไมเขาถึงเอาชุดและบัตรของคนของคุณมาได้ จงใจหรือเปล่า?"

"พี่ชาย ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้หรอก เจ้าหลินเสวียนนั่น ผมเองก็หมั่นไส้มันเหมือนกัน อุตส่าห์จัดหนักให้เป็นพิเศษในการทดสอบ ส่งยอดฝีมือหน่วยรบพิเศษไปประกบตั้งห้าหกคน"

"ใครจะไปรู้ว่ายอดฝีมือตั้งกี่คนก็จับมันไม่ได้ พอรู้ว่าในกระเป๋ามีจีพีเอส มันก็วางแผนแกล้งทำกระเป๋าหาย เปลี่ยนจากที่แจ้งไปอยู่ในที่มืด"

"ตอนนั้นผมนึกว่ามันทำกระเป๋าหายและสอบตกไปแล้ว เลยไม่ได้สนใจมันอีก ใครจะไปรู้ว่ามันจะไปดักเล่นงานเหมียวหลาง จนคว่ำเหมียวหลางได้ แถมยังยึดชุดและบัตรไปอีก เรื่องที่สถานีตำรวจโดนเด็ดหัว ผมเองก็มีส่วนรับผิดชอบเหมือนกัน" ฟ่านเทียนเหลยยิ้มแห้ง

ผู้กำกับเวินฟังความนัยจากคำพูดของฟ่านเทียนเหลยออก เขาหันไปมองฟ่านเทียนเหลยแล้วถามว่า "อย่าบอกนะว่าพวกคุณเองก็เคยเสียท่าให้เขามาก่อน ไม่อย่างนั้นคนอย่างคุณคงไม่จงใจเพ่งเล็งเด็กใหม่คนเดียวขนาดนี้หรอกจริงไหม"

ฟ่านเทียนเหลยพูดไม่ออก ถ้านับวันนี้ด้วย ก็เท่ากับเขาพลาดท่าให้หลินเสวียนเป็นครั้งที่สองแล้ว!

"พี่ชาย คุณก็มาจากสายทหารน่าจะเข้าใจ คุณไม่รู้หรอกว่าหน่วยรบพิเศษเราเคยโดนมันเล่นงานมาแล้วสองครั้ง พอกลับมาคิดดูแล้วมันน่าอายชะมัด! อย่างเช่นการซ้อมรบแดงน้ำเงินของเขตทหารคราวที่แล้ว ไอ้หนูนั่นบุกเดี่ยวไปถล่มศูนย์บัญชาการหน่วยรบพิเศษเราจนราบคาบ คุณว่าน่าเจ็บใจไหมล่ะ" ฟ่านเทียนเหลยระบาย

"ฮ่าฮ่า ที่แท้ก็เชี่ยวชาญปฏิบัติการเด็ดหัวนี่เอง ถึงพวกคุณจะแพ้ แต่มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ!! คุณก็รู้ว่าการจะหาทหารใหม่ที่มีพรสวรรค์สักคนในกองทัพมันยากแค่ไหน ล้ำค่าขนาดไหน! พวกคุณควรจะวางตัวให้เป็นกลาง ปรับทัศนคติใหม่ อย่ามัวแต่วางมาดว่าข้าแน่ ตำรวจเราถึงจะแพ้ แต่เขาก็สอนบทเรียนให้เรารู้ซึ้งถึงช่องโหว่และจุดอ่อน จุดประสงค์ของการซ้อมรบก็เพื่อตรวจสอบหาข้อบกพร่องของตัวเองไม่ใช่เหรอ" ผู้กำกับเวินหัวเราะร่า

"ก็จริง! แผนการของเขามันซับซ้อนซ่อนเงื่อน ทั้งที่ตกอยู่ในวงล้อมรอบด้าน หน่วยรบพิเศษร่วมมือกับตำรวจปิดล้อมขนาดนั้น ตามหลักไม่น่าจะมีพื้นที่ให้ดิ้นรนได้ แต่เขากลับคิดแผน 'จั๊กจั่นลอกคราบ' ทำให้ผมตายใจ ผมยอมรับเลยว่านับถือจริงๆ" ฟ่านเทียนเหลยกล่าว

"งั้นเหรอ คุณมีแผนการรบโดยละเอียดของเขาไหม!" ผู้กำกับเวินถาม

"หึหึ พี่ชายดูสิ ผมวิเคราะห์จากเส้นทางการเคลื่อนไหวของเขาออกมาแล้ว"

ฟ่านเทียนเหลยหยิบแผนการรบที่เขาเขียนสรุปไว้ออกมาวางบนโต๊ะ ผู้กำกับเวินหยิบไปอ่านด้วยความเพลิดเพลิน

แกล้งทิ้งกระเป๋า แล้วไปช่วยตำรวจจับหวังเยี่ยนปิง เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากตำรวจ

ที่แยบยลที่สุดคือแผนจั๊กจั่นลอกคราบ ดูเหมือนถอนตัวออกไปแล้ว แต่พวกเขากลับนึกไม่ถึงว่าหลินเสวียนจะกลับมาชิงกระเป๋า และกลับเข้าสู่การแข่งขันอีกครั้ง

พอนึกย้อนไปถึงตอนที่เจอหลินเสวียน แล้วหลินเสวียนขอเอากระเป๋าคืน ผู้กำกับเวินก็เข้าใจเหตุผลแล้ว

ถ้าตอนนั้นคืนให้ไป คงไม่มีปฏิบัติการเด็ดหัวตามมา เขาคงถือกระเป๋าเดินออกจากเมือง D ไปเงียบๆ

แต่เพราะถูกปฏิเสธ เขาเลยวางแผนช่วยเพื่อนในคุก แล้วบุกยึดสถานีตำรวจ จนผ่านการทดสอบได้สำเร็จ วิธีการของเขาเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ!

สุดท้ายยังใช้ศูนย์บัญชาการตำรวจหลอกล่อกำลังพลทั้งหมดไปที่สวนสาธารณะจื่อหยางทางทิศเหนือ อาศัยช่องว่างของแนวป้องกันบวกกับรถตำรวจ ขับรถออกจากเมือง D อย่างเปิดเผยโดยไม่มีใครกล้าขวาง ต้องยอมรับเลยว่าการบัญชาการรบของเขายอดเยี่ยมมาก ถ้าเป็นพวกเขาคงคิดไม่ถึงว่าจะใช้วิธีพิสดารแบบนี้ฝ่าวงล้อม

อย่าลืมว่าพวกเขาร่วมมือกับหน่วยสวาท และหน่วยรบพิเศษของฟ่านเทียนเหลย เพื่อออกแบบการซ้อมรบที่เอื้อประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะถูกเจาะแนวป้องกันแบบนี้ พวกเขาคิดว่าจะมีการปลอมตัวแบบตามตำรา แล้วหลบหนีการไล่ล่า พวกเขาสร้างกรอบให้พวกเด็กใหม่เล่น แต่หลินเสวียนกระโดดออกมานอกกรอบและทำลายกฎทิ้ง

"ดูเหมือนการซ้อมรบที่หน่วยจู่โจมสายฟ้าแลบเคยเข้าร่วม พวกเขาก็ฝ่าวงล้อมได้ทุกคน แต่ถ้าเทียบกับหลินเสวียนแล้ว ผลงานของพวกเขาดูธรรมดาไปเลย ใช้วิธีการตามตำราเป๊ะๆ การซ้อมรบคราวนั้นเราเลยไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ เลย" หัวหน้าทีมอู๋จากหน่วยสวาทกล่าว

"หน่วยจู่โจมสายฟ้าแลบก็ถือว่าไม่เลว เป็นถึงไพ่ตายของเขตทหารตงหนาน แต่ผมมั่นใจว่าถ้ามีหลินเสวียน กองกำลังของผมจะต้องแข็งแกร่งกว่าหน่วยสายฟ้าแลบแน่นอน" ฟ่านเทียนเหลยกล่าวด้วยความมั่นใจ

"ฮ่าฮ่า การเติบโตของเขาน่าติดตามจริงๆ" ผู้กำกับเวินกล่าว

"สไนเปอร์ พลศึกษา การต่อสู้ ล้วนเป็นระดับแนวหน้า ผมเป็นทหารมาสิบกว่าปี เพิ่งเคยเจอทหารใหม่ที่เก่งขนาดนี้เป็นครั้งแรก" ฟ่านเทียนเหลยยิ้ม

ลำพังแค่เหอเฉินกวงที่เป็นลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นก็ทำให้เขาคาดหวังมากพอแล้ว ถ้าเติบโตขึ้นต้องไม่ด้อยไปกว่า 'เหยี่ยวเวหา' เหอเว่ยตง เพื่อนร่วมรบของเขาแน่

แล้วยังมีหวังเยี่ยนปิง ถึงจะด้อยกว่าเหอเฉินกวงนิดหน่อย แต่ก็นับเป็นยอดฝีมือที่หาตัวจับยาก

แน่นอนว่าถ้าเทียบกับหลินเสวียนแล้ว ทั้งคู่ยังห่างชั้นอยู่หลายขุม

ตั้งแต่การฝึกทหารใหม่จนถึงตอนนี้ ข้อมูลของหลินเสวียนถูกบันทึกไว้หมด กราฟการพัฒนาของเขามันก้าวกระโดดจนน่ากลัว ฟ่านเทียนเหลยรู้ดีที่สุดว่าศักยภาพของหลินเสวียนมีมากขนาดไหน

ฟ่านเทียนเหลยรู้ดีว่าการฝึกในกรมทหารเถี่ยเฉวียนไม่สามารถดึงศักยภาพของหลินเสวียนออกมาได้ทั้งหมด แต่ในการฝึกของหน่วยรบพิเศษหลังจากนี้ หลินเสวียนจะได้รับการพัฒนาไปอีกขั้น

"บางคนก็เกิดมาเป็นอัจฉริยะ เกิดมาเพื่อเป็นทหาร ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายเขาจะไปได้ไกลแค่ไหน" ฟ่านเทียนเหลยพึมพำ

"ตาเฒ่าฟ่าน ภาระคุณหนักอึ้งเลยนะ เบื้องบนก็คงจับตามองพวกเขาอยู่เหมือนกัน สู้ๆ ล่ะ ถ้าวันหน้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย" ผู้กำกับเวินกล่าว

"ขอบคุณครับพี่ชาย เชื่อว่าวันหน้าหน่วยใหม่ของผมคงต้องรบกวนพี่อีกเยอะแน่" ฟ่านเทียนเหลยพยักหน้า

[จบแล้ว]