บทที่ 27 ความเย้ายวนของอาหาร

บทที่ 27 ความเย้ายวนของอาหาร

"หัวหน้า เชื่อจริงๆ เหรอครับว่ารีสอร์ตที่ว่านั่นมีอยู่จริง?" เซี่ยหมิงเจ๋อเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ แต่มือไม้ของเขาก็ไม่ได้ชักช้า ยังคงเร่งจัดการกวาดล้างซอมบี้อย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมทีมอีกสามคนที่เหลือก็ทำเช่นเดียวกัน

"ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าจำเป็นต้องตรวจสอบดู" เซียวรุ่ยกล่าวพลางขยับมือไม้ไม่หยุด เมื่อรู้ว่าลูกทีมยังมีข้อสงสัย เขาจึงอธิบายต่อ

"สังเกตไหม? ผู้หญิงคนนั้นขี่มอเตอร์ไซค์มาตลอดทาง แต่ไม่มีซอมบี้ไล่ตามเธอเลยสักตัว แม้แต่ตอนนี้ ก็ไม่มีซอมบี้ตัวไหนเข้าใกล้เธอเลย!"

"จริงด้วย! แถมเสียงมอเตอร์ไซค์ของเธอก็ไม่ได้เบาเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของซอมบี้สักตัว!" เซี่ยหมิงเฟยอุทานขึ้นมา

"ถูกต้อง เพราะแบบนี้ฉันถึงตัดสินใจจะไปสืบดูเรื่องรีสอร์ตที่เธอพูดถึงไงล่ะ" สิ่งที่เซียวรุ่ยไม่ได้พูดออกมาก็คือ เขาจับสังเกตคำสำคัญบางคำในคำพูดของหญิงสาวคนนั้นได้

มีอาหารและที่พัก... เขตปลอดภัยสมบูรณ์... คำพูดพวกนี้ช่างเหลือเชื่อในวันสิ้นโลก แต่ขณะเดียวกันก็ช่าง... เย้ายวนใจเหลือเกิน!

"ซอมบี้ไม่สนใจเธอ ไม่เข้าใกล้เธอ หรือจะเป็นพลังพิเศษของเธอ?" ลูกทีมคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะคาดเดา

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่บนตัวเธอไม่มีคลื่นพลังพิเศษแผ่ออกมาเลยนะ" เซียวรุ่ยขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างปิดไม่มิด

เมื่อได้รับการเตือนสติ ลูกทีมทุกคนต่างก็ฉุกคิดขึ้นได้!

"จริงด้วย! เธอไม่มีคลื่นพลังพิเศษเลยสักนิด แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?"

"อย่าเพิ่งคิดมาก รีบจัดการซอมบี้พวกนี้ให้หมด เดี๋ยวเราลงไปดูสถานการณ์กัน ระวังตัวด้วยล่ะ คอยดูความปลอดภัยให้ดี ถ้าท่าไม่ดีก็รีบหนี!"

เรื่องนี้ดูผิดปกติไปเสียทุกอย่าง แต่... เซียวรุ่ยคิดใคร่ครวญดูแล้ว เขาไม่อยากทิ้งโอกาสใดๆ ไปจริงๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฝูงซอมบี้ก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น กู้หลิงอวี่มองดูทีมห้าคนที่กระโดดลงมาจากชั้นสองและค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหาเธออย่างระมัดระวัง รอยยิ้มที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออีกครั้ง

ความแข็งแกร่งของทีมนี้ไม่เลวเลย นอกจากหัวหน้าทีมที่เป็นผู้ใช้พลังระดับห้าแล้ว ลูกทีมอีกสี่คนก็อยู่ระดับสี่กันหมด ทีมแบบนี้... ต้องมีแกนผลึกเยอะแน่ๆ! ทั้งความเร็วในการหาแกนผลึกและกำลังในการจ่าย พวกเขาคือลูกค้าชั้นดีของรีสอร์ตอย่างไม่ต้องสงสัย!

"ขอโทษที่ให้รอนานครับ" เซียวรุ่ยกล่าวอย่างสุภาพ เขาหยุดยืนห่างจากกู้หลิงอวี่ประมาณสองเมตร เพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย

รอยยิ้มของกู้หลิงอวี่กว้างขึ้น เธอเข้าใจความกังวลของเขาดีจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยื่นใบปลิวที่เพิ่งเรียกออกมาจากระบบให้

"ในใบปลิวมีข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับบริการทั้งหมดที่รีสอร์ตของเราเปิดให้บริการในขณะนี้ พวกคุณลองอ่านดูก่อนได้ค่ะ"

เซียวรุ่ยยื่นมือออกมารับ พบว่ามีใบปลิวอยู่ห้าใบพอดี ดูจากลักษณะภายนอกแล้วไม่น่าจะมีอันตรายอะไร เขาจึงหันไปแจกจ่ายให้กับลูกทีม

ทว่า หลังจากได้อ่านเนื้อหาในใบปลิว ทีมทั้งห้าคนก็ไม่อาจรักษาความสงบเยือกเย็นได้อีกต่อไป!

"ที่เขียนในนี้เป็นเรื่องจริงเหรอ? มีอาหารอร่อยๆ เยอะขนาดนี้จริงๆ เหรอ?" เซี่ยหมิงเจ๋ออุทานลั่น

"ในห้องมีเครื่องทำน้ำอุ่น? อาบน้ำได้ไม่อั้นเลยเหรอ?!" เซี่ยหมิงเฟยดูจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากที่สุด

"ดูจากราคาในรายการนี้ แกนผลึกระดับหนึ่งแค่ก้อนเดียวก็ซื้อของได้ตั้งเยอะ!"

กู้หลิงอวี่มองดูกลุ่มคนที่กำลังตื่นเต้นและถกเถียงกันอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ แล้วจึงเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "สิ่งอำนวยความสะดวกในรีสอร์ตของเรายังคงได้รับการอัปเกรดอย่างต่อเนื่อง ในอนาคตจะมีบริการอื่นๆ เปิดเพิ่มขึ้นอีก เพื่อให้ทุกคนได้ใช้ชีวิตที่ดียิ่งขึ้นในวันสิ้นโลกค่ะ"

นี่ยังดีไม่พออีกเหรอ? ยังจะดีกว่านี้ได้อีกเหรอ?!

เหล่าลูกทีมตกตะลึงจนเริ่มสงสัยว่านี่มันใช่เรื่องจริงแน่หรือเปล่า!

"ขอถามหน่อยครับ คำว่า 'เขตปลอดภัยสมบูรณ์' และ 'ซอมบี้ไม่สามารถเข้าได้' ที่ระบุในใบปลิวนี้ เกี่ยวข้องกับพลังพิเศษของคุณหรือเปล่าครับ?" นี่คือสิ่งที่เซียวรุ่ยให้ความสนใจมากที่สุด และเป็นเหตุผลหลักที่เขาเลือกที่จะเข้ามาหาข้อมูล

กู้หลิงอวี่เห็นเซียวรุ่ยชำเลืองมองซากซอมบี้ด้านหลัง ก็เข้าใจความหมายของเขาทันที

"ก็เหมือนกับเมื่อกี้นั่นแหละค่ะ ภายในรัศมีสองเมตรรอบรีสอร์ตของเรา ซอมบี้จะไม่เข้ามาใกล้ ไม่สามารถบุกรุกเข้ามาได้ และจะไม่โจมตีรีสอร์ตของเราค่ะ"

เธอไม่ได้ตอบคำถามของเซียวรุ่ยตรงๆ แต่ก็ถือว่าให้คำตอบแก่เขาแล้ว ท้ายที่สุด คนกลุ่มนี้ก็ได้เห็นสถานการณ์รอบตัวเธอท่ามกลางฝูงซอมบี้มากับตาแล้ว

ดวงตาของเซียวรุ่ยหรี่ลงเล็กน้อย เขาพยักหน้าเบาๆ เข้าใจในสิ่งที่กู้หลิงอวี่สื่อ

เขารู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าดูลึกลับยิ่งขึ้นไปอีก ไม่ว่าจะเชื่อคำพูดของเธอหรือไม่ แต่ภาพที่เขาและลูกทีมเห็นเมื่อครู่นั้นเป็นของจริงที่ไม่อาจปลอมแปลงได้

ส่วนเรื่องที่หญิงสาวไม่ตอบคำถามเขาตรงๆ เขาก็ไม่คิดจะซักไซ้ต่อ เขาไม่ได้ไร้มารยาทขนาดที่จะไปไล่บี้ถามความลับส่วนตัวของคนอื่น

อย่างไรก็ตาม เซียวรุ่ยชี้ไปที่ใบปลิวอีกครั้งและถามคำถามใหม่ "ในรีสอร์ตมีอาหารตามที่ระบุในใบปลิวนี้จริงๆ เหรอครับ?"

เรื่องอาบน้ำอะไรนั่นเป็นเรื่องรอง ในวันสิ้นโลกไม่มีใครสนเรื่องพรรค์นั้นหรอก สองสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความปลอดภัยและอาหาร และนี่คือสองสิ่งที่เขาห่วงใยที่สุด

"ใช่ค่ะ รีสอร์ตของเราซื่อสัตย์จริงใจ ทุกอย่างที่ระบุในใบปลิวมีพร้อมให้บริการภายในรีสอร์ตค่ะ" กู้หลิงอวี่พูดจบก็เรียกข้าวกล่องที่เธอเก็บไว้ในคลังเก็บของส่วนตัวก่อนออกมา ออกมาโชว์ให้ดูทันที

เธอให้ห้องอาหารทำใส่กล่องไว้ล่วงหน้า แม้ว่าห้องอาหารจะไม่อนุญาตให้ห่อกลับบ้าน แต่ในฐานะเจ้าของ กฎข้อนี้ย่อมไม่มีผลกับเธอ

เมื่อเห็นกู้หลิงอวี่เสกข้าวกล่องออกมาจากความว่างเปล่า เซียวรุ่ยและคนอื่นๆ ต่างสบตากัน ความสงสัยทวีความรุนแรงขึ้น

เธอเป็นผู้ใช้พลังมิติเหรอ?

แต่ตอนที่ข้าวกล่องโผล่ออกมาเมื่อกี้ พวกเขาก็ยังจับสัมผัสคลื่นพลังพิเศษไม่ได้เลยนะ?

ทว่า วินาทีถัดมา พวกเขาก็ไม่มีเวลามาขบคิดปัญหาพวกนั้นอีกต่อไป เพราะความอลังการของอาหารในกล่องนั้นเกินจินตนาการของพวกเขาไปไกลลิบ!

มีเนื้อชิ้นโตสีสันสดใส ผักสีเขียวสดใหม่ ข้าวสวยร้อนๆ แถมยังมีซุปอีกถ้วย!

พวกเขาไม่ได้เห็นอาหารแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วตั้งแต่วันสิ้นโลกมาถึง!

นี่มันวันสิ้นโลกนะ! อาหารหรูหราขนาดนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหน?!

ไม่ต้องพูดถึงว่าต่อให้พวกเขามีฝีมือแค่ไหน ก็หาอาหารแบบนี้ไม่ได้ แม้แต่พวกผู้บริหารที่ฐานทัพก็ยังไม่ได้รับการดูแลดีขนาดนี้เลย!

ทีมห้าคนของเซียวรุ่ยเบิกตากว้างจนแทบถลน!

กู้หลิงอวี่ยิ้มหวานให้กับคนทั้งห้าตรงหน้า แถมยังจงใจเปิดฝากล่องข้าวออก ปล่อยให้กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปแตะจมูกพวกเขาอย่างอิสระ!

จนกระทั่งเห็นทีมห้าคนตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย เธอก็ปิดฝากล่องและเก็บมันกลับเข้าไปในคลังเก็บของส่วนตัว

"นี่เป็นเมนูจากห้องอาหารของรีสอร์ตเราค่ะ ตอนนี้รวมเมนูอาหารเช้าด้วยก็มีแค่ประมาณยี่สิบกว่าอย่างเองค่ะ อาจจะน้อยไปหน่อย แต่ในภายหลังจะทยอยเปิดเมนูเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบติดจะไ่ม่ค่อยพอใจนิดๆ แต่ท่าทีของเธอนั้น ในสายตาของเซียวรุ่ยและพวกพ้อง กลับยิ่งทำให้พวกเขาตื่นตะลึงเข้าไปใหญ่!

ยี่สิบกว่าอย่างนี่ยังเรียกว่า "แค่" อีกเหรอ?!

แถมยังบอกว่า "น้อยไปหน่อย" เนี่ยนะ!?