บทที่ 33 - ทางตัน และการเดิมพันครั้งสุดท้าย

บทที่ 33 - ทางตัน และการเดิมพันครั้งสุดท้าย

ยังไม่ทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้น รูปปั้น 3 ตัวก็พุ่งออกมาจากหลังป้ายโฆษณาที่เย่ฝานยืนอยู่

แต่เพราะไม่มีที่ยืน พวกมันเลยร่วงลงไปกองกับพื้น

"ว้าย! เกือบไป!"

"หวุดหวิดชิบหาย ถ้าโดนชนตกลงไปนะ... ไม่อยากจะคิด!"

"ปฏิกิริยาไวโคตร!"

ขณะที่ทุกคนกำลังชื่นชม ป้ายโฆษณาที่เย่ฝานยืนอยู่ก็เริ่มสั่นสะเทือน หลงเย่ส่องกล้องดู เห็นข้างล่างมีรูปปั้น 7-8 ตัวกำลังช่วยกันทุบกำแพง กะจะพังตึกให้เย่ฝานตกลงมา!

และป้ายโฆษณาข้างหน้าก็ร่วงกราวลงมาเพราะแรงกระแทกของพวกมัน!

"ซวยแล้ว! พวกมันฉลาด รู้จักพังตึกด้วย!" หลงเย่ขนลุกซู่ เย่ฝานคงกดดันน่าดู!

"วางใจเถอะ ไอ้ฝานรอดแน่!" ไอ้อ้วนพูดเสียงหนักแน่น

หลงเย่มองหน้าไอ้อ้วน... เอาความมั่นใจมาจากไหนวะ?

ไอ้อ้วน: ไอ้ฝาน มึงสู้ๆ นะเว้ย! ห้ามตายนะ!

เย่ฝานจนตรอก ข้างหน้าไม่มีทางไป ข้างล่างมีแต่ศัตรู!

หลงเย่เหงื่อตกแทน

ขงเจี้ยนกั๋วปีนขึ้นมาแย่งกล้องไปดู เห็นสถานการณ์แล้วก็รู้ตัวเลยว่า... ถ้าเป็นเขา ตายหยั่งเขียด!

ท่ามกลางความสิ้นหวัง เย่ฝานปักหอกเข้ากับกำแพง ใช้ความยืดหยุ่นดีดตัวพุ่งขึ้นไปบนดาดฟ้าตึก!

เขาไม่โง่ลงไปบวกข้างล่างหรอก!

วิ่งฟรีรันนิ่งบนหลังคาแม่งเลย!

อาศัยความยาวและความยืดหยุ่นของหอก บวกกับสัมผัสแม่เหล็ก ประสาทสัมผัสที่ไวขึ้น และอาภรณ์โลหิต เขาโดดข้ามตึกไปเรื่อยๆ ทิ้งให้พวกรูปปั้นยืนงงอยู่ข้างล่าง!

เขาเป็นเทพฟรีรันนิ่งในวันสิ้นโลกไปแล้ว พวกเหล็กต้วมเตี้ยมพวกนั้นไม่มีทางตามทัน!

"สุดยอด!" ขงเจี้ยนกั๋วนับถือใจเลย

เขาสูดหายใจลึก ส่งกล้องคืนให้ไอ้อ้วน แล้วกระโดดลงจากรถ เดินไปที่ชายขอบเมือง

ต้องไปรับเย่ฝานแล้ว ตรงชายขอบเมืองไม่มีตึกให้โดด เย่ฝานต้องฝ่าวงล้อมออกมา!

เขาเชื่อว่าเย่ฝานทำได้ และถ้าเขาไม่ช่วย... ครั้งหน้าเย่ฝานก็คงไม่ช่วยเขาเหมือนกัน

นึกถึงคำสัญญาเรื่องครอบครัว... ยังไงก็ต้องไป

เย่ฝานรู้สถานการณ์ดี ตอนนี้เขาอยู่บนตึกหลังสุดท้าย!

เหลืออีก 500 เมตรจะถึงขอบเมือง แต่ตรงนั้น... รูปปั้นยืนกันแน่นเอี๊ยด!

ที่ขอบเมือง มีม่านพลังบางอย่างกั้นอยู่ พวกรูปปั้นออกไม่ได้ ได้แต่อัดกันอยู่ตรงนั้น จ้องเขาตาเขม็ง!

เย่ฝานเห็นคนในขบวนรถมองมาด้วยความกังวล

"เฮ้ย เหลืออีก 2 นาทีนะ!"

"หา? อะไรนะ?"

"ก็ที่กัปตันหลงบอกไง ห้ามอยู่ในเมืองเกิน 1 ชั่วโมง ไม่งั้นกลายเป็นหิน!"

"เชี่ย! แล้วจะทำไง? อีกตั้ง 500 เมตร ดงตีนล้วนๆ!"

"จบกัน ไม่รอดแน่!"

"คนทำไม่ได้หรอกแบบนี้!"

"โธ่เอ๊ย อีกนิดเดียวแท้ๆ!"

เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้น ทุกคนลุ้นจนตัวโก่ง

เย่ฝานเห็นขงเจี้ยนกั๋วมารอรับ ก็พยักหน้าให้

500 เมตร 2 นาที... กดดันชิบหาย!

แต่เขามีแผน! สูดหายใจลึก เรียกอาภรณ์โลหิตคลุมตัว เอาปลายหอกยันขอบตึก ดีดตัวพุ่งออกไป!

จังหวะที่ร่วงลงมา เขาเพิ่มน้ำหนักหอกเป็น 50 กิโล! แรงโน้มถ่วงบวกน้ำหนักหอก สร้างแรงกระแทกมหาศาล ฟาดเปรี้ยงลงไปที่รูปปั้น 3 ตัวข้างล่าง!

"ตูมมม!"

ฝุ่นตลบ ทุกคนเห็นแต่แสงวูบวาบในกลุ่มควัน พร้อมเสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว!

"เชรด! แบนแต๊ดแต๋เลยเหรอ??"

"หอกนั่นหนักขนาดไหนวะเนี่ย? โหดสัส!"

ขงเจี้ยนกั๋วเห็นแล้วสยอง... ถ้าโดนเข้าไปคงเละกว่ารูปปั้นอีก...

ไอ้อ้วนมุมปากกระตุก... เพื่อนกูเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วเหรอวะ...

แม้จะเปิดตัวอย่างเท่ แต่ 500 เมตรนรกแตกนี่ของจริง!

รูปปั้นเบียดเสียดกันเข้ามาไม่หยุด เย่ฝานฟาดกระเด็นไปเท่าไหร่ พวกมันก็ถมเข้ามาเท่านั้น

เย่ฝานรู้ตัวว่าไม่ไหว!

พลังกายกำลังจะหมด ยื้อได้อีกแค่ 10 อึดใจ...

ไม่มีทางเลือก ต้องฝ่าไปข้างหน้า! หอกฟาดไม่ยั้ง แต่ศัตรูก็ไม่ลดละ

แบบนี้ตายแน่!

ต่อให้ขงเจี้ยนกั๋วเข้ามาช่วย ก็คงต้านแรงกระแทกของพวกมันไม่ไหว

เย่ฝานกัดฟัน... หมดทางเลือกแล้ว ต้องเสี่ยง!

ใช้ปลายหอกยันพื้น ดีดตัวลอยขึ้นฟ้าอีกครั้ง!

จนตรอกแล้ว... ลุย!