บทที่ 10 อยากหาเรื่องงั้นเหรอ? เจอไฟฟ้าช็อตหน่อยจะเป็นไรไป

บทที่ 10 อยากหาเรื่องงั้นเหรอ? เจอไฟฟ้าช็อตหน่อยจะเป็นไรไป

"ต่อเวลาห้องพักไปอีกหนึ่งเดือนเลยครับ" พูดจบ ถังเหวินหัวก็เก็บแกนคริสตัลระดับหนึ่งที่ถืออยู่กลับไป แล้วยื่นแกนคริสตัลระดับสองจำนวนสองก้อนให้กู้หลิงอวี่แทน

เดิมทีเขาตั้งใจจะต่อเวลาแค่หนึ่งวัน เพราะอาการบาดเจ็บดีขึ้นบ้างแล้ว และพรุ่งนี้เขาจำเป็นต้องออกเดินทางไปตามหาเพื่อนร่วมทีม มิฉะนั้นทุกคนคงเป็นห่วงแย่ อีกอย่างเขายังมีครอบครัวรออยู่ที่ฐานหรงหยางด้วย

ทว่า การตอบสนองของกู้หลิงอวี่เมื่อครู่ทำให้คะแนนความประทับใจที่เขามีต่อเธอเพิ่มขึ้นอย่างมาก สาเหตุที่เขาออกหน้าพูดแทนเธอก่อนหน้านี้ ก็เพราะซาบซึ้งในน้ำใจที่เธอช่วยเหลือเมื่อวาน

และคำตอบของกู้หลิงอวี่ก็ทำให้เขารู้สึกว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นคุ้มค่า เพราะคงไม่มีใครอยากยื่นมือเข้าช่วยแล้วโดนอีกฝ่ายหวาดกลัวหรือถอยหนีหรอก

อีกเหตุผลที่ทำให้เขาเปลี่ยนแผนและตัดสินใจอยู่ต่อยาวหนึ่งเดือน คือความเชื่อมั่นในรีสอร์ทเถาหยวนและการสังเกตเห็นว่าห้องพักเริ่มจะเต็มแล้ว

สถานที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกค้นพบ และอาจเกิดเหตุการณ์ห้องพักเต็มจนล้นอีกครั้ง หากเขากลับมาคราวหน้าแล้วพบว่าไม่มีห้องว่าง คงได้เสียดายตายชัก

แกนคริสตัลระดับสองจำนวนสองก้อนแลกกับการพักที่รีสอร์ทเถาหยวนหนึ่งเดือน ในสายตาของถังเหวินหัวแล้ว มันคุ้มค่าอย่างที่สุด!

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากได้ลองพักแค่วันเดียว เขาก็เริ่มมีความคิดอยากจะย้ายมาอยู่อย่างถาวร ใครบ้างจะไม่อยากอยู่ในที่ดีๆ แบบนี้?

แต่เรื่องนี้เขาตัดสินใจเองคนเดียวไม่ได้ ต้องกลับไปหารือกับเพื่อนร่วมทีมและครอบครัวที่ฐานหรงหยางให้รอบคอบเสียก่อน ต่อให้ไม่ได้ย้ายมาถาวร อย่างน้อยก็ใช้ที่นี่เป็นฐานที่มั่นชั่วคราวของทีมได้

"ตกลงค่ะ ห้องเดี่ยวสำหรับหนึ่งเดือนต้องใช้ 900 แต้ม แกนคริสตัลระดับสองขั้นต้นสองก้อนแลกได้รวม 1,000 แต้ม บันทึกการเติมและใช้จ่ายถูกอัปเดตเรียบร้อยแล้ว ลูกค้าสามารถตรวจสอบได้ในบัญชีส่วนตัวค่ะ"

กู้หลิงอวี่ยิ้มรับแกนคริสตัลมา เพียงพริบตาเดียวแกนคริสตัลในมือเธอก็หายวับไป ทันใดนั้นถังเหวินหัวก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้างหู และพบรายการบันทึกปรากฏขึ้นบนหน้าจอแสง

แม้จะเจอเหตุการณ์นี้มาหลายครั้ง แต่ถังเหวินหัวก็ยังอดทึ่งไม่ได้ และยิ่งรู้สึกว่ารีสอร์ทเถาหยวนรวมถึงเถ้าแก่เนี้ยตรงหน้าช่างเต็มไปด้วยความลึกลับ

เพียงแค่ไม่กี่ประโยค ทั้งสองคนก็ดำเนินการต่อสัญญาห้องพักเสร็จสิ้น การกระทำนี้ทำให้เฉียนหยวนและพรรคพวกโกรธจนแทบจมูกบิด!

เมื่อกี้ยังบอกว่าจะต่อวันเดียว ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเดือนนึงหน้าตาเฉย? นี่มันจงใจยั่วยุกันชัดๆ!

สองคนนี้ไม่เห็นหัวพวกเขาเลยสักนิด!

ผู้ชายคนนั้นเป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับสามก็พอทำเนา แต่เถ้าแก่เนี้ยที่ดูบอบบางไร้ทางสู้นี่สิ!?

แค่ผู้หญิงธรรมดาที่ไม่มีพลังพิเศษ! ช่างโอหังเหลือเกิน!

เฉียนหยวนบันดาลโทสะ ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างแรงแล้วตวาดลั่น "นี่พวกแกจงใจเพ่งเล็งฉันใช่ไหมวะ?! คิดว่าฉันรังแกง่ายนักหรือไง? ไม่ไปสืบดูที่ฐานหมิงกวงบ้างล่ะว่าฉันเป็นใคร! ฉันไม่ใช่คนที่พวกแกจะมาล้อเล่นด้วยได้นะเว้ย!"

ครั้งนี้ กู้หลิงอวี่คร้านจะเอ่ยปากด้วยซ้ำ เธอเพียงแค่ชี้นิ้วไปยังประตูข้างหลังพวกเขาอย่างเย็นชา

"ประตูอยู่ตรงนั้น ถ้าไม่พอใจก็เชิญออกไป ไม่มีใครบังคับให้อยู่"

เฉียนหยวนคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะแข็งข้อ ไม่สะทกสะท้านกับแรงกดดันของเขาเลยแม้แต่น้อย!?

เมื่อนึกถึงความไม่ธรรมดาของสถานที่แห่งนี้ เขาจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเบื้องหลังอาจมีขุมกำลังที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังอยู่

แต่จะให้กลืนความโกรธลงคอก็ทำไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจลองเชิงด้วยการปัดมือวูบ กวาดเครื่องแลกเปลี่ยนแต้มร่วงจากโต๊ะทันที!

"วันนี้ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!"

เครื่องแลกเปลี่ยนแต้มร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เฉียนหยวนยืนกอดอก เชิดหน้าขึ้น แล้วหรี่ตามองกู้หลิงอวี่ที่ตัวเตี้ยกว่าเขามาก

เฉียนหยวนและเฟิงเฉียงผู้เป็นลูกน้องต่างจ้องมองปฏิกิริยาของกู้หลิงอวี่ เดิมทีพวกเขาคิดว่าเถ้าแก่เนี้ยร่างบางคนนี้คงไม่โกรธจนหน้าแดงก็ต้องกลัวจนตัวสั่น ไม่พ้นสองอย่างนี้แน่

ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจคือ กู้หลิงอวี่ยังคงยืนนิ่ง สายตาของเธอกวาดมองลงไปที่เครื่องแลกเปลี่ยนแต้มบนพื้น เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มเย็นยะเยือกราวกับปีศาจก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

เมื่อสบเข้ากับรอยยิ้มอันน่าขนลุกนั้น จู่ๆ เฉียนหยวนและลูกน้องก็รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาในใจ ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้น

วินาทีต่อมา กู้หลิงอวี่ค่อยๆ ยกมือขึ้น แล้วดีดนิ้วกลางอากาศเบาๆ...

"อ๊ากกก!"

ทันทีที่สิ้นเสียงดีดนิ้ว เสียงกรีดร้องโหยหวนของเฉียนหยวนก็ดังลั่นขึ้นมาทันที!

เฟิงเฉียงสะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องตื่นตะลึงเมื่อเห็นกระแสไฟฟ้าสีฟ้าแล่นเปรี๊ยะๆ ไปทั่วร่างของเฉียนหยวน!

ในเวลานี้ เฉียนหยวนถูกปกคลุมไปด้วยเส้นสายฟ้า ร่างกายชักกระตุกอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ นอกจากเสียงร้องขาดๆ หายๆ แล้ว เขาพูดไม่เป็นประโยคด้วยซ้ำ ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด!

"ธ... เธอทำอะไรลงไป!?" ใบหน้าของเฟิงเฉียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขายืนทำอะไรไม่ถูก มองดูกระแสไฟฟ้านั้นแต่ไม่กล้าเข้าไปแตะต้องตัวลูกพี่!

เมื่อเขาหันกลับมามองกู้หลิงอวี่อีกครั้ง สีหน้าของเขาก็ไม่อาจปกปิดความหวาดกลัวได้อีกต่อไป!

เขาไม่สัมผัสถึงความผันผวนของพลังพิเศษใดๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ เถ้าแก่เนี้ยคนนี้ทำได้ยังไงกัน?!

"ฉันทำอะไร? ก็เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอ?" กู้หลิงอวี่ยิ้มบางๆ พลางพินิจดูนิ้วมือตัวเองด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

"การต้องชดใช้ราคาที่กล้ามาหาเรื่องในถิ่นของฉัน มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ก่อนหน้านี้ฉันให้โอกาสพวกนายไปตั้งสองครั้งแล้วนะ"

เธอต้องการบริหารรีสอร์ทให้ดี จึงไม่คิดจะลงมือกับลูกค้าพร่ำเพรื่อ แต่ถ้าใครตาบอดกล้ามาลองดีกับเธอ ก็จะโทษเธอไม่ได้!

ภายในอาณาเขตของรีสอร์ท เธอคือผู้ควบคุมกฎเกณฑ์อย่างสัมบูรณ์ การลงโทษด้วยไฟฟ้าช็อตใส่พวกที่กล้าก่อความวุ่นวายย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

และถ้าหลังจากโดนไฟฟ้าช็อตไปแล้วยังไม่รู้จักจำ ยังดันทุรังรนหาที่ตายต่อหน้าเธออีกล่ะก็ เธอย่อมมีกิจกรรมที่ "น่าตื่นเต้น" กว่านี้เตรียมไว้ต้อนรับพวกตัวปัญหาแน่นอน

เมื่อได้ยินกู้หลิงอวี่พูดเช่นนั้น และเห็นท่าทีสงบนิ่งเยือกเย็นของเธอ เฟิงเฉียงก็ตระหนักได้ในที่สุดว่า เถ้าแก่เนี้ยที่ดูบอบบางคนนี้ ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะไปตอแยด้วยได้เด็ดขาด!

เฉียนหยวนยังคงชักกระตุกอยู่ข้างๆ แม้เฟิงเฉียงจะไม่อยากก้มหัวให้ แต่เวลานี้เขาไม่กล้ายั่วยุโทสะกู้หลิงอวี่อีกแล้ว ได้แต่ฝืนยิ้มและร้องขอความเมตตา

"เถ้าแก่เนี้ย โปรดเมตตาด้วย พวกเรามีตาหามีแววไม่ ไม่รู้ความยิ่งใหญ่ของท่าน! ท่านผู้ยิ่งใหญ่โปรดอภัยให้พวกเราสักครั้งเถอะ! พวกเราจะเช่าห้องนี้ห้องเดียว แล้วจะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายให้ท่านอีกแล้ว!"

"ทำแบบนี้แต่แรกก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันเองก็อยากค้าขายแบบปรองดองเหมือนกัน!" กู้หลิงอวี่ยิ้ม แต่ครั้งนี้รอยยิ้มในสายตาของเฟิงเฉียงไม่ได้ดูเปราะบางหรือน่าดูแคลนเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

กู้หลิงอวี่รับแกนคริสตัลระดับหนึ่งที่เฟิงเฉียงรีบยื่นให้อย่างนอบน้อม เธอดำเนินการเติมแต้มและเปิดบัญชีส่วนตัวให้เขาทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทว่าเธอกลับไม่ปรายตามองเฉียนหยวนที่กำลังนอนชักกระตุกอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับเขาไม่มีตัวตน

เมื่อเห็นดังนั้น เฟิงเฉียงจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอย่างเกรงใจ "เขา... เขาได้รับบทลงโทษแล้ว เถ้าแก่เนี้ย ท่านพอจะช่วยยกเลิก..."

แต่กู้หลิงอวี่เพียงแค่ยิ้มตอบเขาว่า "ต้องให้เจ็บตัวถึงจะรู้จักจำ แค่ไฟฟ้าช็อตนิดหน่อย ฉันทำเพื่อหวังดีกับตัวเขาเองนะรู้ไหม"