บทที่ 18 - อุบัติเหตุไม่คาดฝัน!

บทที่ 18 - อุบัติเหตุไม่คาดฝัน!

"วางใจเถอะ รถถังวิ่งช้าขนาดนี้ ปกติไม่มีปัญหาหรอก ยกเว้นจะไปเจอพวกซื่อบื้อเข้า" เผิงเหล่าลิ่วพูดอย่างไม่ยี่หระ

แต่สิ่งที่เผิงเหล่าลิ่วคาดไม่ถึงคือ เขาได้เจอกับคนซื่อบื้อเข้าจริงๆ ผู้เข้ารับการทดสอบคนต่อไปคือหลี่เอ้อร์หนิวแห่งกองร้อยทหารใหม่

เดิมทีทุกอย่างก็ปกติดี แต่พอถึงคิวหลี่เอ้อร์หนิวมายืนหน้ารถถังที่สตาร์ทเครื่องรออยู่ เผิงเหล่าลิ่วนึกว่าคงจะผ่านไปได้ง่ายๆ เหมือนคนก่อนหน้านี้ แต่แล้วอุบัติเหตุก็เกิดขึ้น!!

เมื่อรถถังเริ่มเคลื่อนตัว บดขยี้ตรงเข้าไปหาหลี่เอ้อร์หนิว

ดวงตาของหลี่เอ้อร์หนิวเบิกกว้าง ขาสองข้างสั่นพั่บๆ ตัวสั่นงันงก

"หลี่เอ้อร์หนิว รีบหมอบลงไป!" กงเจี้ยนที่ยืนอยู่นอกสนามตะโกนลั่น!

หลี่เอ้อร์หนิวขาอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น มองดูรถถังที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขากุมหัวเอาหน้าซุกดินเหมือนนกกระจอกเทศ

ครืนนนน!

ขณะที่รถถังกำลังจะแล่นข้ามตัวเขาไป จิตใจของหลี่เอ้อร์หนิวก็พังทลายลงในที่สุด เขาไม่อาจแบกรับความหวาดกลัวมหาศาลในใจได้ไหว จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมา หันหลังวิ่งหนี พยายามจะมุดออกมาจากใต้ท้องรถถัง!

สีหน้าของกงเจี้ยนและจ่าเหล่าเฮยที่อยู่นอกสนามเปลี่ยนไปทันที พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าทึ่มหลี่เอ้อร์หนิวจะสติแตกวิ่งหนี

ถ้าเขานอนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น อดทนแค่ไม่กี่วินาที รถถังก็ผ่านไปแล้วแท้ๆ

ถ้าจะหนีตั้งแต่ตอนเริ่มฝึกก็ยังพอว่า แต่นี่มาวิ่งตอนรถถังอยู่เหนือหัว ไม่เท่ากับหาที่ตายเหรอ

"เผิงเหล่าลิ่ว หยุดรถเร็ว!" กงเจี้ยนตะโกนสุดเสียง

"บ้าเอ๊ย หลี่เอ้อร์หนิว นายคิดบ้าอะไรอยู่ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!" จ่าเหล่าเฮยคำราม

ทว่าเสียงเครื่องยนต์อันกระหึ่มกึกก้องของรถถังกลบเสียงของกงเจี้ยนไปจนหมด เสียงตะโกนนั้นส่งไปไม่ถึงคนในรถถังเลย

เพราะการขยับตัวมั่วซั่ว ทำให้หลุดจากตำแหน่งปลอดภัยตรงกลางรถถัง พวกเขามองเห็นตีนตะขาบของรถถังจวนเจียนจะบดขยี้ร่างของหลี่เอ้อร์หนิวอยู่รอมร่อ

พวกเหอเฉินกวงต่างพากันเบือนหน้าหนี ไม่มีใครทนดูภาพหลี่เอ้อร์หนิวถูกบดเป็นเศษเนื้อได้ ใครจะไปคิดว่าการฝึกความกล้าธรรมดาๆ จะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

ในสายตาพวกเขา การฝึกความกล้าก็แค่ยืนหน้ารถถัง แล้วพอรถออกตัวก็หมอบลง ง่ายแสนง่าย รถถังวิ่งช้า แถมคนขับคือเผิงเหล่าลิ่วผู้มากประสบการณ์ ตามหลักแล้วไม่น่าจะมีปัญหา

ภายในห้องคนขับ เผิงเหล่าลิ่วที่กำลังคุยโวกับหลินเสวียนอย่างสบายใจ ก็เหลือบไปเห็นเงาคนโผล่พรวดเข้ามาในจอมอนิเตอร์

"เวรแล้ว เกิดอะไรขึ้น!" เผิงเหล่าลิ่วหน้าถอดสี เขากระชากคันบังคับอย่างแรง หวังจะเปลี่ยนทิศทางรถถัง!

ถ้าเบรกกะทันหัน รถถังที่เทอะทะก็ยังจะไถลไปข้างหน้าด้วยแรงเฉื่อย หยุดทันทีไม่ได้แน่ ชนหลี่เอ้อร์หนิวเข้าเต็มเปา ดังนั้นเผิงเหล่าลิ่วรู้ดีว่ามีแต่ต้องหักเลี้ยวหลบเท่านั้น!!

เอี๊ยดดด!

ตีนตะขาบรถถังบดกับพื้นเปลี่ยนทิศทางอย่างรุนแรง ส่งเสียงเสียดแทงแก้วหู

รถถังที่เดิมทีเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ อาจเพราะหักเลี้ยวแรงเกินไป มันจึงพุ่งเข้าใส่พื้นที่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว ซึ่งตรงนั้นมีทหารใหม่ยืนอยู่หลายคน!

"แย่แล้ว พวกนายรีบหลบเร็ว" กงเจี้ยนหน้าซีดเผือด ตะโกนสั่ง

เพื่อช่วยชีวิตหลี่เอ้อร์หนิวคนเดียว รถถังเบี่ยงหลบได้ก็จริง แต่เพราะรีบร้อนเกินไป การควบคุมทิศทางจึงผิดพลาด!

"ฉิบหาย! กงเจี้ยนพาซวยแล้ว!!!"

เมื่อเผิงเหล่าลิ่วเห็นทหารใหม่กลุ่มนั้นยืนอยู่หน้ารถถังผ่านหน้าจอ ใบหน้าของเขาก็ซีดขาวไร้สีเลือด หากเกิดการบาดเจ็บล้มตายครั้งใหญ่ขึ้นมา เผิงเหล่าลิ่วรับผิดชอบไม่ไหวแน่

"ผู้กองเผิง ผมบอกให้ระวังหน่อยไงครับ"

ในวินาทีวิกฤตนั้นเอง เผิงเหล่าลิ่วพบว่ามีมืออีกคู่หนึ่งคว้าหมับเข้าที่คันบังคับตีนตะขาบทั้งสองข้าง แล้วกระชากอย่างแรง

รถถังที่กำลังจะพุ่งชนทหารใหม่ เปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง!

ครืนนนน! แต่เพราะไม่ได้เหยียบเบรก รถถังจึงยังคงวิ่งตะบึงไปในสนามฝึก

"ผู้กองเผิง คุณคุมคันเร่งกับเบรก คันบังคับตีนตะขาบผมจัดการเอง! เร็วเข้า เราไปจอดที่ที่ว่างตรงโน้น" หลินเสวียนตะโกนสั่ง

"ได้"

เผิงเหล่าลิ่วไม่มีเวลาปาดเหงื่อ เขาทำตามคำสั่งหลินเสวียนโดยอัตโนมัติ ทั้งสองร่วมมือกันขับรถถัง

ในที่สุดรถถังที่คลุ้มคลั่งก็สงบลงภายใต้การควบคุมของทั้งสอง วิ่งไปได้สิบกว่าเมตรก็จอดสนิทลงในพื้นที่ว่าง

"เมื่อกี้อันตรายฉิบหายเลย" เผิงเหล่าลิ่วถอนหายใจเฮือก ร่างกายอ่อนระทวยคาห้องคนขับ

"ฮ่าๆ โชคดีนะที่ผมไม่ได้ลงไปฝึกด้วย แต่ขับรถถังนี่มันส์พิลึก" หลินเสวียนหัวเราะร่า

"หือ?" เผิงเหล่าลิ่วเพิ่งได้สติ ด้วยความตกใจทำให้ลืมไปชั่วขณะว่าคนที่ช่วยเขาขับรถถังเมื่อกี้คือทหารใหม่?

สีหน้าของเผิงเหล่าลิ่วดูพิลึกพิลั่น จะบอกว่าโล่งใจที่มอบการควบคุมให้แล้วไม่เกิดอุบัติเหตุก็ใช่ แต่ทักษะการขับของหลินเสวียนมันชำนาญเกินไปแล้ว ไม่เหมือนมือใหม่เลยสักนิด เผลอๆ จะนิ่งกว่าเขาขับเองด้วยซ้ำ!

แม้รถถังจะคล้ายรถบรรทุกตรงที่มีคันเร่งกับเบรก แต่สิ่งที่หลินเสวียนควบคุมเมื่อครู่คือคันบังคับตีนตะขาบ ซึ่งถ้าไม่มีความชำนาญระดับหนึ่ง ไม่มีทางขับได้

"ไอ้หนู เอ็งเคยขับรถถังมาก่อนเรอะ?" เผิงเหล่าลิ่วถามด้วยความประหลาดใจ

"เปล่าครับ เมื่อกี้ฟังผู้กองสอนมาบ้าง ผมก็เลยลองทำตามที่สอนดู รู้สึกว่ามันก็ไม่ยากเท่าไหร่นะครับ" หลินเสวียนยิ้มกวนๆ

ได้ยินดังนั้น เผิงเหล่าลิ่วถึงกับอ้าปากค้างตาค้าง ต้องรู้ก่อนนะว่ากว่าเขาจะพอขับเป็นก็ปาเข้าไปหลายเดือน ทหารใหม่ตรงหน้าแค่ฟังเขาโม้นิดหน่อย กลับขับได้ดีกว่าเขาเสียอีก

"ไอ้หนู ดูท่าเอ็งจะมีพรสวรรค์ในการขับรถถังนะเนี่ย มาอยู่กองร้อยทหารราบยานเกราะของข้าเลยดีไหม" เผิงเหล่าลิ่วตาเป็นประกาย ราวกับเจอสมบัติล้ำค่า

"ผู้กองเผิง เอาไว้ฝึกทหารใหม่จบก่อนค่อยว่ากันเถอะครับ" หลินเสวียนไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่ก็ไม่ปฏิเสธไมตรี เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง

นึกไม่ถึงว่ารางวัลจากทางเลือกที่ 3 จะได้ใช้ประโยชน์ในเวลาสำคัญขนาดนี้ สามารถยับยั้งอุบัติเหตุได้ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

เผิงเหล่าลิ่วรู้ตัวว่ารีบจีบเร็วไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ ถึงทหารใหม่พวกนี้กองร้อยแม่นปืนที่สี่จะได้สิทธิ์เลือกก่อน แต่ของเหลือก็ต้องตกถึงท้องเขาอยู่ดี

พอปีนออกมาจากรถถัง เผิงเหล่าลิ่วก็พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อหลี่เอ้อร์หนิวทันที กะจะซัดให้น่วมสักที

"เผิงเหล่าลิ่ว ทำอะไรน่ะ" กงเจี้ยนรีบห้าม

"ข้าจะกระทืบแม่ม เกือบทำข้าซวยแล้วไหมล่ะ กงเจี้ยน เอ็งก็เหมือนกัน พาซวยจริงๆ" เผิงเหล่าลิ่วด่ากราด

"เออๆ ข้าผิดต่อเอ็งเอง" กงเจี้ยนยิ้มแห้งๆ เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าหลี่เอ้อร์หนิวจะซื่อบื้อขนาดนี้ ทำคนอื่นเดือดร้อนไปทั่ว

"ข้าจะไม่ถือสาหาความเอ็งก็ได้ แต่มีข้อแม้ ยกไอ้หนูนั่นให้กองร้อยทหารราบยานเกราะของข้าซะ" เผิงเหล่าลิ่วชี้ไปที่หลินเสวียน

"เผิงเหล่าลิ่ว ตาถึงนะเนี่ย แม้หลินเสวียนจะเป็นตัวป่วน แต่ผลการฝึกดีเยี่ยม อยู่แถวหน้าของกองร้อยทหารใหม่เลยนะ" จ่าเหล่าเฮยกล่าว

[จบแล้ว]