บทที่ 2 - ผมจะไปเป็นทหาร!

บทที่ 2 - ผมจะไปเป็นทหาร!

บนรถทหาร เหลยจ้านมองกระจกหลังเห็นหลินเสวียนยืน 'เหม่อลอย' อยู่ข้างหลังก็หัวเราะออกมา "อันหราน พี่ได้ยินเธอพูดถึงไอ้ตุ๊กแกเหนียวหนึบนั่นบ่อยๆ ในที่สุดวันนี้ก็สลัดหลุดสักทีนะ"

"ใช่ค่ะ ถ้าไม่ได้พี่เหลยจ้านช่วยไว้ฉันคงลำบากใจแย่ ไม่รู้จะปฏิเสธเขายังไงดี" อันหรานตอบ

"เรื่องเล็กน้อยน่า จริงๆ พี่ก็ไม่ชอบพฤติกรรมหมอนั่นเหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่าเป็นพวกลูกเศรษฐีเสเพล หน้าตาก็ถือว่าพอไปวัดไปวาได้ ไม่แปลกใจเลยที่รองผู้การเคยอยากให้เธอแต่งงานกับเขา"

"เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ฉันชอบผู้ชายแบบพ่อมากกว่า" อันหรานกล่าว

"สรุปว่าอันหรานชอบทหารงั้นสิ" สีหน้าของเหลยจ้านเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม

"ถูกต้องค่ะ ความเป็นลูกผู้ชายและความสง่างามของทหารคือสิ่งที่เขาไม่มีวันเรียนรู้ได้ ชาตินี้ถ้าฉันจะแต่งงาน ฉันก็อยากแต่งกับชายชาติทหารค่ะ" อันหรานตอบด้วยความภาคภูมิใจ

อย่างที่เธอพูด ลึกๆ แล้วอันหรานชื่นชอบทหารมาก ได้รับอิทธิพลมาจากครอบครัว ฝั่งพ่อของเธอเป็นทหารกันทั้งตระกูล เธอจึงเทิดทูนบูชาพ่อมาตั้งแต่เด็ก

ดังนั้นไม่ว่าหลินเสวียนจะพยายามแค่ไหน ความชอบของเธอก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง

ด้วยเหตุนี้เอง ตลอดชีวิตยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาอันหรานจึงไม่เคยมีความรักและไม่เคยชอบใคร

ถ้าจะถามว่าเกลียดไหม เธอก็แค่รู้สึกรำคาญหลินเสวียนนิดหน่อย ปัจจุบันมีผู้ชายเพียงคนเดียวที่ทำให้จิตใจของเธอปั่นป่วนและจดจำเขาได้ไม่ลืม

...

"ไอ้ลูกชายตัวดี อันหรานล่ะ ไหนบอกว่าจะชวนหนูอันหรานมากินข้าวเย็นไม่ใช่เหรอ"

ตกเย็น บนโต๊ะอาหาร แม่ของหลินเสวียนก็จ้องหน้าลูกชายแล้วถามขึ้น

"เธอไปเป็นทหารแล้วครับ ต่อไปพวกเราคงแทบไม่มีโอกาสได้เจอกันแล้วมั้ง" หลินเสวียนตอบตามตรง

"หนูอันหรานไปเป็นทหารก็เรื่องปกติ พ่อของเขาเป็นถึงรองผู้การกรมทหารเถี่ยเฉวียนนี่นา"

พ่อของเขาชื่อหลินจิงเฮ่า เป็นประธานบริษัทพัฒนาชีวเภสัชภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจิงกวาง ครอบครัวของพวกเขาถือเป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมือง

"ก็นั่นแหละครับ ความเป็นไปได้ที่ผมกับเธอจะแต่งงานกันมันน้อยมาก" หลินเสวียนยักไหล่

"คุณคะ หรือจะเลิกล้มความตั้งใจดี ผู้หญิงดีๆ ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่คนเดียวนะ" แม่ของหลินเสวียนหันไปบอกสามี

"เป็นลูกผู้ชายจะมายอมแพ้ง่ายๆ ได้ยังไง ผมตั้งใจว่าจะไปสมัครเป็นทหารเหมือนกัน อยู่ในกองทัพน่าจะมีโอกาสได้เจออันหรานบ้าง" หลินเสวียนโพล่งออกมา

"ลูก... นี่ลูกล้อเล่นใช่ไหม ลูกเนี่ยนะจะไปเป็นทหาร?" หลินจิงเฮ่าถามด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ลูกจ๋า ลูกเป็นบ้าอะไรไป เรียนอยู่มหาวิทยาลัยจิงกวางดีๆ จะหาเรื่องไปเป็นทหารทำไม" ผู้เป็นแม่ร้องเสียงหลง

"แม่ครับ ผมแค่อยากถือโอกาสเข้าไปฝึกฝนตัวเองในค่ายทหารสักพัก" หลินเสวียนตอบเสียงอ่อย

ถ้าไม่ใช่เพราะระบบให้เลือก ใจจริงเขาก็ไม่ได้อยากไปลำบากหรอกนะ

"แต่เป็นทหารมันลำบากนะลูก ลูกไม่เคยลำบากมาก่อนจะทนไหวได้ยังไง" แม่พูดด้วยความสงสาร

"นั่นสิ จะไปเป็นทหารเพื่อผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้ก็หมดช่วงเกณฑ์ทหารไปแล้ว อยากเป็นก็ไม่มีโอกาสแล้วล่ะ" หลินจิงเฮ่าหัวเราะหึๆ

"พ่อครับ ช่วยผมหน่อยสิ ด้วยบารมีของตระกูลเรา การจะฝากผมเข้าไปสักคนคงไม่ยากเกินไปใช่ไหมครับ"

"แกอยากไปเป็นทหารจริงๆ เหรอ" หลินจิงเฮ่าถามย้ำ

"ครับ" หลินเสวียนพยักหน้าหนักแน่น

"ฮ่าๆ ได้สิ ในเมื่อลูกต้องการแบบนี้ คนเป็นพ่อจะไม่มีหนทางได้ยังไง เดี๋ยวพ่อจะติดต่อไปหาลุงอันกั๋วเฉียงของแก ให้เขาช่วยเป็นกรณีพิเศษสักครั้ง คงไม่ยากเท่าไหร่หรอก" หลินจิงเฮ่ายิ้มกว้าง

ความจริงก็คือเด็กสมัยนี้รักสบายไม่ค่อยมีความอดทน ทนชีวิตในค่ายทหารไม่ไหว ทำให้การเกณฑ์ทหารเป็นเรื่องยาก แต่ละปีมักจะได้คนไม่ครบตามจำนวน ถ้าส่งลูกชายไปดัดนิสัยแย่ๆ ในกองทัพได้ ออกมาจะได้สืบทอดบริษัทของเขาได้อย่างภาคภูมิ

"คุณคะ คุณคิดจะทำอะไรน่ะ" แม่เริ่มไม่พอใจ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนต้องไปตากตำลำบากแถมยังไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือน

"ไม่ต้องห่วง ผมแค่อยากให้แกไปฝึกในกองทัพสักสองสามเดือน เผลอๆ ปีครึ่งปีก็กลับมาแล้ว" หลินจิงเฮ่าปลอบ

"แค่ไปฝึกไม่กี่เดือนจริงๆ เหรอ" แม่ชะงักไปแล้วถาม

"แน่นอนสิ บริษัทของผมยังต้องรอให้แกมาสืบทอด จะให้ไปจมปลักอยู่ในค่ายทหารตลอดชีวิตได้ยังไง อีกอย่างนิสัยแบบเจ้านี่น่ะไม่ใช่พวกที่จะเป็นทหารได้ตลอดรอดฝั่งหรอก จริงไหม"

"ถ้าแค่ไม่กี่เดือนก็ถือว่าไม่เลว" พอมองดูท่าทางเหยาะแหยะของลูกชาย ผู้เป็นแม่ก็เริ่มเห็นด้วยว่าควรส่งไปดัดนิสัยเสียบ้าง

"เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อจะเขียนจดหมายแนะนำตัวให้ แกถือไปที่กรมทหารเถี่ยเฉวียน เขตทหารตงหนานแล้วลองไปถามดู แต่ตกลงกันก่อนนะ ถ้ากล้าหนีทหารล่ะก็พ่อจะตีขาแกให้หักเลยคอยดู" หลินจิงเฮ่าคาดโทษ

หลินเสวียนเองก็คิดอยู่เหมือนกันว่าคนที่เคยชินกับชีวิตกินหรูอยู่สบายอย่างเขา ถ้าต้องไปเป็นทหารจริงๆ จะทนได้ไหมนะ

แต่พอนึกถึงระบบ ความมั่นใจของหลินเสวียนก็เปี่ยมล้นขึ้นมาทันที หลังจากสมรรถภาพทางกายได้รับการยกระดับจากระบบแล้ว การรับมือกับการฝึกทหารคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ กรมทหารแห่งหนึ่งในเขตทหารตงหนาน หลินเสวียนถือจดหมายแนะนำตัวจากพ่อมาขอพบอันกั๋วเฉียง

"ผมแจ้งท่านผู้การแล้วครับ เดี๋ยวจะมีรถมารับ กรุณารอสักครู่!" ทหารยามสองคนที่หน้าประตูพูดอย่างสุภาพ

"ขอบคุณครับพี่ชาย" หลินเสวียนตอบ

สามสี่นาทีต่อมา รถจี๊ปทหารก็แล่นเข้ามา รับหลินเสวียนมุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงาน

ตลอดทางเขาเห็นทหารใหม่จำนวนมากกำลังฝึกพื้นฐานกันอยู่

พอนึกว่าวันข้างหน้าตัวเองต้องมาทำอะไรแบบนี้ หลินเสวียนก็อดทำหน้าบอกบุญไม่รับไม่ได้

แต่ถ้าจะว่าไป... หากได้เจออันหรานในกองทัพคงเป็นเรื่องที่น่าสนุกพิลึก เธอคงนึกไม่ถึงแน่ว่าเขาจะตามมาสมัครเป็นทหารจริงๆ

'อยากเห็นสีหน้าของยัยนั่นจัง จะทำหน้าสิ้นหวังขนาดไหนนะ' หลินเสวียนแอบขำในใจเมื่อจินตนาการถึงใบหน้าของอันหราน

รถเลี้ยวโค้งไม่กี่ทีก็มาจอดหน้าตึกสำนักงาน พลสื่อสารที่รออยู่แล้วรีบพาตัวหลินเสวียนเข้าไปในห้องทำงานของอันกั๋วเฉียง ก่อนจะรายงานและขอตัวออกไป ทิ้งพื้นที่ให้ทั้งสองคนคุยกันตามลำพัง

เมื่อเห็นชายตรงหน้าซึ่งก็คือพ่อของอันหราน หลินเสวียนรีบทักทายทันที "สวัสดีครับคุณลุงอัน"

"หลินเสวียน หลานอยากจะมาเป็นทหารที่กรมทหารเถี่ยเฉวียนของเราจริงๆ เหรอ" อันกั๋วเฉียงที่เพิ่งอ่านจดหมายจมองดูหลานชายตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

เขารู้ดีว่าหลานชายคนนี้มีพื้นเพเป็นยังไง

ถึงแม้รูปร่างหน้าตาและเกณฑ์ต่างๆ น่าจะผ่านการคัดเลือกได้ แต่ด้วยนิสัยขี้เกียจสันหลังยาวแบบนั้นไม่เหมาะกับการเป็นทหารเลยสักนิด

อันกั๋วเฉียงไม่รู้ว่าหลินเสวียนเกิดนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมา

การเป็นทหารไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เมื่อก้าวเข้ามาแล้วจะถอยหลังกลับไม่ได้ หากหนีทหารไม่เพียงแต่จะเป็นความอัปยศ ยังต้องรับผิดทางอาญาด้วย

"ครับคุณลุง หวังว่าคุณลุงจะช่วยสงเคราะห์ผมด้วยนะครับ" หลินเสวียนยืนยันหนักแน่น

[จบแล้ว]