บทที่ 24 - การฝึกความกล้าอีกครั้ง?

บทที่ 24 - การฝึกความกล้าอีกครั้ง?

น่าเสียดายที่สุดท้ายหลินเสวียนไม่ได้ยิงสักนัด ได้แค่ลองจับๆ ดู ทหารใหม่คนอื่นพลอยได้อานิสงส์ได้สัมผัสปืนสไนเปอร์ที่หาดูยากไปด้วย ถ้าไม่ได้เข้ากองร้อยแม่นปืนที่สี่ ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้แตะปืนสไนเปอร์อีกแล้ว

ด้วยแรงกระตุ้นจากกงเจี้ยน ทหารใหม่ต่างฝึกซ้อมกันอย่างบ้าคลั่ง ปกติสองสามทุ่มต้องกลับหอพักเตรียมเข้านอนแล้ว แต่ในสนามฝึกยังเห็นหลายคนซ้อมกันหน้าตั้ง เพราะพวกเขารู้ดีว่าเวลาที่จะให้พยายามเหลืออีกไม่มาก การฝึกทหารใหม่เดินทางมาถึงช่วงโค้งสุดท้ายแล้ว

สามวันต่อมา จ่าเหล่าเฮยขับรถพาทหารใหม่กลุ่มหนึ่งเดินทางตัวเปล่ามายังสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ที่อยู่ห่างจากค่ายทหารไปห้าสิบกว่ากิโลเมตร อาจเพราะกำลังปิดปรับปรุง ภายในสถานที่จึงไม่มีนักท่องเที่ยวเลยสักคน

ทิวทัศน์ภายในสวยงามตระการตา มีภูเขามีแม่น้ำ กิจกรรมท่องเที่ยวหลากหลาย ทั้งล่องแก่ง ปีนเขา

"ผู้กองครับ วันนี้ลมอะไรหอบมาครับเนี่ย ถึงพาพวกเรามาเที่ยว" หวังเยี่ยนปิงถามอย่างแปลกใจ

"หึๆ เห็นพวกนายตั้งใจฝึกมาเป็นเดือน วันนี้เลยพาออกมาผ่อนคลายสักหน่อย" กงเจี้ยนยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ทั้งหมด วิ่งขึ้นไปบนยอดเขา" จ่าเหล่าเฮยชี้ไปที่ทางเดินเขาอันขรุขระแล้วตะโกนสั่ง

"ครับ!"

ทหารใหม่ที่ยังงงๆ วิ่งไต่ขึ้นไปตามทางเดินเขา สุดท้ายจ่าเหล่าเฮยสั่งให้หยุดที่ระเบียงกระจกนิรภัยแห่งหนึ่ง

พอมองผ่านกระจกใสลงไปเบื้องล่างที่ลึกสองสามร้อยเมตร ทุกคนก็หน้าถอดสี คนที่กลัวความสูงถึงกับเข่าอ่อน

กงเจี้ยนเดินตามขึ้นมา มองดูพวกหลินเสวียนแล้วถามยิ้มๆ "รู้สึกยังไงบ้าง?"

"สูงไปหน่อยครับ" หลี่เอ้อร์หนิวหน้าซีดเผือด กลัวว่ากระจกใต้เท้าจะแตกโพละลงไป

"ข้างหน้านั่น... จำได้ว่าเป็นจุดกระโดดบันจี้จัมพ์ของที่นี่นะ..." หวังอี้ป๋อกระซิบ เขามีลางสังหรณ์ไม่ดี

"ถูกต้อง ทุกคนไม่ต้องกลัวนะ นานๆ ทีฉันจะพาออกมาเที่ยว ต้องเล่นให้สุดเหวี่ยงหน่อย" กงเจี้ยนกล่าว

"แถวตรง! ฟังให้ดี การฝึกวันนี้คือบันจี้จัมพ์ สานต่อการฝึกความกล้าครั้งก่อนที่ยังไม่จบ" จ่าเหล่าเฮยประกาศเสียงดัง

"อะ... อะไรนะ ไม่จริงน่า วันนี้ยังต้องฝึกความกล้าอีกเหรอ อั๊วไม่ทำได้ไหม?" หลี่เอ้อร์หนิวหน้าซีด

"วางใจเถอะ คนตั้งกี่คนอยากเล่นบันจี้จัมพ์ยังต้องเสียตังค์เลยนะ บันจี้จัมพ์ถือเป็นวิธีฝึกความกล้าที่ไม่เลวเลย การฝึกความกล้าคราวก่อน ฉันยอมรับว่าคิดน้อยไปหน่อย ให้พวกนายไปนอนใต้ท้องรถถัง ความเสี่ยงและอันตรายมันสูงเกินไป พลาดนิดเดียวถึงตาย เมื่อไม่กี่วันก่อน เบื้องบนก็เพิ่งเรียกฉันไปตำหนิ ดังนั้นตอนนี้เราเลยเปลี่ยนวิธีใหม่ เหล่าเฮย นายเริ่มก่อน"

"ครับ"

ทันใดนั้น จ่าเหล่าเฮยก็วิ่งไปข้างหน้า ยืนอยู่ริมสุดของระเบียงกระจก เจ้าหน้าที่รีบเข้ามาช่วยผูกเชือกให้จ่าเหล่าเฮย

"เหล่าเฮย โดดเลย" กงเจี้ยนสั่ง

จ่าเหล่าเฮยได้ยินดังนั้น ไม่พูดพร่ำทำเพลง กางแขนออก กระโดดพุ่งตัวลงไปอย่างห้าวหาญ

ต่อหน้าต่อตาทุกคน จ่าเหล่าเฮยกระโดดจากระเบียงกระจกที่สูงเท่าตึกหลายสิบชั้นดิ่งลงสู่หุบเหวลึกกว่าสองร้อยเมตร วินาทีนั้น ทหารใหม่หลายคนที่นึกภาพว่าตัวเองต้องโดดบ้างถึงกับยืนไม่อยู่

บนใบหน้าหลี่เอ้อร์หนิวฉายแววหวาดกลัว การกระโดดลงไปจากที่สูงขนาดนั้น เป็นบททดสอบความกล้าของพวกเขาทุกคน

แม้จะมีเชือกผูกขา เล่นบันจี้จัมพ์ แต่ใครจะไปรับความเสียวไหว ไม่ใช่ทุกคนที่มีความกล้าที่จะลอง

เห็นร่างของจ่าเหล่าเฮยหมุนคว้างกลางอากาศสิบกว่ารอบ กว่าจะหยุดนิ่ง จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็ค่อยๆ ดึงจ่าเหล่าเฮยที่ห้อยต่องแต่งกลับขึ้นมา

"รู้แล้วใช่ไหมว่าเล่นยังไง นี่ไม่ใช่แค่ฝึกความกล้า แต่ยังเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับการฝึกโดดร่มในอนาคตด้วย แม้ตอนนี้เราจะไม่ใช่ทหารรบพิเศษ ไม่จำเป็นต้องโดดร่ม แต่ถ้าวันหน้าต้องออกปฏิบัติภารกิจ อาจจะมีความจำเป็นต้องใช้ แน่นอนว่าการฝึกพิเศษวันนี้ เป้าหมายหลักคือฝึกความกล้าของพวกนาย งัดความกล้าตอนฝึกรถถังคราวก่อนออกมาใช้ซะ" กงเจี้ยนตะโกนเสียงดัง

"ผู้กองครับ ก็แค่บันจี้จัมพ์ คนต่อไปผมเอง" เหอเฉินกวงเสนอตัว สำหรับคนชอบเล่นอะไรแผลงๆ อย่างเขา บันจี้จัมพ์จิ๊บจ๊อยมาก เมื่อก่อนเขาก็ชอบเล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีมอยู่แล้ว

"ดีมาก ทุกคนควรเอาเหอเฉินกวงเป็นเยี่ยงอย่าง" กงเจี้ยนพยักหน้า

เหอเฉินกวงไปยืนริมระเบียง ให้เจ้าหน้าที่ผูกเชือกที่ข้อเท้า สูดหายใจเข้าลึกๆ เหอเฉินกวงลืมตามองลงไปข้างล่างอย่างกล้าหาญ

จากนั้น เมื่อเจ้าหน้าที่เตรียมทุกอย่างพร้อม เหอเฉินกวงก็กระโดดพุ่งลงไปจากแท่น

การดิ่งลงอย่างรวดเร็ว แม้บันจี้จัมพ์จะมีระบบเซฟตี้ แต่การต้องมองเห็นพื้นดินพุ่งเข้ามาใกล้ตา แล้วเหมือนจะกระแทกพื้นอยู่รอมร่อ ถือเป็นบททดสอบความกล้าขนานแท้

แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับความอันตรายของการนอนให้รถถังผู้กองเผิงทับ บันจี้จัมพ์มีความปลอดภัยสูงกว่ามาก ควบคุมได้ง่ายกว่า อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ยากกว่า

การฝึกความกล้าคราวก่อน เพราะหลี่เอ้อร์หนิวเกิดกลัวจนวิ่งหนี เกือบจะเกิดอุบัติเหตุที่ควบคุมไม่ได้

และระบบความปลอดภัยของบันจี้จัมพ์ก็แน่นอนกว่าการนอนให้รถถังทับเยอะ กงเจี้ยนถึงกล้าเอาการฝึกความกล้ากลับมาใช้อีกครั้ง

"เหอเฉินกวง รู้สึกยังไงบ้าง" พอดึงตัวเหอเฉินกวงขึ้นมา กงเจี้ยนก็ถาม

"เอ่อ... มันส์พะยะค่ะ" เหอเฉินกวงฉีกยิ้ม

"ดีมาก เห็นไหมว่าจริงๆ แล้วไม่มีอะไรน่ากลัว" กงเจี้ยนกล่าวอย่างพอใจ

คนต่อไปคือหวังเยี่ยนปิง มีเหอเฉินกวงนำร่องไปแล้ว หวังเยี่ยนปิงย่อมไม่ยอมแพ้

เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเล่นบันจี้จัมพ์ ตอนถูกดึงตัวขึ้นมาหน้าเลยซีดเป็นไก่ต้ม เห็นได้ชัดว่าฝืนทนสุดๆ อาศัยใจที่ไม่ยอมแพ้เหอเฉินกวงประคองสติไว้

ต่อมามีหลายคนไม่กล้าโดด สุดท้ายจ่าเหล่าเฮยต้องช่วยสงเคราะห์ ถีบส่งลงไป พอดึงขึ้นมา แต่ละคนร้องไห้จ้า น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

"หลี่เอ้อร์หนิว ก้าวออกมา" กงเจี้ยนตวาด

"ผู้กอง... ผู้กองครับ อั๊วไม่กล้าโดด อั๊วกลัวความสูง ไม่เล่นได้ไหมครับ" หลี่เอ้อร์หนิวตัวสั่นงันงก

"คราวก่อนก็เพราะนายนั่นแหละ การฝึกความกล้าเลยล่ม วันนี้งัดความกล้าออกมาให้ฉันเห็นหน่อย" กงเจี้ยนจ้องเขม็ง

"เอ้อร์หนิวไม่ต้องกลัว มีเซฟตี้ป้องกัน ไม่อันตรายหรอก" เหอเฉินกวงช่วยปลอบ

"ใช่ มันส์จะตาย สนุกมากๆ" หวังเยี่ยนปิงเสริม

"เหล่าเฮย จับตาดูเขาให้ดี ห้ามให้เกิดเรื่องผิดพลาดเด็ดขาด" กงเจี้ยนสั่ง

[จบแล้ว]