บทที่ 30 กลิ่นเก่าๆ

บทที่ 30 กลิ่นเก่าๆ

ในเวลาเดียวกัน ฉินเจิ้นเทียนก็นำทัพยอดฝีมือมุ่งหน้าสู่เทือกเขาซู่

กลุ่มทุนยักษ์ใหญ่หลายแห่งที่รู้ข่าวก็แอบส่งคนของตนออกไปเช่นกัน เตรียมฉกฉวยผลประโยชน์จากสถานการณ์

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกปาซู่สตาร์ หลินอู๋หยางมองดูขบวนรถที่เคลื่อนตัวออกไป แววตาวูบไหวด้วยรอยยิ้มจางๆ พลางพึมพำในใจ "ในที่สุดก็เริ่มแล้วสินะ"

...

เย่เสี่ยวฝานและพรรคพวกไม่ได้มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของเทือกเขาซู่โดยตรง แต่กลับไปยังถ้ำของราชาอสูรตะขาบตามการนำทางของราชาอสูรคางคกทองคำ

"ลูกพี่ใหญ่ ในที่สุดท่านก็มา"

ราชาอสูรตะขาบมีสีหน้ายินดี

เจ้าคางคกทองคำชี้ไปที่เย่เสี่ยวฝานและแนะนำ "น้องเล็ก นี่คือนายท่านของข้า รีบเข้ามาคารวะเร็วเข้า"

ราชาอสูรตะขาบเงยหน้าขึ้นพิจารณาเย่เสี่ยวฝานอย่างละเอียด

แต่มันกลับไม่เห็นความพิเศษใดๆ เลย

มันอดสงสัยไม่ได้ "ลูกพี่ใหญ่ ท่านเข้าใจผิดหรือเปล่า? นี่มันแค่คนธรรมดาชัดๆ"

เจ้าคางคกทองคำตบหัวราชาอสูรตะขาบดังป้าบ แล้วด่ากราด "เจ้ารู้อะไร! แกจะไปหยั่งรู้ความลึกล้ำของนายท่านได้ยังไง? รีบๆ คารวะซะ"

ราชาอสูรตะขาบแอบเบ้ปาก แต่ด้วยความเกรงกลัวในอำนาจของราชาอสูรคางคกทองคำ มันจึงจำใจก้าวเข้าไปทักทาย "ผู้อาวุโส" อย่างไม่เต็มใจนัก

มังกรทองตัวน้อยไร้เขาเลื้อยออกมาจากเสื้อของเย่เสี่ยวฝาน มองราชาอสูรตะขาบด้วยความไม่พอใจ "นี่ เจ้าตะขาบน้อย ทำกิริยาแบบนั้นหมายความว่าไง? ถ้าไม่เห็นแก่หน้าเจ้าคางคกเน่า ข้าจะสั่งสอนให้แกรู้จักกาลเทศะเดี๋ยวนี้แหละ"

"มังกรวารี!?"

ราชาอสูรตะขาบสะดุ้งโหยง สัมผัสได้ถึงอันตรายถึงชีวิตจากมังกรทองตัวน้อยตรงหน้า

เย่เสี่ยวฝานโบกมือ "ช่างเถอะๆ อย่าไปถือสาตะขาบตัวเล็กๆ เลย"

มังกรทองตัวน้อยพ่นลมหายใจฟึดฟัด ยอมรามือไปในที่สุด

ราชาอสูรตะขาบเก็บความตกตะลึงไว้ในใจ มองเย่เสี่ยวฝานอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง ก่อนจะเชิญทุกคนเข้าไปในถ้ำ

จากนั้นจึงสั่งลูกสมุนให้นำเหล้า ผลไม้ และอาหารว่างออกมาต้อนรับ

เหล่าสัตว์อสูรต่างพากันมองเย่เสี่ยวฝานและอีกคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เข้าใจว่าทำไมราชาของพวกมันถึงคบค้าสมาคมกับมนุษย์

"เจ้าหัวล้านนี่เป็นใครกัน? ดูเหมือนจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดานะ?"

"หรือจะเป็นยอดฝีมือฝ่ายมนุษย์?"

"ดูไม่เหมือนเลยแฮะ ท่าทางซื่อบื้อชอบกล ข้าเคยเห็นยอดฝีมือมนุษย์มาเยอะ ส่วนใหญ่จะมีรัศมีน่าเกรงขาม ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนเลย!"

เหล่าสัตว์อสูรกระซิบกระซาบกัน บ้างก็คิดว่าเย่เสี่ยวฝานเป็นยอดฝีมือ

แต่ก็มีบางตัวที่ไม่คิดเช่นนั้น

เพราะเย่เสี่ยวฝานดูธรรมดาเกินไป แถมยังดูซื่อๆ ไม่เหมือนยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทานเลยสักนิด

ฉินเฟิงเพิ่งเคยมาเยือนถ้ำราชาอสูรเป็นครั้งแรก จึงอดตื่นเต้นไม่ได้

ต่างจากเย่เสี่ยวฝานที่ผ่อนคลายสุดๆ ไม่สนสายตาของสัตว์อสูรรอบข้าง กำลังสวาปามอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

ราชาอสูรตะขาบขมวดคิ้วเล็กน้อย เริ่มสงสัยในความแข็งแกร่งของเย่เสี่ยวฝานมากขึ้นเรื่อยๆ หันไปถามราชาอสูรคางคกทองคำว่า "ลูกพี่ใหญ่ เมื่อไหร่พวกเราจะไปชิงสมุนไพรวิเศษกัน?"

ราชาอสูรคางคกทองคำคีบดักแด้ไหมสูตรพิเศษเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ พลางตอบอู้อี้ "จะรีบไปทำไม? กินให้อิ่มหนำสำราญก่อนค่อยคุยกัน"

พูดจบ มันก็ตบไหล่ฉินเฟิง "ไอ้หนู ทำตัวตามสบายหน่อยสิ จะเกร็งไปทำไม? เอ้านี่ ลองชิมของดีเมืองเทือกเขาซู่ดูสิ หอมอร่อยเชียวนะ"

เมื่อมองดักแด้ไหมที่ยังดิ้นกระดุ๊กกระดิ๊กอยู่บนจาน ฉินเฟิงก็ขนลุกซู่ รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่เป็นไรครับผู้อาวุโส ผมยังไม่หิวครับ"

ราชาอสูรคางคกทองคำไม่คะยั้นคะยอ เทดักแด้ไหมทั้งจานเข้าปาก กลืนลงไปทั้งตัว

"พับผ่าสิ ไม่มีฟันนี่ลำบากชะมัด จะเคี้ยวก็ไม่ได้"

ราชาอสูรคางคกทองคำบ่นกระปอดกระแปด

ขณะที่ทุกคนกำลังกินดื่มอย่างมีความสุข จู่ๆ ขุนพลแมงป่องก็วิ่งพรวดพราดเข้ามารายงาน "รายงานท่านราชา คนเมื่อคราวที่แล้วมาอีกแล้วขอรับ"

ดวงตาของราชาอสูรตะขาบหรี่ลง อดไม่ได้ที่จะหันไปมองราชาอสูรคางคกทองคำ

แม้ปากจะบอกว่าเย่เสี่ยวฝานเป็นลูกพี่ใหญ่ แต่ราชาอสูรตะขาบก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาเท่าไหร่นัก ยังคงยึดราชาอสูรคางคกทองคำเป็นหลัก

ส่วนราชาอสูรคางคกทองคำกลับหันไปมองเย่เสี่ยวฝาน

"ให้มันเข้ามา เราไปหลบดูท่าทีมันก่อนว่ามีจุดประสงค์อะไร"

เย่เสี่ยวฝานกล่าวจบ ก็พาฉินเฟิงและสองราชาอสูรไปหลบด้านใน

ทันทีที่พวกเขาหลบไป ชายชุดดำก็เหาะเข้ามา

เขาสวมชุดคลุมสีดำหลวมโคร่ง ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้ฮู้ด มองไม่เห็นหน้าตา

"ท่านราชาอสูร ไม่เจอกันนานเลยนะ"

เสียงแหบพร่าดังออกมาจากใต้ฮู้ด

ราชาอสูรตะขาบนั่งอยู่บนบัลลังก์ เอ่ยเสียงเรียบ "มนุษย์ มีธุระอะไร?"

ชายชุดดำเอ่ยเนิบๆ "ท่านราชาอสูร ไฉนจึงไร้มารยาทเช่นนี้? เพื่อนเก่ามาเยือนทั้งที ไม่มีที่ให้นั่งหน่อยรึ?"

แววตาของราชาอสูรตะขาบวูบไหว สั่งสัตว์อสูรข้างกาย "เอาเก้าอี้มา"

ชายชุดดำนั่งลงบนเก้าอี้หิน แล้วเอ่ยช้าๆ "ท่านราชาอสูร ข้ามาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ"

ราชาอสูรตะขาบหรี่ตาลง "ความช่วยเหลืออะไร?"

"ขอเพียงท่านราชาอสูรร่วมมือกับข้ายึดเมืองฐานที่มั่นตะวันตก เสร็จงานแล้วข้ามีรางวัลให้อย่างงาม" ชายชุดดำแจ้งจุดประสงค์

รูม่านตาของราชาอสูรตะขาบหดเกร็ง ก่อนจะแสยะยิ้ม "เหอะๆ ข้าไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้งหรอกนะ"

ชายชุดดำหัวเราะ "ท่านราชาอสูรกังวลเกินไปแล้ว ตอนนี้ยอดฝีมือส่วนใหญ่ของเมืองฐานที่มั่นตะวันตกไปอยู่ที่เทือกเขาซู่กันหมด เป็นโอกาสเหมาะที่จะยึดครอง ขอเพียงท่านยอมช่วย ผลประโยชน์ที่จะได้รับย่อมไม่น้อยแน่นอน"

ราชาอสูรตะขาบส่ายหน้าปฏิเสธ "อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย ข้าไม่อยากถูกมนุษย์ตามล้างแค้น"

"งั้นแสดงว่า ท่านราชาอสูรขอปฏิเสธ?" น้ำเสียงใต้ฮู้ดเริ่มเย็นชาขึ้น

ราชาอสูรตะขาบแค่นเสียง "ทำไม? ข้าปฏิเสธไม่ได้รึไง?"

ชายชุดดำค่อยๆ ลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเยือกเย็น "ในเมื่อท่านราชาอสูรไม่รับไมตรี ก็อย่าหาว่าข้าไร้มารยาทก็แล้วกัน"

"ฮึ ดีแต่ปาก" ราชาอสูรตะขาบแค่นเสียงเย็น "จะมาเบ่งก็ดูสถานที่บ้าง รีบคุกเข่าขอขมาข้าซะ ไม่อย่างนั้นวันนี้อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่"

"แค่หนอนแมลงตัวจ้อย กล้าดียังไง?"

ชายชุดดำแสยะยิ้ม วินาทีถัดมา กลิ่นอายอันทรงพลังก็ระเบิดออกมาจากร่าง

สัตว์อสูรโดยรอบตื่นตระหนก เพราะกลิ่นอายนี้ช่างรุนแรงเหลือเกิน

ราชาอสูรตะขาบเบิกตากว้าง สีหน้าเคร่งเครียด

"ระดับราชันยุทธ์ขั้นสูงสุด มิน่าล่ะถึงได้กล้ามาอวดเบ่ง"

เสียงของชายชุดดำราบเรียบ "น่าเสียดาย ถ้ารู้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว"

ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงเนือยๆ ก็ดังขึ้นก้องถ้ำ

"อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ ขอฉันถามอะไรหน่อย"

เหล่าสัตว์อสูรหันไปตามเสียง เห็นชายหนุ่มหัวโล้นเดินออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ

ด้านหลังเขามีฉินเฟิงและราชาอสูรคางคกทองคำเดินตามมาด้วย

รูม่านตาของชายชุดดำภายใต้ฮู้ดหดเกร็ง ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีมนุษย์อยู่ที่นี่

ในขณะเดียวกัน สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับราชาอสูรคางคกทองคำ สีหน้าใต้ฮู้ดเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เย่เสี่ยวฝานพิจารณาชายชุดดำตรงหน้า แล้วถามด้วยความสงสัย "นายมาจากขุมกำลังไหน? ทำไมถึงอยากโจมตีเมืองฐานที่มั่นตะวันตก?"

ชายชุดดำเงียบกริบ เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะตอบคำถาม

ราชาอสูรคางคกทองคำเอ่ยเสียงเย็น "เจ้าหนูสกปรกที่ปิดหน้าปิดตา รีบสารภาพมาซะดีๆ ไม่อย่างนั้นเจ้าจะเสียใจที่มาเหยียบที่นี่ในวันนี้"

เสียงของชายชุดดำเต็มไปด้วยความดูแคลน "แค่เดรัจฉานสองตัวน่ะรึ?"

"เจ้าหนูสกปรก รนหาที่ตายนักนะ"

ราชาอสูรคางคกทองคำโกรธจัด เตรียมจะลงมือ แต่ถูกเย่เสี่ยวฝานห้ามไว้

"ฉันขอเตือนนายนะ อย่าได้คิดแตะต้องเมืองฐานที่มั่นเชียว ถ้าฉันกลับไปแล้วอดทำซุปกินล่ะก็ นายจะต้องชดใช้"

ทำซุป?

ชายชุดดำชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็คร้านจะพูดพล่ามทำเพลง พลังปราณรอบกายเดือดพล่าน มือประสานอินอย่างรวดเร็ว

วินาทีถัดมา ความมืดมิดก็แผ่ขยายออกจากรอบตัวเขา ปกคลุมไปทั่วทั้งถ้ำในพริบตา

...