บทที่ 82 ยี่สิบผู้แข็งแกร่งที่สุดเข้าสู่สุสานกระบี่

บทที่ 82 ยี่สิบผู้แข็งแกร่งที่สุดเข้าสู่สุสานกระบี่

“ตาย!”

เฉินฮ่าวยกหมัดทั้งสองข้าง ร่างกายกระโดดขึ้น ราวกับดาวตก พุ่งเข้าชนฝ่ามือเงา

ในขณะเดียวกัน

หมัดทั้งสองข้างของเขาส่องแสง จากภายในร่างกายพุ่งออกมาเป็นมังกรแท้ตัวหนึ่ง อ้าปากกลืนกินฝ่ามือเงา บิดร่างของเขาจนขาดออก

“กึ่งมหาปรมาจารย์ยุทธ์!”

“ปราณแท้ของเขากลายเป็นของจริงแล้ว และมังกรแท้มีจิตวิญญาณ ได้รับการประทานเจตจำนงที่แท้จริงแห่งวิถีแห่งยุทธ์จากเขา”

มีคนร้องออกมา ประมุขพรรคน้อยยิ่งกล่าวชื่นชมว่า “เพลงหมัดของเขาได้บรรลุถึงขั้นสูงสุดแล้ว หากก้าวไปอีกขั้น ก็จะบรรลุถึงขั้นที่แข็งแกร่งและดุดันที่สุด พิษใดก็มิอาจกล้ำกลาย หมื่นวิชาทำลายไม่ได้”

ตูม!

ฝ่ามือเงาตกลงบนพื้น ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความเสียใจและความไม่ยินยอม

ทำไมเขายังมีปราณแท้ที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้? การต่อสู้ต่อเนื่องไม่ได้ทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงหรือ? ตนเองประเมินสถานการณ์ผิดพลาด ช่างน่าเสียดายและเสียใจ

“ยังมีใครอีก?”

เฉินฮ่าวหายใจอย่างรวดเร็ว หน้าอกกระเพื่อม ระหว่างการหายใจมีมังกรแท้ขนาดสามฉื่อว่ายวนอยู่ เพื่อเติมปราณแท้ให้เขาอย่างรวดเร็ว

เขามีลางสังหรณ์ว่าห่างเพียงก้าวเดียว ก็จะสามารถบรรลุการทะลวงขอบเขต ทำลายคอขวดในปัจจุบัน กลายเป็นมหาปรมาจารย์ยุทธ์ที่แท้จริง

ปรารถนาการต่อสู้

สู้จนตาย!

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น จึงจะสามารถทำให้เขายกระดับสู่ขั้นสูงสุด บรรลุการเปลี่ยนแปลงได้

ทุกดินแดนลับล้วนมีโอกาส เขาคิดว่าตนเองสามารถฝึกฝน ก้าวเข้าสู่เส้นทางวิถีแห่งยุทธ์ที่แท้จริงได้ ก็เพียงพอแล้ว

“แข็งแกร่งจริงๆ!”

“อันดับหนึ่งของสหพันธ์ยุทธ์!”

หม่าอู๋ตี้ยืนออกมา ยกกีบเท้าขึ้น บาดแผลของมันหายเป็นปกติแล้ว ยาขี้ผึ้งสูตรลับเฉพาะของปรมาจารย์สวรรค์น้อยมีประโยชน์มาก แม้จะไม่สามารถคืนชีวิตให้คนตาย เนื้อกระดูกกลับคืนมา แต่การรักษาบาดแผลก็ไม่ใช่ปัญหา

มันมองดูเฉินฮ่าว บุรุษผู้นี้ดูสง่างาม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผิวหนังที่เผยออกมาดูเหมือนจะมีเกล็ดมังกรกำลังงอกออกมา ดูน่าหวาดหวั่น

ความแข็งแกร่งของเฉินฮ่าวได้รับการยอมรับจากมัน ขณะเดียวกันก็รู้สึกใจสั่นเล็กน้อย

หากเจ้าคนนี้ก็ต้องการกินเนื้อของตนเอง ดื่มโลหิตของตนเอง ก็จะอันตรายอย่างยิ่ง

มันหันไปมองหวังอู่ ตะโกนเสียงดังว่า “พี่น้องอู่! จะสังหารเขาตอนนี้เลยหรือไม่? ฟันดาบเดียวสังหารเขา! ข้ากลัวว่าเขาจะลงมือกับพวกเรา หากไม่เกิดอะไรขึ้น เราต้องระวังไว้ก่อน!”

หม่าอู๋ตี้ชักชวน หวังอู่ไม่เคลื่อนไหว

เขาจะไม่ลงมือโดยไม่มีเหตุผล และจะไม่ยอมให้ใครเชือดเฉือน

ในหูมีคำสั่งสอนของท่านอาจารย์ ทำให้เขาไม่ทำลายมโนธรรม

การตัดสินใจทั้งหมด ต้องมีเหตุผลรองรับ

“ม้าตัวนี้ช่างเลวร้ายจริงๆ”

“จิตสังหารหนักหน่วงเกินไป สมแล้วที่เป็นอสูร!”

“อย่าได้ยั่วยุเขาเป็นอันขาด”

“ถูกเขามองแล้ว ไม่มีผลดี”

ทุกคนในที่นี้ต่างมองหม่าอู๋ตี้ เจ้าคนนี้เลวร้ายเกินไป

เห็นได้ชัดว่าเป็นการตีวัวกระทบคราด เกือบจะถูกข่มขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ อยากจะกำจัดอันตรายให้หมดสิ้นตั้งแต่ต้น

…

เทือกเขาเทียนอวี้

ใต้ต้นไทรใหญ่

เย่เฉินเพิ่งส่งหวงอู๋เฉวียลงจากเขาไปไม่นาน เขาก็เพิ่งฝึกฝนเสร็จ คะแนนทั้งหมดถูกใช้ไปแล้ว ความแข็งแกร่งในตอนนี้เหนือกว่าปกติเล็กน้อย

ขณะที่เขากำลังจะผ่อนคลาย ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบอีกครั้ง

【ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน ศิษย์ของท่านหม่าอู๋ตี้ชื่อเสียงโหดเหี้ยมเลื่องลือ รางวัลคะแนน 5,000】

【ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน ศิษย์ของท่านหวังอู่สร้างชื่อเสียงไปทั่วใต้หล้า รางวัลคะแนน 10,000】

【ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน ศิษย์ของท่านหวงอู๋เฉวียเพิ่งออกสู่ยุทธภพ รางวัลคะแนน 500】

ครืน!

เย่เฉินใช้คะแนนเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย จากนั้นก็เห็นร่างกายของเขาเริ่มเปล่งแสง มีปราณแห่งความโกลาหลปกคลุม วิวัฒนาการโดยอัตโนมัติ

เหล่ามหาอสูรจำนวนไม่น้อยรอบๆ ล้วนได้รับประโยชน์อย่างมาก

อสูรน้อยบางตัวก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง เริ่มเปิดปัญญาและแปลงร่างอย่างต่อเนื่อง

“ท่านอาจารย์ช่วงนี้เปลี่ยนแปลงมากจริงๆ”

“เขานั่งอยู่ที่นั่น ราวกับภูเขาใหญ่ ทำให้พวกเราทำได้เพียงเงยหน้ามอง”

“ชัดเจนว่านั่งอยู่ใต้ต้นไม้ แต่กลับราวกับอยู่ในกาลอวกาศอื่น ทำให้มองไม่เห็นชัดเจน”

“บางทีนี่อาจเป็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของท่านอาจารย์ ร่างจริงอยู่ในโลกอื่น นี่เป็นเพียงภาพฉายของเจตจำนงของท่าน อยู่ที่นี่เพื่อสั่งสอนพวกเรา”

เหล่าอสูรต่างสื่อสารกันอย่างต่อเนื่อง พูดคุยกันอย่างลับๆ กลัวว่าจะรบกวนท่านอาจารย์

“เมื่อครู่ยังก่อเรื่องวุ่นวายทั่วใต้หล้า ตอนนี้กลับมีชื่อเสียงไปทั่วใต้หล้า เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เย่เฉินไม่เข้าใจ ก็เลยไม่สนใจ ก้มหน้าฝึกฝนอย่างหนักแทน

…

ดินแดนลับของวิถีแห่งยุทธ์

คฤหาสน์ขุนเขาเหวินเจี้ยน

ยี่สิบคนแรกถูกตัดสินออกมาอย่างสมบูรณ์ พุทธบุตร ปรมาจารย์สวรรค์น้อย ประมุขพรรคน้อย และคนอื่นๆ ล้วนอยู่ในจำนวนนั้น

ฝ่ายแขกจากต่างแดนสวรรค์มีเพียงแปดคนเท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาเผชิญกับการโจมตีมากเกินไป ภายใต้การต่อสู้ต่อเนื่อง แม้แต่เฉินฮ่าวก็เกือบจะยืนไม่ไหว

พวกเขาคือ:

พอลแห่งสมาคมพลังเทพ

เอียนแห่งสมาคมเหล่าเทพเจ้า

ซูฮามานแห่งสมาคมพระพรหม

ซ่างกวนฉีแห่งตระกูลใหญ่กับกลุ่มทุน

เทียนหลางแห่งกองทหารรับจ้าง

เฉินฮ่าวแห่งกองชิงหลงของสหพันธ์ยุทธ์

เจิ้งเฟิงแห่งสำนักหมัดเหล็ก

โจวเฟยเผิงแห่งสมาคมนักผจญภัย

ส่วนหลี่เยว่แห่งสมาคมนักผจญภัยและหลี่กังแห่งสำนักดาบคู่ ไม่ได้เข้าร่วม

ความแข็งแกร่งของพวกเขาห่างกันเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ย่อมต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มากขึ้น ยืนหยัดจนถึงที่สุด ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงทำได้เพียงถอยออกมาเอง

แม้จะไม่ยินยอม แต่การรักษาชีวิตก็สำคัญที่สุด

ฝ่ายผู้ฝึกยุทธ์ในพื้นที่ มีสิบคน เก้าคนล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งบนทำเนียบมังกรพยัคฆ์ ส่วนอีกคนคือราชาต่างแซ่หยางจ้าน

เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ไม่มีใครกล้าท้าทาย

แม้แต่แขกจากต่างแดนสวรรค์ ก็ทำได้เพียงยอมแพ้ เพราะคนผู้นี้แข็งแกร่งเกินไป ปราณต่อสู้ทั่วร่างพุ่งสูงเสียดฟ้า ราวกับจะพลิกแผ่นดินนี้

เจตจำนงที่แท้จริงแห่งวิถีแห่งยุทธ์ของเขาได้กลายเป็นของจริงแล้ว ก้าวเข้าสู่ขอบเขตมหาปรมาจารย์ยุทธ์อย่างเป็นทางการ

ทะเลแห่งจิตสำนึกของเขาถึงกับมีจิตวิญญาณตื่นขึ้น เกือบจะยกระดับสู่ขั้นสูงสุด ก้าวเข้าสู่ขอบเขตในตำนาน

อีกสองคนคือหวังอู่และหม่าอู๋ตี้ แม้จะเป็นเผ่าพันธุ์อสูร แต่ก็ได้ตำแหน่ง

รวมทั้งหมดยี่สิบคน ต่างมีความเป็นศัตรูกัน ความสัมพันธ์ก็ซับซ้อนยิ่งขึ้น

เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย แม้แต่พุทธบุตรและปรมาจารย์สวรรค์น้อยก็ยังรักษาระยะห่างจากหวังอู่และหม่าอู๋ตี้

มีเพียงซ่างกวนฉีและธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายเจี้ยนจงเท่านั้น ที่ยังคงติดต่อกับพวกเขา พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ดูเหมือนจะไม่ได้มองว่าพวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์อสูรเลย

“ทุกท่านเป็นผู้ชนะแล้ว โปรดตามข้ามา เข้าสู่สุสานกระบี่ ส่วนจะได้รับโอกาสหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของแต่ละคน”

คุณชายรองเจ้าบ้านนำทุกคนจากไป เข้าสู่ส่วนลึกของคฤหาสน์ขุนเขาเหวินเจี้ยน

“ท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านได้เข้าด่านบำเพ็ญเพียรแล้ว ไม่ไกลจากสุสานกระบี่ ท่านได้มอบอำนาจทั้งหมดให้ข้า ทุกท่านหลังจากเข้าสู่สุสานกระบี่แล้ว อย่าได้สำรวจมั่วซั่ว มิเช่นนั้นจะถูกปราณกระบี่สังหาร”

“ที่นั่นน่ากลัวมาก นับเป็นเขตหวงห้ามของคฤหาสน์ขุนเขาเหวินเจี้ยน แม้แต่ข้าก็ยังไม่เคยเข้าไป เพียงแต่ได้ยินท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านกล่าวว่า ปราณกระบี่ของสุสานกระบี่แห่งนี้ ดูเหมือนจะมีจิตสำนึกของตนเอง ดังนั้นจึงน่ากลัวมาก ด้วยเหตุนี้ จึงกลายเป็นเขตหวงห้ามและโอกาสของคฤหาสน์”

“ขอเพียงจัดการประลองกระบี่เหวินเจี้ยน ก็จะสามารถดึงดูดนักกระบี่ในยุทธภพทั้งหมดมาได้ จะเห็นได้ว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับสุสานกระบี่มากเพียงใด”

เขาเหลือบมองธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายเจี้ยนจง “นิกายเจี้ยนจงทุกครั้งก็มีคนเข้าสู่สุสานกระบี่ บางคนได้รับโอกาสที่ดีมาก บางคนก็ตายอยู่ที่นี่ หากข้าจำไม่ผิด พี่ชายของเจ้าก็เคยเข้าสู่สุสานกระบี่ใช่หรือไม่?”

ธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายเจี้ยนจงสายตาแน่วแน่ ไม่สนใจคำพูด

เพียงแต่มือขวาของนางกำกระบี่ยาวที่ไม่มีฝักที่เอวแน่นโดยไม่รู้ตัว

ด้านหลังคฤหาสน์

เดินอ้อมภูเขาจำลองรูปกระบี่หลายลูก ก็มาถึงเขตหวงห้าม

ทางเข้าสุสานกระบี่

คุณชายรองเจ้าบ้านหยิบป้ายอาญาสิทธิ์ออกมาจากเอว แล้วใส่ลงในร่อง

ทางเข้าถ้ำปรากฏขึ้น เมื่อทุกคนเข้าไปแล้ว ทางเข้าถ้ำก็ปิดลงอีกครั้ง

เขตหวงห้ามทั้งหมดพลันเข้าสู่ความมืดมิด

“ฆ่า!”

จากนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนดังสนั่น แสงเจิดจ้าปรากฏขึ้น พุ่งเข้าสังหารหม่าอู๋ตี้โดยตรง

ใครลงมือ?

ในขณะเดียวกัน

นอกคฤหาสน์ขุนเขาเหวินเจี้ยน พลธนูได้มาถึงแล้ว

เมื่อแม่ทัพนายหนึ่งสวมชุดเกราะปรากฏตัว คำสั่งก็ดังขึ้น: “ยิงธนู!”

วูบ วูบ วูบ!

ลูกธนูราวกับฝน ค่อยๆ ตกลงมาใส่ผู้ฝึกยุทธ์ที่กำลังมุงดู

วันนี้พวกเขาคนเดียวก็หนีไม่พ้น ต้องตายทั้งหมด!

“ฆ่า!”

สองผู้อาวุโสชุนชิวและสองมือสังหารขาวดำก็อยู่ในฝูงชน ไม่กลัวฝนธนู แต่กลับลงมืออย่างรวดเร็ว กำลังสังหารคนอย่างต่อเนื่อง

ไม่ว่าจะเป็นภายในสุสานกระบี่ หรือคฤหาสน์ขุนเขาเหวินเจี้ยน ล้วนเข้าสู่การสังหารหมู่ โลกนี้เต็มไปด้วยเลือด ศพกองเป็นภูเขา ถูกทำลายล้างทั้งหมด