บทที่ 31 - มุ่งสู่สมรภูมิ ไร้ซึ่งหนทางถอย

บทที่ 31 - มุ่งสู่สมรภูมิ ไร้ซึ่งหนทางถอย

เสียงเบรกดังสนั่นลั่นเมือง กระตุกขวัญคนที่กำลังสิ้นหวังให้กลับมามีความหวังอีกครั้ง

ทุกคนวิ่งกรูไปที่ชายขอบเมือง ชะเง้อคอรอคอยด้วยใจจดจ่อ หวังว่าจะได้เห็นคนที่รักวิ่งฝ่าฝูงสัตว์ประหลาดออกมา!

แต่ทว่า... คนที่พวกเขารอคอย กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตสี่ด้าน!

รูปปั้นนับไม่ถ้วนกำลังดาหน้าเข้ามาหาเขา แม้จะเชื่องช้า แต่จำนวนมหาศาลทำให้ดูเหมือนกำแพงยักษ์ที่เคลื่อนที่ได้

ในสายตาของเย่ฝานที่มองเห็นสนามแม่เหล็ก เส้นสายยุ่งเหยิงพันกันยั้วเยี้ยจนน่าเวียนหัว ถ้าคนเป็นโรคกลัวรูมาเห็นคงสลบเหมือด!

แค่บนถนนเส้นนี้ เส้นสายสนามแม่เหล็กก็ปาไปเป็นพันเส้นแล้ว ดวงตาอาฆาตนับพันคู่จ้องเขม็งมาที่เขาคนเดียว!

แถมรอบทิศทาง... ตึกรามบ้านช่อง สวนสาธารณะ ยังมีรูปปั้นเดินออกมาเติมเรื่อยๆ รวมแล้วเกือบหมื่น!

ที่น่ากลัวกว่าคือ... ความเร็วของพวกมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แบบทวีคูณ!

"พระเจ้า! ทำไมเป็นแบบนี้?" ไอ้อ้วนยืนบนหลังคารถบรรทุก เหงื่อแตกพลั่ก

"ไอ้อ้วน เกิดไรขึ้น? ขอดูหน่อย!"

หลงเย่กระโดดขึ้นมา แย่งหน้าไม้ไปส่องดู แล้วก็ต้องอุทาน "เชี่ย! ไอ้หมอนี่ไปแหย่รังแตนมาเหรอวะ? นี่มันกองทัพชัดๆ!"

ไอ้อ้วนกัดฟัน "กัปตันหลง เราไปช่วยมันไม่ได้เหรอ? เยอะขนาดนั้น คนเดียวจะรอดได้ไง?"

หลงเย่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงแข็ง "ไม่ได้! ฉันไม่ไป และไม่อนุญาตให้พวกแกไปดวย! เย่ฝานมันเตือนไว้แล้วว่าห้ามใครเข้าไปเด็ดขาด เข้าไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ มีแต่จะเป็นตัวถ่วง!"

ไอ้อ้วนใจหายวาบ ยิ่งอยากมีพลังพิเศษมากขึ้น จะได้ช่วยเพื่อนได้ ไม่ใช่เป็นภาระแบบนี้... เขากำหมัดแน่น ถามเสียงสั่น "งั้น... จ้างพี่เจี้ยนกั๋วไปช่วยได้ไหม? เอาของบนรถแลกก็ได้!"

หลงเย่ปฏิเสธทันควัน "เป็นไปไม่ได้ ขงเจี้ยนกั๋วบอกแล้วว่าพวกรูปปั้นนั่นข้างในเป็นเหล็กตัน พลังหมีของเขาเอาไม่อยู่หรอก!"

ตอนนั้นเอง ขงเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้างล่าง พูดเสียงเครียด "ถ้าน้องชายเย่เข้ามาใกล้กว่านี้ ฉันจะพยายามช่วย!"

ไอ้อ้วนไม่คิดว่าขงเจี้ยนกั๋วจะยอมช่วยในสถานการณ์แบบนี้ ซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ "ขอบคุณครับพี่เจี้ยนกั๋ว! ขอบคุณจริงๆ!"

เถ้าแก่จ้าวดีใจ รีบสั่งหลิวอิงให้เอาของกินมาบำรุงขงเจี้ยนกั๋วเต็มที่

หลงเย่ไม่ห้าม เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้เย่ฝานตาย ยังต้องพึ่งเข็มทิศนำทางอยู่!

เขาจ้องไปทางเย่ฝานเขม็ง อยากรู้ว่าหมอนั่นจะงัดไม้ไหนมารอดจากสถานการณ์นรกแตกนี้ และสงสัยเหลือเกินว่า ของสิ่งนั้นคืออะไร ทำไมถึงยอมเสี่ยงตายขนาดนี้? ชายคนนี้ช่างลึกลับจริงๆ!

เย่ฝานเหมือนมีญาณทิพย์ หันมาทางขบวนรถ แล้วตะโกนลั่น "หลงเย่! รูปปั้นพวกนี้ออกจากเมืองไม่ได้!"

ทุกคนในขบวนรถหยุดมือ หันไปมองทางเมืองอิ๋งเถี่ย แล้วหันมามองหลงเย่เป็นตาเดียว

"เก็บของต่อ รอดูสถานการณ์!" หลงเย่เข้าใจความหมายของเย่ฝาน แต่ก็สั่งให้เตรียมพร้อมไว้ก่อน เผื่อฉุกเฉิน

เย่ฝานรู้ดีว่า ถ้าไม่จวนตัวจริงๆ หลงเย่ไม่ทิ้งเขาแน่

เพราะหลงเย่ฉลาดพอที่จะรู้ว่าขบวนรถขาดกำลังรบหลักไม่ได้ และที่สำคัญ... เข็มทิศอยู่ที่เขา! ถ้าไม่มีเขา ขบวนรถก็ไปไม่รอด

เขาเชื่อใจความฉลาดของหลงเย่ นี่คือเหตุผลที่เขาตะโกนบอก... รอป๋าอยู่ที่เดิม ห้ามหนี!

"คนที่ตะโกนเมื่อกี้ใช่เย่ฝานป่ะ? เขาจะฝ่าออกมาจากตรงนั้นเหรอ? บ้าไปแล้ว!"

"รูปปั้นเยอะขนาดนั้น จะรอดได้ไง? เพ้อเจ้อ!"

"นั่นสิ ฉันว่าไม่รอดชัวร์!"

"พวกแกสังเกตไหม รูปปั้นพวกนั้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ นะ น่ากลัวชิบหาย!"

"ใช่ เมื่อกี้ฉันลองเตะดู แข็งเป๊กเลย เหล็กล้วนๆ! ถ้าโดนจับได้... เละแน่!"

"หา? เย่ฝานเก่งจะตาย คงไม่เป็นไรมั้ง?"

"ใครจะรู้ ฉันไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษนี่หว่า แต่ดูทรงแล้วไม่น่ารอด!"

"แกไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษ แกจะไปรู้อะไร! ฉันเชื่อว่าเย่ฝานทำได้!"

"อ้าว เฮ้ย พูดความจริงก็ผิด อย่ามาหาเรื่องนะเว้ย!"

......

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงในขบวนรถ ส่วนใหญ่คิดว่าไม่รอด รู้ว่าเก่ง แต่เจอสัตว์ประหลาดเป็นพันแบบนั้น เทพเจ้าก็คงรากเลือด!

กู้เหยียนปีนขึ้นไปบนหลังคารถบรรทุก ถามไอ้อ้วนเสียงสั่น "พี่อ้วน เย่ฝานจะรอดใช่ไหม?"

ไอ้อ้วนนมองหน้ากู้เหยียนที่เต็มไปด้วยความกังวล แล้วได้ยินเสียงคนอื่นสบประมาท ก็ตระหนักได้ว่า... นาทีนี้ ถ้าเขาไม่เชื่อมั่นในตัวเพื่อน แล้วใครจะเชื่อ?

คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออก เขาปรับสีหน้าให้ผ่อนคลาย ตอบอย่างมั่นใจ "รอดสิ! เพื่อนผมเก่งจะตาย ออกมาได้แน่นอน วางใจเถอะ!"

กู้เหยียนเห็นสายตามั่นใจของไอ้อ้วนก็ยิ้มออก "อื้อ ฉันก็เชื่อว่าเขาทำได้!"

ไอ้อ้วนเห็นรอยยิ้มนั้นก็อุ่นใจ... ไอ้ฝาน มึงต้องรอดนะเว้ย!!

เหลือระยะทาง 2.5 กิโลเมตร เวลา 7 นาที!

ตอนนี้ความเร็วของรูปปั้นเทียบเท่าเด็ก 6-7 ขวบ แทบไม่มีความแข็งทื่อหลงเหลือแล้ว!

เย่ฝานเคลื่อนไหวพริ้วไหว หลบหลีกแขนเหล็กนับร้อยที่พยายามจะคว้าจับเขา พลาดนิดเดียวคือจบเห่!

เขาต้องใช้ประโยชน์จากจุดอ่อน 2 ข้อที่ระบบบอกมา!

แรงต้านทานการกระแทกต่ำ และ กระโดดไม่เก่ง!

นาทีนี้ เย่ฝานรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจูล่งฝ่าทัพรับอาเต๊า!

นึกถึงคำบรรยายของหอกประกายหนาว...

มุ่งสู่สมรภูมิ ไร้ซึ่งหนทางถอย ประกายหนาวเหน็บนำทาง หอกพุ่งทะยานดั่งมังกร!

ความฮึกเหิมพลุ่งพล่านในอก!

ทันใดนั้น รูปปั้น 5 ตัวล้อมเข้ามาข้างหน้า แสยะยิ้มสยอง ยื่นมือจะคว้าตัวเขา!