บทที่ 97 กระบี่เดียวสังหารคนแปดหมื่น หัวหน้าห้องยังไม่พอใจ

บทที่ 97 กระบี่เดียวสังหารคนแปดหมื่น หัวหน้าห้องยังไม่พอใจ

พร้อมกับการกล่าวคำว่า ‘ฟัน’ ทุกคนรู้สึกว่าตนเองตาบอด

ระหว่างฟ้าดิน มีเพียงแสงกระบี่สายหนึ่งเท่านั้น ปกคลุมฟ้าดิน

เงาร่างนี้คือเด็กหนุ่มชุดเหลือง สง่างามราวกับเทพเซียน

ชูนิ้วเป็นกระบี่ ฟันลงมาเบาๆ

“เป็นไปไม่ได้!”

เซียนยุทธ์ส่งเสียงกรีดร้อง หันหลังหมายจะหนี แต่ยังไม่ทันขยับไปครึ่งก้าว ร่างกายทั้งร่างก็ระเบิดออก กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย สลายหายไปโดยสิ้นเชิง

“ปฐมจักรพรรดิ”

องค์ชายสิบสองส่งเสียงคำราม อยากจะตะโกนอะไรบางอย่าง แต่ถูกสองมือสังหารขาวดำปิดปากไว้ “องค์ชาย! รีบหนีเถิด!”

“ยังมีผู้ที่เหลือรอดอีกหรือ?”

เด็กหนุ่มชุดเหลืองมองเขาอย่างเฉยเมย องค์ชายสิบสองดวงตามีเลือดไหล ถูกแสงกระบี่ทำร้าย

เขาชี้ไปเบาๆ แสงกระบี่ราวกับสายรุ้ง ทะลุร่างของคนทั้งสาม ร่างกายระเบิดออก กลายเป็นหมอกเลือดกลุ่มหนึ่ง

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ

เซียนยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ ถูกผู้มาเยือนฟันสังหารด้วยกระบี่เดียว ไม่มีการลากยาวเลยแม้แต่น้อย

เขาลงมือด้วยความโกรธ การฟันกระบี่ของเขานำกฎเกณฑ์มาสู่โลกนี้ ต่อให้ต้าหลัวจินเซียนมาที่นี่ ก็ยากที่จะช่วยคนเหล่านี้ไว้ได้

(大罗金仙 Dàluó Jīnxiān หรือเซียนทองคำเหนือสรรพสิ่ง เซียนระดับสูง ในลัทธิเต๋าและตำนานจีน มีความหมายถึงบุคคลที่บำเพ็ญเพียรจนบรรลุถึงขั้นสูงสุด มีพลังอำนาจและปัญญาล้ำเลิศ สามารถเดินทางข้ามมิติเวลา และควบคุมปรากฏการณ์ธรรมชาติได้)

หืม?

ผู้มาเยือนคือหวงอู๋เฉวีย เขาเห็นแท่งไม้สีดำเล็กๆ ลอยอยู่กลางอากาศ พร้อมกับการระเบิดของเซียนยุทธ์ เขารับมันไว้ในมือ มองดูสองสามครั้ง

“หัวหน้าห้อง!”

“สมแล้วที่เป็นกระบี่ไร้เทียมทานที่ท่านอาจารย์ประทานให้”

“กระบี่เดียวสังหารคนแปดหมื่น จิตสังหารยังไม่สิ้นสุด”

หวังอู่และหม่าอู๋ตี้ตะโกน จากนั้นก็น้ำตาไหลพราก ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ในที่สุดท่านก็มา”

ตุ้บ ตุ้บ

ทั้งสองคนโขกศีรษะอย่างต่อเนื่อง ตำหนิตนเองว่า “ขออภัยหัวหน้าห้อง พวกเราไร้ความสามารถ พวกเราไร้ประโยชน์ ไม่สามารถปกป้องชื่อเสียงของท่านอาจารย์ไว้ได้ ทำได้เพียงมองคนอื่นดูถูกท่านอาจารย์ อึก...”

ไม่ยอมแพ้จนวันตาย ไม่ยอมก้มหัวจนวันตาย

หวังอู่และหม่าอู๋ตี้ที่ต่อสู้จนถึงลมหายใจสุดท้าย ร้องไห้ราวกับเด็กน้อย

น้ำมูกน้ำตาไหลพราก เสียใจอย่างยิ่ง

“พวกเจ้าสมควรสำนึกผิด ที่มิอาจกอบกู้ชื่อเสียงให้ท่านอาจารย์ได้”

หวงอู๋เฉวียยืนอยู่กลางอากาศ รวบรวมปราณแท้เป็นแส้ ปัดลงบนร่างของคนทั้งสอง

หม่าอู๋ตี้เดิมทีบาดเจ็บสาหัส ร่างกายครึ่งหนึ่งเกือบจะถูกทำลาย ปีกก็ถูกฟันขาด เผยให้เห็นกระดูก

ตอนนี้ถูกเฆี่ยน กลับส่งเสียงหัวเราะที่สดใส บางครั้งก็ส่งเสียงม้าร้องออกมา ดูเหมือนจะตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ปัง ปัง

แส้ราวกับเหล็กกล้า ฟาดลงบนกระดองเต่าของหวังอู่ ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

พุทธบุตร ปรมาจารย์สวรรค์น้อย ประมุขพรรคน้อย ธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายเจี้ยนจง เฉินฮ่าว ในที่สุดก็ฟื้นตัว สามารถขยับได้ เห็นภาพนี้ ต่างอ้าปากค้าง

คนผู้นี้คือหัวหน้าห้องของพวกเขาหรือ?

หัวหน้าห้องคืออะไรกัน?

หมายถึงศิษย์พี่หรือไม่?

กระบี่เดียวฟันเซียนยุทธ์ น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

หม่าอู๋ตี้ที่ปกติเย่อหยิ่ง มีนิสัยดุร้ายราวกับไฟ ตอนนี้กลับร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

หวังอู่ที่ปกติเงียบขรึม ตอนนี้ก็ตื่นเต้นเช่นกัน ส่งเสียงคำรามราวกับมังกร

“รีบ... รีบหนี”

“เขาเป็นใคร?”

“น่ากลัวจริงๆ”

“องค์ชายสิบสองกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว”

ทหารม้านับแปดหมื่นคนในขณะนี้เพิ่งจะตอบสนอง ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา จากนั้นก็หันหลังหนี

แต่พวกเขาได้จัดแถวเป็นกระบวนแล้ว หากต้องการถอย ต้องถอยอย่างเป็นระเบียบ ในขณะนี้วุ่นวาย เกิดการเหยียบกัน จนตายไปหลายพันคน

“คนเหล่านี้ลงมือกับพวกเจ้าหรือ?”

“กล้าทำร้ายศิษย์น้องของข้า ช่างไม่รู้จักที่ตาย”

หวงอู๋เฉวยมองไปยังกองทัพเหล่านี้ แล้วมองดูบาดแผลของหวังอู่และหม่าอู๋ตี้ น่าอนาถจริงๆ

รู้จักกันมานาน เขาไม่เคยเห็นทั้งสองคนอนาถถึงเพียงนี้

และถูกดูถูกท่านอาจารย์ ก็ไม่มีความสามารถที่จะลงมือสังหารอีกฝ่ายได้

พวกเขารู้สึกอับอายอย่างยิ่ง

เห็นได้ชัดว่าถูกรังแกอย่างหนัก

ศิษย์น้องของข้าหวงอู๋เฉวีย จะยอมถูกรังแกได้อย่างไร

ศิษย์ของท่านอาจารย์ ยิ่งไม่สามารถอนาถถึงเพียงนี้ได้

ฟัน!

เขายกมือขึ้น ถือกระบี่เทียนซินไว้ในมือ แล้วฟันออกไปเบาๆ

เห็นเพียงแสงกระบี่สายหนึ่ง ปกคลุมท้องฟ้าครึ่งซีก กวาดผ่านไป

ทหารนับแปดหมื่นถูกสังหารทั้งหมด ไม่มีใครเหลือรอด

คฤหาสน์ขุนเขาเหวินเจี้ยนทั้งหมด มีศพรวมกว่าหนึ่งแสนศพ เรียกได้ว่าน่าสะพรึงกลัว

“เฒ่าหุบเขาปีศาจก็ยังไม่เคยสังหารคนมากขนาดนี้กระมัง?”

ธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายเจี้ยนจงตกตะลึง นางยังจำได้ว่าเคยเข้าใจผิดว่าหวังอู่และหม่าอู๋ตี้เป็นศิษย์ของเฒ่าหุบเขาปีศาจ

ตอนนี้ดูแล้ว ช่างน่าขันอย่างยิ่ง เขาจะสามารถเทียบกับเด็กหนุ่มคนนี้ได้อย่างไร

“ลุกขึ้นเถิด!”

หวงอู๋เฉวียถือกระบี่เทียนซินไว้ในมือ ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อครู่เขาใช้พลังจากร่างกาย พบว่ากระบี่มีปัญหา

เขาเขย่าเบาๆ พลังที่แข็งแกร่งสายหนึ่งก็ระเบิดออกมาจากตัวกระบี่

เคร้ง

ตัวกระบี่แตกสลาย เผยให้เห็นผ้าสามเหลี่ยมชิ้นหนึ่ง งานฝีมือประณีตอย่างยิ่ง ราวกับไม่สามารถทำลายได้

เขานำแท่งไม้สีดำเล็กๆ เมื่อครู่ออกมา แล้วนำผ้าผืนนั้นสวมทับเบาๆ

หึ่ง!

แสงสีทองเจิดจ้าสายหนึ่งวาบผ่าน ธงทั้งผืนก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว บนธงปรากฏตัวอักษรสามตัว แสงสีทองเจิดจ้า พุ่งตรงสู่ฟ้า

ธงวิถีแห่งยุทธ์(武道旗 อู๋เต้าฉี)

เจตจำนงที่ดูเหมือนมีอยู่จริงลอยออกมา ราวกับต้องการเจาะเข้าสู่ร่างกายของหวงอู๋เฉวีย เขาก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นมองไปยังหวังอู่ กล่าวเสียงเบาว่า “ตามที่ข้าทราบ สิ่งนี้มีวาสนากับเจ้า รับไว้เถิด!”

วูบ!

เขาโยนธงวิถีแห่งยุทธ์ออกไปเบาๆ พุ่งเข้าสู่ร่างกายของหวังอู่โดยตรง

ตูม!

รอบๆ มีฟ้าผ่าฟ้าร้อง หวังอู่คืนร่างมนุษย์ทันที บาดแผลบนร่างกายเริ่มฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแค่นั้น เขาก็เข้าใจวิธีการใช้ธงวิถีแห่งยุทธ์นี้ทันที

มันคือความลับแห่งแก่นแท้สวรรค์ การครอบครองธงนี้ จะสามารถควบคุมดินแดนลับของวิถีแห่งยุทธ์ทั้งหมดได้

เขารีบนั่งขัดสมาธิ ปราณแท้ในร่างกายพุ่งพล่าน ธงวิถีแห่งยุทธ์ย่อส่วนลง อยู่ระหว่างความว่างเปล่าและความเป็นจริง เคลื่อนไปตามเส้นลมปราณ ในที่สุดก็พุ่งเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก ลอยขึ้นลงในความโกลาหล

หวังอู่ในขณะนี้ เลื่อนสู่เซียนยุทธ์อย่างเป็นทางการ

“เดิมทีขอบเขตนี้คือราชันย์ยุทธ์เท่านั้น ไม่ใช่เซียนยุทธ์ที่แท้จริง”

“วิถีแห่งยุทธ์ของโลกนี้มีเก้าชั้นฟ้า ราชันย์ยุทธ์เป็นเพียงชั้นฟ้าที่สี่ ยังเหลืออีกห้าชั้นฟ้าที่ยิ่งใหญ่”

“ชั้นฟ้าที่เก้า ขนานนามว่าจักรพรรดิยุทธ์”

หลังจากบาดแผลฟื้นตัวแล้ว เขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พยุงหม่าอู๋ตี้ขึ้น จากนั้นชี้ไปหนึ่งนิ้ว ปราณแท้ที่ไหลไม่หยุดส่งเข้าสู่ร่างกายของมัน

จากนั้นเขาคิดในใจ ธงวิถีแห่งยุทธ์บินออกมา แกว่งไกวกลางอากาศสองครั้ง น้ำทิพย์ตกลงมาจากฟ้า กลายเป็นพลังชีวิตที่พุ่งพล่าน ทำให้บาดแผลของทุกคนฟื้นตัวทั้งหมด

นี่คือวิธีการของเซียนยุทธ์ที่แท้จริง พลิกฝ่ามือเป็นเมฆ คว่ำฝ่ามือเป็นฝน ความเป็นความตายอยู่แค่เพียงเส้นบางๆ ขวางกั้น

ทุกคนหายดีแล้ว แต่จิตใจแตกต่างกันไป

พวกเขามองดูรอบๆ สีหน้าเริ่มซับซ้อน

เซียนยุทธ์คนแรกของโลกนี้ หลับใหลมาสามร้อยปี เซียนยุทธ์ผู้สูงสุด ตื่นมาไม่ถึงครึ่งวัน ก็ถูกฟันสังหารด้วยกระบี่เดียว

การฝึกวรยุทธ์จะมีความหมายอะไร?

เด็กหนุ่มชุดเหลืองผู้นี้ มาจากโลกภายนอก ความแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ต่อให้ตนเองเป็นเซียนยุทธ์ ย่อมอยู่ไม่รอดภายใต้กระบี่ของเขา

ทหารม้านับแปดหมื่น ล้วนถูกฟันด้วยกระบี่เดียวเท่านั้น

พวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่า ท่านอาจารย์ของหวังอู่และหม่าอู๋ตี้ ยิ่งใหญ่ถึงเพียงใด มีวิธีการอย่างไร!

“หัวหน้าห้อง”

หม่าอู๋ตี้ฟื้นตัวแล้ว คืนร่างมนุษย์ กางปีกบินขึ้นกลางอากาศ หมุนรอบหวงอู๋เฉวียสองรอบ แล้วถามว่า “ท่านมาได้อย่างไร? ท่านอาจารย์คำนวณได้ว่าพวกเราจะเจอภัยพิบัติครั้งนี้ จึงให้ท่านมาใช่หรือไม่?”

“อืม”

หวงอู๋เฉวียกล่าวตามความเป็นจริง “ท่านอาจารย์ตั้งแต่พวกเจ้าลงจากเขา ท่านก็รู้สึกไม่สบายใจ กลัวพวกเจ้าถูกรังแก จึงให้ข้าลงจากเขามาดู ไม่คิดเลยว่าจะ...”

เขาพูดถึงตรงนี้ ยกมือขึ้นตบหม่าอู๋ตี้จนลอยกระเด็นออกไป ตำหนิว่า “เจ้าสารเลว ไม่มีฝีมือ ก็อย่าก่อเรื่อง ในเมื่อก่อเรื่องแล้ว เจ้าต้องมีความสามารถจัดการสิ!”

“หากท่านอาจารย์ไม่เมตตา ให้ข้าลงจากเขา พวกเจ้ายังจะยังมีชีวิตอยู่เพื่อพบท่านอาจารย์อยู่หรือไม่?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็โกรธเล็กน้อย

หากตนเองมาช้าไปหนึ่งก้าว ผลที่ตามมาจะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการ

คนผู้นั้นมีความแข็งแกร่งไม่เลว อยู่ถึงจุดสูงสุดของโลกนี้ หากไม่ใช่เพราะทะเลแห่งจิตสำนึกและทะเลปราณของเขารวมกัน ฝึกฝนวิถีแห่งร่างกายที่บริสุทธิ์ การกดข่มของโลกนี้จะยิ่งใหญ่กว่านี้

โชคดีที่เขาปิดทะเลแห่งจิตสำนึก ทำลายทะเลปราณ ฝึกฝนเพียงร่างกาย

มิเช่นนั้นเปลี่ยนเป็นมหาอสูรตัวอื่นมา ก็อาจจะต้องตายอยู่ดี

“ท่านอาจารย์คำนวณทุกอย่างอย่างแม่นยำ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของท่าน”

ความเคารพต่อท่านอาจารย์ของเขาถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง

“พี่น้องอู่!”

ธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายเจี้ยนจงเดินออกมา คุกเข่าลงต่อหน้าเขา “ขอถามท่านว่า ท่านสามารถทำให้คนฟื้นคืนชีพได้หรือไม่? หากทำได้ ข้ายอมรับทุกเงื่อนไขของท่าน”

ทุกคนมองไปยังหวังอู่ เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วจึงกล่าวว่า “เกรงว่าด้วยพลังของข้าเพียงอย่างเดียว ย่อมทำไม่ได้ แต่หากอาศัยพลังของท่านอาจารย์ การทำให้คนฟื้นคืนชีพ ไม่ใช่เรื่องยาก”

...

ไม่รู้เลยว่า

เย่เฉินแห่งเทือกเขาเทียนอวี้ ในขณะนี้ถึงกับตกตะลึง

ตุบ!

ชอล์กตกลงอีกครั้ง เขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เกิดอะไรขึ้น?

เสี่ยวหวงเพิ่งลงจากเขาไป เขาทำสิ่งใด? ทำไมระบบถึงได้ให้รางวัลแก่ตนเอง 200,000 คะแนน!