บทที่ 2: สุดยอดอาจารย์ลู่หยวนออนไลน์!

บทที่ 2: สุดยอดอาจารย์ลู่หยวนออนไลน์!

"เข้าใจแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย?"

ลู่หยวนยังไม่ค่อยแน่ใจนัก เขามองไปที่หวังเสวี่ย แล้วหันไปมองเด็กหญิงตัวน้อยคนอื่นๆ

"ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ" หวังเสวี่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

เด็กหญิงคนอื่นๆ ที่เพิ่งตามมาสมทบต่างก็พยักหน้าตามกันเป็นแถว "พวกเราก็เข้าใจแล้วเหมือนกันค่ะ"

พูดจบ หนึ่งในเด็กหญิงกลุ่มนั้นก็ลงมือเขียนวิธีทำโจทย์ข้อที่ลู่หยวนเพิ่งอธิบายไปเมื่อครู่ให้ดูอีกรอบ

ทุกอย่างลื่นไหล ไม่มีสะดุด และถูกต้องแม่นยำ

"นี่มัน..."

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ลู่หยวนรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

ถ้าเป็นหวังเสวี่ย เขาพอจะเข้าใจได้ว่าทำไมเธอถึงเข้าใจ

เพราะเมื่อกี้นี้ลู่หยวนเพิ่งอธิบายให้เธอฟังไปรอบหนึ่ง

แต่เด็กคนอื่นๆ ยังไม่เคยฟังคำอธิบายมาก่อนเลยนะ

หรือว่าพวกเด็กๆ กำลังแกล้งอำเขากันเล่น?

ลู่หยวนคิดในใจ แต่ก็เปลี่ยนความคิดทันที คนอย่างลู่หยวนจะมีใครคิดร้ายด้วย ทำไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

หรือว่าจะเป็นเพราะ... 'ระบบสุดยอดอาจารย์'

...

...

"สุดยอดอาจารย์ ชื่อระบบก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าเกี่ยวข้องกับครูบาอาจารย์"

"ระบบนี้มีตัวช่วยเพิ่มความสามารถในการสอนด้วยหรือเปล่านะ?"

ลู่หยวนวิเคราะห์ในใจ

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ลู่หยวนก็เดินตรงดิ่งกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง คว้าโทรศัพท์มือถือออกจากมือหลานชาย แล้วพูดว่า "เลิกเล่นได้แล้ว กลับบ้านไปเอาสมุดการบ้านกับข้อสอบมา อีกเดี๋ยวมานั่งเรียนที่นี่"

"ห้ะ??? ที่นี่เหรอ?" ฮันจื่อโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง

"ใช่ ตรงนี้แหละ" ลู่หยวนชี้ไปที่มุมห้องแล้วพูดต่อ "ไปนั่งเรียนกับพวกเธอซะ"

"ผม..." ฮันจื่อโม่พูดตะกุกตะกัก สีหน้าดูไม่ค่อยเต็มใจ "ทำไมมีแต่เด็กผู้หญิงล่ะ?"

"มีปัญหาเหรอ?"

"ไม่มีปัญหาครับ แต่ผมไม่ชอบเล่นกับผู้หญิง"

"ทำไมล่ะ?" ลู่หยวนถามด้วยความประหลาดใจ

"ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่รู้สึกเขินๆ ที่ต้องเล่นกับผู้หญิง มันไม่สนุกเหมือนเล่นกับพวกผู้ชาย"

ลู่หยวน: "???"

เจ้าเด็กบ้า เอ็งไม่รู้หรอกว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน

รอให้โตไปเข้ามหาวิทยาลัยก่อนเถอะ ถ้าเอ็งหาผู้หญิงมานั่งทำการบ้านด้วยได้เยอะขนาดนี้ เอ็งจะกลายเป็นเทพเลยนะจะบอกให้

หลังจากที่ฮันจื่อโม่ หลานชายตัวแสบไปหยิบการบ้านปิดเทอมมาเรียบร้อยแล้ว ลู่หยวนก็จัดแจงหาที่นั่งให้เขา

จากนั้น เขาก็เริ่มติวการบ้านปิดเทอมให้กับกลุ่มเด็กประถม

ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัย ลู่หยวนย่อมไม่มีการบ้านปิดเทอมอยู่แล้ว

เดิมทีเขาแค่ตั้งใจจะพาหลานออกมาเดินเล่น แล้วค่อยสอนการบ้านหลานถ้าวาง

ตอนนี้เลยกลายเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมในการเปิดโรงเรียนสอนพิเศษขนาดย่อมที่ร้านวอลเลซเสียเลย

เพียงแค่มีนักเรียนเพิ่มขึ้นมาไม่กี่คนเท่านั้นเอง

...

...

ณ ร้านวอลเลซ

ฮันจื่อโม่, หวังเสวี่ย, กวนเสี่ยวชิง และเด็กประถมคนอื่นๆ อีกหลายคนมารวมตัวกันที่มุมห้อง นั่งทำการบ้านกันอย่างขะมักเขม้น

ลู่หยวนนั่งอยู่ข้างๆ

ภาพที่เห็นดูเหมือนพี่ชายคนโตที่กำลังคุมน้องๆ ทำงานไม่มีผิด

เมื่อมีเวลาว่าง

ลู่หยวนก็ถือโอกาสหลับตาพักผ่อน และในจังหวะนี้เอง เขาก็เรียกหน้าต่าง 'ระบบสุดยอดอาจารย์' ขึ้นมาดู

เขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบมาสักพักแล้ว และอยากจะตรวจสอบดูใจจะขาด

[เปิดใช้งานระบบสุดยอดอาจารย์]

[มอบแพ็คเกจของขวัญสำหรับมือใหม่เรียบร้อยแล้ว]

ลู่หยวนสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อมีหน้าต่างข้อความสองอันปรากฏขึ้นในหัว

เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่เรียกว่า 'ระบบ' สักเท่าไหร่

ก็นะ สมัยนี้มีเด็กมหาลัยคนไหนบ้างที่ไม่เคยอ่านนิยาย?

เพียงแต่พอต้องมาเจอกับระบบเข้ากับตัวจริงๆ ก็อดรู้สึกเหลือเชื่อไม่ได้เหมือนกัน

ลู่หยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติให้มั่น แล้วเริ่มตรวจสอบแพ็คเกจของขวัญสำหรับมือใหม่

[แพ็คเกจของขวัญสำหรับมือใหม่: ทักษะวาทศิลป์ระดับศาสตราจารย์ชื่อดัง: เพิ่มขึ้น 30%]

[แพ็คเกจของขวัญสำหรับมือใหม่: ทักษะการสอนระดับศาสตราจารย์ชื่อดัง: เพิ่มขึ้น 30% (รวมถึงความสามารถในการดึงดูดความสนใจ, ความจำ, และตรรกะเหตุผล)]

เมื่อเห็นแพ็คเกจของขวัญทั้งสองอย่างนี้

ลู่หยวนถึงกับสูดปาก

สมกับเป็นสุดยอดอาจารย์

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

ไม่สิ แบบนี้มันโกงกันชัดๆ

"มิน่าล่ะ มิน่าตอนแรกหวังเสวี่ยถึงไม่เข้าใจ แต่พอรอบหลังกลับเข้าใจได้ง่ายๆ"

"หลักๆ คงเป็นเพราะความสามารถการสอนระดับศาสตราจารย์ชื่อดังที่ช่วยกระตุ้นผู้เรียนสินะ"

ลู่หยวนรู้สึกพึงพอใจอยู่ไม่น้อย

สำหรับเรื่องอนาคต เขาไม่เคยคิดจะไปเป็นศาสตราจารย์อะไรทำนองนั้นหรอก

แต่ทว่า...

หากมีทักษะติดตัวแบบนี้ อนาคตก็ดูเหมือนจะหมดห่วงไปได้เลย

พูดกันตามตรง

คนเราเรียนมหาวิทยาลัยไปเพื่ออะไร?

ก็เพื่อหาเงินไม่ใช่หรือไง

การรับใช้ชาติหรืออุทิศตนเพื่อวงการวิชาการและการวิจัย ไม่ใช่สิ่งที่ลู่หยวน เด็กมหาวิทยาลัยในโครงการ 211 ธรรมดาๆ จะทำได้

เรื่องพวกรั้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเด็กหัวกะทิจากชิงเป่ยไปคิดเถอะ ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเด็กเทคโนโลยีเหอเฝยอย่างเขา

เวลาล่วงเลยไปทีละนาที

จนกระทั่งท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืดสนิท ลู่หยวนถึงได้ยิ้มและมองไปที่พวกหวังเสวี่ย

"ว้าว พี่ชายของหวังเสวี่ยเก่งจังเลย เก่งกว่าครูที่โรงเรียนเราอีก"

เด็กหญิงที่ดูร่าเริงหน่อยชื่อว่า กวนเสี่ยวชิง ตอนนี้เธอกำลังตื่นเต้นสุดขีด

ผลการเรียนของเธออยู่ในระดับปานกลาง ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมานั่งจับกลุ่มทำการบ้านกับหวังเสวี่ยและคนอื่นๆ หรอก

พวกเขามารวมตัวกันเพื่ออะไร?

ก็เพื่อจะได้ช่วยกันปรึกษาหารือไงล่ะ

"พี่ชายฉันที่ไหนกันเล่า" หวังเสวี่ยแอบบ่นอุบอิบในใจ ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย

"ฮิๆ งั้นให้เขาเป็นพี่ชายของฉันก็ได้ โอเคไหม?" กวนเสี่ยวชิงพูดเสียงเบา

"ถ้าพี่ชายฉันเก่งแบบนี้นะ ฉันคงนอนยิ้มจนตื่นแน่ๆ"

"ทำไมล่ะ พี่ชายเธอก็เรียนมหาลัยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ ถึงจะเป็นเด็กมหาลัยเหมือนกัน แต่วันๆ เอาแต่อ่านนิยายกับเล่นเกม อย่างอื่นทำไม่เป็นสักอย่าง"

ฮันจื่อโม่พูดแทรกขึ้นมาด้วยความภูมิใจ: "น้าลู่หยวนของฉันเก่งที่สุดอยู่แล้ว"

ลู่หยวนไม่ได้ใส่ใจบทสนทนาของเด็กพวกนี้เท่าไหร่นัก

อะไรกันเนี่ย?

ตัวแค่นี้รู้จักเปรียบเทียบกันแล้วเหรอ

อย่างไรก็ตาม ลู่หยวนก็รู้สึกพอใจกับผลลัพธ์ในวันนี้มากทีเดียว