บทที่ 30 ที่รัก อย่าเพิ่งไป

บทที่ 30 ที่รัก อย่าเพิ่งไป

"ถ้าชอบก็ตัดกินเลยสิ!"

ซูหยวนหยิบมีดข้างๆ ขึ้นมาเตรียมจะตัดเค้ก แต่จ้าวชิงเสวี่ยรีบห้ามไว้ก่อน

"ฉีหานก็ชอบกินของหวานเหมือนกัน เราห่อกลับไปเรียกเธอมากินด้วยกันดีกว่า"

ถึงแม้ต่อมน้ำลายจะทำงานหนักจนแทบอดใจไม่ไหว แต่จ้าวชิงเสวี่ยก็ยังยั้งใจไว้ ตั้งใจจะเอาเค้กกลับไปแบ่งปันกับฉีหาน

อันที่จริงเหตุผลที่เวลามีของดีๆ แล้วเธอมักจะนึกถึงฉีหานเสมอก็เรียบง่ายมาก นอกจากนิสัยที่เข้ากันได้ดีแล้ว ตลอดหนึ่งปีที่เรียนจบมา ฉีหานช่วยเหลือเธอไว้มากจริงๆ

ฉีหานรู้ว่าเธอประหยัดอดออม เวลาเจอของที่จ้าวชิงเสวี่ยอยากได้แต่ตัดใจซื้อไม่ลง ฉีหานก็มักจะซื้อมาสองชุด แล้วอ้างว่าซื้อมาเกิน ยัดเยียดให้เธอรับไว้เสมอ

"เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง?"

พอได้ยินจ้าวชิงเสวี่ยพูดแบบนั้น ซูหยวนก็วางมีดในมือลง หันหลังกลับไปดันเค้กที่พนักงานเพิ่งเอามาเสิร์ฟตรงหน้าหลี่ฮ่าวไปให้จ้าวชิงเสวี่ยอีกก้อน "งั้นเรากินที่นี่ก้อนนึง ห่อกลับก้อนนึง!"

"เฮ้ยๆๆ? นายจะเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?"

หลี่ฮ่าวที่กำลังวาดฝันว่าจะใช้เค้กสวยหรูนี้เป็นเครื่องมือตกสาว พอเห็นซูหยวนแย่งไปดื้อๆ ก็เริ่มโวยวายด้วยความไม่พอใจ "นั่นมันไม้ตายจีบสาวของฉันนะเว้ย!"

"เมื่อกี้ใครกันที่บอกว่ายอมตายตกไปตามกันได้ ทีงี้แค่เค้กก้อนเดียวทำมาเป็นงก?"

ซูหยวนไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาวางเค้กทั้งสองก้อนไว้ตรงหน้าจ้าวชิงเสวี่ย แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ที่รัก เดี๋ยวผมถ่ายรูปให้!"

พูดจบเขาก็รัวชัตเตอร์ใส่จ้าวชิงเสวี่ย ซึ่งเธอก็ให้ความร่วมมือโพสท่าถ่ายรูปอย่างรู้งาน

"ที่รัก รูปนี้สวยมาก รูปนี้ก็ดูดี..."

"ฉันว่ารูปนี้ก็ไม่เลวนะ!"

"ไม่ต้องพูดแล้ว ลงรูปรัวๆ เก้าช่องในโมเมนต์ไปเลย!"

...

มองดูคู่รักหวานแหววเลือกรูปในโทรศัพท์กันกะหนุงกะหนิง หลี่ฮ่าวก็คว้าขวดเหล้าขึ้นมากระดกด้วยความหดหู่ เขาได้รับบทเรียนราคาแพงแล้วว่า... อย่ามาเที่ยวกับคนมีคู่เด็ดขาด!

"เอาล่ะเว้ย คืนนี้ป๋าจะสุ่มเลือกผู้โชคดีหนึ่งคนมาสนุกด้วยกัน~~"

ดื่มคนเดียวมันน่าเบื่อ หลี่ฮ่าวเลยถือขวดเหล้าปีนขึ้นไปยืนบนโต๊ะ แล้วตะโกนลั่น

โซนนี้มีสาวๆ จ้องมองมาอยู่แล้ว พอสิ้นเสียงประกาศของหลี่ฮ่าว บรรยากาศก็ระเบิดความเร่าร้อนขึ้นทันที

"สุดหล่อ มองทางนี้สิคะ~~"

สาวสวยหุ่นแซ่บจากทั่วสารทิศพากันโยกย้ายส่ายสะโพกเข้ามาใกล้ ส่งสายตายั่วยวนให้หลี่ฮ่าวไม่ขาดสาย

หลี่ฮ่อวหรี่ตาลง กระโดดลงจากโต๊ะแล้วคว้าสาวสวยคนหนึ่งเข้ามาในอ้อมกอดอย่างถือวิสาสะ "ที่รัก เธอนั่นแหละ เห็นแวบแรกฉันก็รู้เลยว่าเธอคือรักแท้ของฉัน~~"

หญิงสาวในอ้อมกอดของหลี่ฮ่าวก็ส่งสายตาหยาดเยิ้มตอบกลับ "จริงเหรอคะ?"

"แน่นอนสิจ๊ะ~~"

หลี่ฮ่าวยิ้มกว้าง พาเธอเดินมาที่โต๊ะแล้วแนะนำให้จ้าวชิงเสวี่ยกับซูหยวนรู้จัก "แฟนฉันเอง"

"???"

จ้าวชิงเสวี่ยตามเกมหลี่ฮ่าวไม่ทัน เมื่อกี้ยังคร่ำครวญถึงแฟนเก่าปานจะขาดใจ ผ่านไปแป๊บเดียวเรียกผู้หญิงอื่นว่าแฟนซะแล้ว

เล่นเอาเธอไปไม่เป็นเลยทีเดียว

กลับกัน ฝ่ายหญิงกลับดูนิ่งสงบมาก เธอยิ้มและพยักหน้าทักทายซูหยวนกับจ้าวชิงเสวี่ย พร้อมแนะนำตัว "ฉันชื่อแคทธี่ค่ะ"

"อ๋อ ฉันชื่อจ้าวชิงเสวี่ยค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ~~"

ซูหยวนขี้เกียจจะทำความรู้จักกับผู้หญิงที่หลี่ฮ่าวหิ้วมาแก้เหงา แต่จ้าวชิงเสวี่ยกลับแนะนำตัวเองอย่างจริงจัง

การมาเที่ยวผับแล้วบอกชื่อจริงเป็นเรื่องที่หาได้ยาก ส่วนใหญ่มักจะมาเพื่อความสนุกชั่วข้ามคืน พอฟ้าสางก็ทางใครทางมัน

พอเห็นจ้าวชิงเสวี่ยซื่อใสถึงขนาดบอกชื่อจริง แคทธี่ก็ประหลาดใจมาก เธอยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ "คุณไม่ค่อยมาเที่ยวที่แบบนี้เหรอคะ?"

"ใช่ค่ะ นี่ครั้งแรกเลย"

"มิน่าล่ะ..."

แม้แคทธี่จะซบอยู่ในอ้อมกอดของหลี่ฮ่าว แต่สายตาของเธอกลับลอบมองสำรวจซูหยวนอยู่ตลอด "งั้นคนนี้ก็คือ..."

"นี่ซูหยวนค่ะ"

จ้าวชิงเสวี่ยคล้องแขนซูหยวนอย่างภูมิใจ "ซูหยวนเขาขี้อายนิดหน่อย ไม่ค่อยพูดค่อยจาน่ะค่ะ"

"งั้นเหรอคะ~~ คุณนี่วาสนาดีจริงๆ เลยนะ!"

ก่อนหน้านี้มีคนอิจฉาจ้าวชิงเสวี่ยมานักต่อนัก แคทธี่เองก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอสงสัยใคร่รู้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มาตลอด พอได้คำตอบ ก็ยิ่งทำให้เธอตาสว่างและเต็มไปด้วยความริษยาปนชื่นชม

สำหรับคนที่เที่ยวกลางคืนบ่อยอย่างพวกเธอ ผู้ชายที่เข้ามาพัวพันน่ะมีไม่ขาด แต่พวกผู้ชายเฮงซวยพวกนั้นก็แค่หวังในร่างกาย มีกี่คนเชียวที่จะจริงใจ?

คนอย่างซูหยวนที่พาภรรยามาเที่ยวผับ เปย์เครื่องดื่มและเค้กไม่อั้น แถมสายตายังจับจ้องอยู่ที่ภรรยาตลอดเวลาตั้งแต่ต้นจนจบ แทบจะเป็นของหายากระดับตำนาน!

ไม่สิ... มันแทบไม่มีอยู่จริงเลยต่างหาก!

อย่างน้อยเธอก็ไม่เคยเจอมาก่อน!

...

พวกเขาสนุกกันจนถึงตีสาม จ้าวชิงเสวี่ยเริ่มง่วงจนสัปหงกคาโต๊ะ ส่วนหลี่ฮ่าวกับแคทธี่ก็เมาแอ๋ได้ที่ ซูหยวนถึงได้จัดการเรื่องกลับบ้าน

ซูหยวนให้พนักงานช่วยพยุงหลี่ฮ่าวที่เมาเละไปเช็กบิลที่เคาน์เตอร์

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้จ่ายเงิน 879,912 หยวนเพื่อภรรยา จ้าวชิงเสวี่ย ได้รับเงินคืน 10 เท่า จำนวน 8,709,120 หยวน ระบบได้โอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว โปรดตรวจสอบ!"

ต่างคนต่างจ่ายส่วนของตัวเอง หลี่ฮ่าวจ่ายเงินเสร็จก็หน้าบิดเบี้ยวด้วยความปวดใจ บ่นพึมพำ "รู้งี้ไม่อวดรวยดีกว่า... ขาดทุนยับเยินเลย!"

ถึงหลี่ฮ่าวจะเป็นลูกเศรษฐี แต่ปกติก็ไม่ทำทำการงานอะไร ได้แต่ขอเงินที่บ้านใช้

สองปีมานี้เขาใช้ชีวิตเสเพลหนักข้อขึ้น ทางบ้านเลยตัดค่าขนมจากสามล้านเหลือแค่ล้านเดียวเพื่อดัดนิสัย

คืนนี้คืนเดียว เขาผลาญเงินค่าขนมทั้งเดือนเกลี้ยงกระเป๋า!

แต่ซูหยวนกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้าน "ก็แค่แชมเปญ Ace of Spades ร้อยขวดเองไม่ใช่เหรอ?"

"ตั้งร้อยขวดเชียวนะเว้ย!"

หลี่ฮ่าวเดินโซซัดโซเซ "ร้อยขวด... ร้อยขวด... ร้อยขวดอะไรนะ ลืมแล้ว..."

เห็นสภาพเพื่อนเมาจนแทบไม่ได้สติ ซูหยวนเลยบอกให้บาร์เทนเดอร์จัดการเรียกรถให้สองคัน คันหนึ่งให้หลี่ฮ่าวกับแคทธี่นั่ง ส่วนเขากับจ้าวชิงเสวี่ยก็นั่งอีกคัน มุ่งหน้ากลับไปยังเพนท์เฮาส์ที่เต๋อหลานแมนชั่นอย่างรวดเร็ว

"ที่รัก คุณพักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวผมจัดการพาพวกนั้นไปเก็บแล้วจะลงมา"

เห็นสภาพของหลี่ฮ่าวแล้ว ซูหยวนรู้สึกว่าถ้าปล่อยทิ้งไว้ที่โรงแรมคงไม่ดี เลยตัดสินใจพาไปนอนที่เพนท์เฮาส์ชั้นบน

ยังไงตอนนั้นเขาก็ซื้อห้องเผื่อไว้ห้องหนึ่งอยู่แล้ว ตอนนี้ยังไม่มีใครอยู่

"นี่กุญแจ ฝากดูแลมันดีๆ ด้วยล่ะ"

พาขึ้นมาส่งชั้นบน เห็นหลี่ฮ่าวแค่หลับไปไม่ได้เป็นอะไรมาก ซูหยวนก็โยนกุญแจให้แคทธี่ ฝากฝังให้เธอดูแลต่อ

แคทธี่มองเพนท์เฮาส์ราคาร้อยล้านด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างปิดไม่มิด รีบพยักหน้ารับคำ "ฉันจะดูแลเขาอย่างดีเลยค่ะ"

"อืม"

ซูหยวนรีบอยากกลับลงไปนอนกอดจ้าวชิงเสวี่ยเต็มแก่ ขี้เกียจจะสนว่าข้างบนนี้จะเกิดอะไรขึ้น ยังไงห้องนี้เขาก็ไม่ได้อยู่ จะทำอะไรกันก็ตามสบาย

"ที่รัก... ที่รักจ๋า~~ อย่าทิ้งเค้าไป!"

ทว่า จังหวะที่ซูหยวนกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง จู่ๆ หลี่ฮ่าวก็เด้งตัวลุกขึ้นมานั่งราวกับผีเข้า แล้วตะโกนลั่น

ซูหยวนสะดุ้งโหยง "แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย?!"

"แกสิบ้า"

หลี่ฮ่าวไม่รู้ว่าสร่างเมาหรือยัง แต่พอได้ยินเสียงซูหยวนด่า สัญชาตญาณก็สั่งให้สวนกลับทันที แล้วก็ทิ้งตัวลงนอนสลบไสลไปอีกรอบ