บทที่ 4 - ฟ่านเทียนเหลยเหรอ?

บทที่ 4 - ฟ่านเทียนเหลยเหรอ?

"ไอ้หนู ปากเก่งใช้ได้นี่หว่า แต่ดีแต่ปากไปก็เท่านั้น สามคนที่ฉันพามาน่ะล้วนแต่เป็นต้นกล้าชั้นดีที่เกิดมาเพื่อเป็นทหาร ปั้นดีๆ อนาคตไกลแน่นอน" ฟ่านเทียนเหลยกล่าว

"บางทีอนาคตผมอาจจะเก่งมากก็ได้นะครับ" หลินเสวียนตอบ

ถ้าทำภารกิจทางเลือกที่ 3 สำเร็จแล้วมีระบบคอยช่วย เขาเชื่อมั่นว่าความสามารถของตัวเองต้องไม่ธรรมดาแน่

"อย่างแกเนี่ยนะ?" เหลยจ้านหัวเราะเยาะ

"เหลยจ้าน มองคนจะมองแค่ภายนอกไม่ได้นะ ในเมื่อหลินเสวียนสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงกวางได้ ก็แสดงว่าต้องมีดีอยู่บ้างแหละน่า" อันกั๋วเฉียงเริ่มออกโรงปกป้องหลินเสวียน

เดิมทีการที่เหลยจ้านเข้ามาจุ้นจ้านการสนทนาและหักหน้าเขาตรงๆ ก็ทำให้อันกั๋วเฉียงไม่พอใจอยู่แล้ว บวกกับคำขอร้องของพ่อหลินเสวียน อันกั๋วเฉียงจึงอยากจะช่วยผลักดันให้ถึงที่สุด

"พูดไปก็เปล่าประโยชน์ เอาอย่างนี้ดีกว่า พาพวกเขาไปที่กองร้อยทหารใหม่ ให้ลองฝึกดูสักตั้ง จะได้รู้กันไปเลยว่ามีน้ำยาแค่ไหน" เหลยจ้านเสนอด้วยน้ำเสียงดูถูก

ในความคิดของเหลยจ้าน ขอแค่ได้ลองเจอการฝึกโหดๆ เข้าไป พวกลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อคงถอดใจไปเอง ไม่ต้องเปลืองแรงพูดให้มากความ

"ก็ดีเหมือนกัน" ฟ่านเทียนเหลยยิ้มร่า เขาเองก็มั่นใจในตัวเด็กปั้นทั้งสามคนของเขามาก

การฝึกพื้นฐานของทหารใหม่นี่แหละ คือจุดที่จะได้เห็นศักยภาพส่วนบุคคลได้ชัดเจนที่สุด

ตัวอย่างเช่น ในกรมทหารเถี่ยเฉวียน หน่วยที่แกร่งที่สุดคือกองร้อยแม่นปืนที่สี่ ทหารใหม่แต่ละรุ่นจะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้เข้าไป

หน่วยนี้ต้องการคนที่มีพรสวรรค์ด้านการยิงปืนและมีผลการฝึกด้านอื่นๆ ยอดเยี่ยม และทุกๆ ปี กองพันปฏิบัติการพิเศษแห่งเขตทหารตงหนานจะมาคัดตัวยอดฝีมือจากกองร้อยแม่นปืนที่สี่ไปเป็นสมาชิกหน่วยรบพิเศษ! ซึ่งเหลยจ้านเองก็มาที่กรมทหารเถี่ยเฉวียนเพื่อจุดประสงค์นี้แหละ คือการเฟ้นหาบุคลากรชั้นยอดเข้าสู่หน่วยรบพิเศษ

แน่นอนว่าพวกที่มีพรสวรรค์ด้านเครื่องกลอาจจะถูกส่งไปกองพันทหารราบยานเกราะ มีโอกาสได้ขับรถถังหรือรถทหาร

จากการฝึกประจำวัน ครูฝึกและจ่ากองร้อยจะมองเห็นแววของทหารใหม่และจัดสรรกำลังพลได้อย่างเหมาะสม

...

คณะผู้มาเยือนเดินทางมาถึงกองร้อยทหารใหม่ของกรมทหารเถี่ยเฉวียน ประกอบด้วยสามคนที่ฟ่านเทียนเหลยพามา ได้แก่ หลี่เอ้อร์หนิวผู้ซื่อบื้อ หวังเยี่ยนปิงที่มีบุคลิกนักเลงหน่อยๆ และเหอเฉินกวง

พวกเขาเห็นทหารใหม่ที่เข้ามาก่อนหน้านี้ไม่กี่วันกำลังฝึกพื้นฐานกันอยู่ เสียงขานรับและเสียงเดินสวนสนามดังกระหึ่มไปทั่ว

เมื่อเดินมาถึงสนามฝึกที่ค่อนข้างเงียบสงบ อาจเป็นเพราะอยู่ในช่วงพักจึงแทบไม่มีคนฝึกอยู่เลย

แต่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ด่านง่ายๆ ตรงหน้าคือสนามฝึกวิ่งวิบาก ถัดไปเป็นสนามฝึกขว้างระเบิดมือ และด้านในสุดคือสนามยิงปืนขนาดใหญ่

"เหลยจ้าน สาธิตให้พวกเขาดูหน่อยสิ" ฟ่านเทียนเหลยสั่ง

"ครับหัวหน้า" เหลยจ้านไม่เกรงใจ เขาสาธิตให้ดูทันที

การวิ่งวิบาก 400 เมตรประกอบด้วยสิ่งกีดขวาง 7 ชุด เนื่องจากต้องวิ่งไปกลับ รวมแล้วต้องผ่านสิ่งกีดขวางทั้งหมด 14 ครั้ง สิ่งกีดขวางทั้ง 7 ประกอบด้วย: เสาข้าม, คูน้ำ, กำแพงเตี้ย, แท่นกระโดดสูง, สะพานไม้ซุง, กำแพงสูง และตาข่ายต่ำ!!

เริ่มแรกคือการวิ่งสปีดร้อยเมตร เหลยจ้านวิ่งไม่ได้เร็วมากนัก

ต่อมาเขากระโดดข้ามเสาสูงเมตรกว่าที่ขวางหน้าได้อย่างง่ายดาย ตามด้วยคูน้ำ กำแพงสูงสามเมตรเขาก็ปีนข้ามไปได้อย่างคล่องแคล่ว

สุดท้ายคือการลอดลวดหนาม เป็นอันจบรอบแรก จากนั้นต้องวิ่งย้อนกลับมาจากด้านหลัง รวมเป็นสองเที่ยว

แม้เหลยจ้านจะดูเหมือนวิ่งไม่เร็ว แต่สิ่งกีดขวางที่ขวางหน้ากลับไม่สามารถชะลอความเร็วของเขาได้เลย เขารักษาระดับความเร็วคงที่ได้ตลอดเส้นทาง

"สองนาทียี่สิบวินาที" อันกั๋วเฉียงดูนาฬิกาข้อมือแล้วขานเวลา

"ก็งั้นๆ แหละ ดูท่าเขาจะไม่ได้เอาจริง ถ้าหมอนี่ซึ่งเป็นทหารรบพิเศษวิ่งเต็มฝีเท้า รับรองว่าทำเวลาได้ต่ำกว่าสองนาทีแน่นอน" ฟ่านเทียนเหลยคุยทับ

"ผู้การครับ พวกเรายังไม่ใช่ทหารเต็มตัวด้วยซ้ำ คงไม่ได้จะให้พวกเราไปแข่งกับเขาหรอกนะครับ" เหอเฉินกวงถาม

"ฮ่าๆ ไม่หรอก ขอแค่พวกนายวิ่งวิบากให้จบภายในห้านาทีได้ก็ถือว่าผ่านแล้ว" เหลยจ้านพูดเรียบๆ ในสายตาของเขา ต่อให้ให้เวลาสิบนาที หลินเสวียนก็คงวิ่งไม่จบด้วยซ้ำ เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าหลินเสวียนจะข้ามกำแพงสูงสามเมตรไปได้ยังไง

"ฉันรู้สึกว่ามันยากจังแฮะ" หลี่เอ้อร์หนิวบ่นอุบอิบ

"อย่ามาทำให้ฉันขายหน้านะเว้ย ห้านาทีน่าจะเหลือเฟือแล้วมั้ง ทหารใหม่เขาใช้กันไม่ถึงห้านาทีหรอก" ฟ่านเทียนเหลยถลึงตาใส่หลี่เอ้อร์หนิว

"ผู้การครับ ผมขอเริ่มก่อน" เหอเฉินกวงยิ้มพลางเสนอตัว

สนามฝึกวิบากตรงหน้าเขาคุ้นเคยดี เพราะปู่ของเขาเป็นบุคคลสำคัญในเขตทหารตงหนาน เขาจึงได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านี้มาตั้งแต่เด็ก

เหอเฉินกวงก้มตัวลง ทันทีที่เริ่มจับเวลาเขาก็พุ่งตัวออกไป

"การประสานงานของร่างกายยอดเยี่ยมมาก" เห็นฟอร์มของเหอเฉินกวงแล้ว อันกั๋วเฉียงถึงกับตาวาว เขาดูไม่เหมือนทหารใหม่เลยสักนิด

เมื่อวิ่งครบระยะ ปรากฏว่าใช้เวลาไปเพียงสองนาทียี่สิบวินาที ผลงานดีกว่าทหารเก่าทั่วไปเสียอีก

หวังเยี่ยนปิงที่ยืนดูอยู่ แม้จะตกใจกับผลงานของเหอเฉินกวง แต่สีหน้าก็แสดงออกถึงความไม่ยอมแพ้

เมื่อวานซืนทั้งคู่เพิ่งจะก่อวีรกรรมตำรวจจับขโมยกลางถนน ไล่กวดกันอยู่นานหลายสิบนาที

"หวังเยี่ยนปิง ต่อไปตานาย" ฟ่านเทียนเหลยเรียก

"ลุยก็ลุยสิวะ" หวังเยี่ยนปิงถลกแขนเสื้อ พอเตรียมพร้อมเสร็จก็พุ่งออกไป ท่าทางอาจจะไม่เป๊ะตามตำราแต่ได้ลูกบ้าดีเดือดเข้าสู้

การเคลื่อนไหวของเขาก็ปราดเปรียวไม่เบา สิ่งกีดขวางด้านหน้าหยุดเขาได้ไม่นาน อาจเพราะเพิ่งเคยวิ่งครั้งแรก ตอนข้ามกำแพงสูงจึงมีพลาดจังหวะไปบ้าง

จบรอบ หวังเยี่ยนปิงใช้เวลาไปสามนาทีถ้วน ช้ากว่าเหอเฉินกวงไปสี่สิบวินาที

ส่วนหนึ่งเพราะไม่คุ้นสนาม อีกส่วนหนึ่งสมรรถภาพทางกายอาจจะเป็นรองเหอเฉินกวงอยู่นิดหน่อยจริงๆ

พอเห็นสถิติตัวเอง หวังเยี่ยนปิงก็หน้ามุ่ยด้วยความเจ็บใจ

แต่ในสายตาฟ่านเทียนเหลย แค่นี้ก็น่าพอใจมากแล้ว

กลับกัน คนสุดท้ายในกลุ่มอย่างหลี่เอ้อร์หนิวทำเอาเขาใจหายใจคว่ำ

ดันเกิดอุบัติเหตุตกลงมาจากกำแพงสูงสามเมตร โชคดีที่กระดูกกระเดี้ยวไม่หัก วิ่งจนจบใช้เวลาไปห้านาทีพอดีเป๊ะ ก็ถือว่าผ่านแบบคาบเส้น

"ไอ้หนู เหลือแกคนสุดท้ายแล้ว ถึงแม้การเกณฑ์ทหารจะจบไปแล้ว แต่พิจารณาจากการที่เสธ.ฟ่านต้องการเฟ้นหาบุคลากรให้กองทัพ การจะใช้อำนาจอำนวยความสะดวกบ้างก็พอเข้าใจได้ แต่ถ้าใช้อำนาจรับพวกขยะเข้ามา ผมว่าคงไม่มีใครยอมรับหรอกนะ" เหลยจ้านพูดเหน็บแนม

ในกองทัพนั้นถือคติผู้แข็งแกร่งคือราชา ต้องมีฝีมือเท่านั้นถึงจะได้รับการยอมรับ

"เหอะ หวังว่าเดี๋ยวคุณคงจะหุบปากได้นะ" หลินเสวียนแค่นเสียง

"หลินเสวียน ลุงเชียร์หลานนะ" เห็นเหลยจ้านไปกระตุ้นต่อมความไม่ยอมแพ้ของหลินเสวียนเข้า อันกั๋วเฉียงกลับตบไหล่หลานชายเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

[จบแล้ว]