บทที่ 23 - อารมณ์ค้าง! แผนซ้อนแผนของเย่ฝาน

บทที่ 23 - อารมณ์ค้าง! แผนซ้อนแผนของเย่ฝาน

ได้ยินเสียงจากกระจก ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก... เชี่ยเอ๊ย นึกไม่ถึงเลยว่า...

สองคนนี้ไม่ใช่พี่น้องกันเหรอ...?

เย่ฝานสะกิดหลงเย่ ส่งสายตาเป็นเชิงถาม หลงเย่ถลึงตากลับ 'ดูเงียบๆ อย่าขัดจังหวะ!'

แต่แววตาหลงเย่ฟ้องชัดเจนว่า 'กูก็อยากรู้เหมือนกัน!' แหม ทำเป็นเข้ม ตัวเองก็ขี้เผือกเหมือนกันแหละวะ!

แล้วก็หันไปมองขงเจี้ยนกั๋ว รายนั้นกำลังจะอ้าปากพูด แต่เสียงในกระจกดังแทรกขึ้นมาก่อน

"ฮึ! ขบวนรถเป็นร้อยคน เสบียงในรถคงใกล้หมดแล้ว ถ้าไม่เข้าไปหาของจะทำไง? รออดตายเหรอ? เชื่อสิ เดี๋ยวก็ต้องเข้าไป!"

"หวังว่าพวกผู้มีพลังพิเศษจะเข้าไปกันหมดนะ พอถึงตอนนั้น เราก็แกล้งทำเป็นมาส่ง แล้วตลบหลังปล้นเสบียงแม่มให้เกลี้ยง! ใครขัดขืนฆ่าทิ้ง!"

"อื้อ กระจกวิเศษของพี่บอกว่าพวกมันมีผู้มีพลังพิเศษ 3 คน ไอ้เย่ฝานกับไอ้ยักษ์นั่นคงเข้าไปตายในเมืองแน่ เพราะต้องแยกย้ายกันไปหาของกินกับน้ำมัน ทีมคงเหลือแค่ไอ้หลงเย่ที่เป็นเนวิเกเตอร์ ถึงตอนนั้นพี่จัดการมันก่อน ขบวนรถก็เสร็จเรา!"

"คิกคิก พี่ฉลาดจังเลย... งั้นเรามาฉลองล่วงหน้ากันหน่อยมั้ย?"

"คนบ้า~"

จังหวะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ภาพในกระจกก็สั่นวูบ... แล้วตัดจบ กลายเป็นกระจกธรรมดา...

"เฮ้ยๆๆ ไอ้เย่ ไหวป่าววะ? ตัดจบดื้อๆ แบบนี้ได้ไง? อารมณ์ค้างนะเว้ย!" เย่ฝานโวยวาย กางเกงถอดรอแล้วนะเฮ้ย!

เสียงเย่ฝานดังลั่นรถ ลุงหลี่ที่ยืนอยู่ข้างนอกชะงัก หูผึ่ง อยากรู้ว่าข้างในทำไรกัน

แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจ เดินเลี่ยงออกไปเงียบๆ "เฮ้อ แก่แล้วตามเด็กสมัยนี้ไม่ทันจริงๆ เล่นอะไรกันวะเนี่ย!"

ในรถ หลงเย่ทำหน้าเซ็งไม่แพ้กัน เขาก็อยากดูต่อเว้ย ไม่ได้อยากตัดจบ!

เขาบ่นอุบ "บ่นบ้าไรวะ ของมันคุมไม่ได้โว้ย! อยากดูหนังสดไปหาเอาข้างนอกสิ พวกมันจะฆ่าเราอยู่นรอมร่อ ยังจะมีอารมณ์มาหื่น!"

ดูคนอื่นเล่นเกมกับเล่นเองมันไม่เหมือนกันนี่หว่า! เย่ฝานบ่นในใจ

ขงเจี้ยนกั๋วหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "พวกมันทำแบบนี้ได้ไง? กะจะฆ่าเราให้ตายจริงๆ เหรอ!!"

"งั้นเราบุกเข้าไปฆ่าพวกมันตอนนี้เลยไหม?" หลงเย่เสนอหน้าตาย

เย่ฝานปิ๊งไอเดีย กระซิบแผนการให้ทั้งสองฟัง

"เชรด! มึงนี่มันจอมวางแผนตัวพ่อ!" หลงเย่ยกนิ้วให้

เย่ฝานหัวเราะหึๆ "เคยเห็นคนขายปลาอ่านพิชัยสงครามจนเป็นเจ้าพ่อมาเฟีย กูเลยไปหาอ่านบ้าง เผื่อรุ่ง!"

"ยอมใจมึงเลย!"

"ฮ่าๆ แผนนี้เด็ด รับรองพวกมันตั้งตัวไม่ติด!" ขงเจี้ยนกั๋วเห็นดีเห็นงาม

ไม่นาน รถตู้สามคันก็เคลื่อนขบวนออกจากค่ายผู้รอดชีวิต

คนของขบวนรถแสงธรรมเห็นเข้าก็ตกใจ รีบตะโกนเรียกหัวหน้า

"กัปตันเฉิน! กัปตันเฉิน! รถฝั่งนู้นมาแล้ว!"

"ใช่ๆ รถตู้สามคัน ไม่รู้จะทำอะไร ออกมาดูเร็ว!"

เฉินไห่กับเฉินเสวี่ยที่เพิ่งเสร็จภารกิจรีบแต่งตัวออกมา รถตู้มาจอดเทียบท่าพอดี

หลงเย่เดินลงมา ยิ้มร่า "พี่ชายทั้งสอง เมื่อกี้เรากลับไปคุยกัน ข้อมูลที่พี่ให้มามันสำคัญมากจริงๆ! ถ้าไม่ได้พี่เตือน พวกเราคงตายยกแก๊ง!"

เย่ฝานสังเกตเห็นเฉินไห่หน้าซีดๆ ขาสั่นๆ... ชัดเลย 5 นาทีเสร็จกิจ ไวจริงพ่อคุณ...

เฉินไห่ยังมึนๆ ตอบรับแกนๆ "ฮ่าๆ ไม่เป็นไรๆ พวกคุณก็ให้ของแลกเปลี่ยนมาแล้วนี่นา วันสิ้นโลกต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว..."

หลงเย่ขัดจังหวะด้วยความป๋า "บุญคุณต้องทดแทน! ทีมเราเพิ่งล่าสัตว์กลายพันธุ์ได้ตัวนึง เนื้ออาจจะไม่เกรดเอแต่กินอิ่มท้อง เราเลยแบ่งมาให้ครึ่งนึง พี่ชายต้องรับไว้นะ!"

เฉินไห่กับเฉินเสวี่ยอึ้ง มองรถตู้สามคันอย่างไม่เชื่อสายตา คนพวกนี้โง่หรือบ้า?

เย่ฝานสั่งลูกน้องถอยรถเอาท้ายเทียบ เปิดประตูตู้โชว์เนื้อที่เรียงรายอยู่เต็มคันรถ คนของแสงธรรมเห็นแล้วตาลุกวาว!

เฉินไห่กลืนน้ำลายเอือก ช็อกตาตั้ง นี่พวกมันเหลือเฟือขนาดนี้เลยเหรอ??

คนในขบวนรถแสงธรรมลุกฮือ ตื่นเต้นกันยกใหญ่

"พระเจ้า! เนื้อล้วนๆ!"

"ให้เราเหรอ?"

"คนดีชิบหาย เราจะฆ่าเขาลงเหรอ?"

"ไอ้โง่! เขาเอาเนื้อมาให้ขนาดนี้ แปลว่าในค่ายเขายังมีอีกเพียบ!"

"จริงด้วย! ไม่อยากกินเนื้อทุกมื้อเหรอวะ?"

"เงียบปากไป อย่าให้เขาจับได้!"

หลงเย่เห็นปฏิกิริยาก็หัวเราะลั่น "น้องชายเฉิน มาๆ ให้คนมาขนลงไปเลย พี่ชายไม่เอาเปรียบหรอก!"

"ใช่ เนื้อเยอะแยะกินไม่ทันเดี๋ยวเน่า แบ่งๆ กันกิน คนจริงใจถึงพึ่งได้! เรายังมีภารกิจหาของอีกเยอะ จริงมั้ยลุงยักษ์?" เย่ฝานหันไปส่งบทให้ขงเจี้ยนกั๋ว

ขงเจี้ยนกั๋วนึกถึงบทที่ซ้อมมา

เย่ฝาน: "ลุงหมี เดี๋ยวต้องทำหน้าซื่อๆ บื้อๆ แล้วพูดตามนี้นะ เข้าใจไหม!"

พอเห็นขงเจี้ยนกั๋วทำหน้าลำบากใจ เย่ฝานก็ขู่ "ถ้าไม่ร่วมมือ เดี๋ยวพาลูกเมียลุงมาร่วมวงด้วยนะ!"

ขงเจี้ยนกั๋วโกรธจนหน้าแดง "อย่าเอาครอบครัวฉันมาขู่ได้ไหม!"

เย่ฝานสวนกลับ "ถ้าลุงไม่เข้มแข็ง ครอบครัวลุงนั่นแหละจะซวย ฉันหวังดีนะเว้ย อย่ามากัดตอบ!"

ขงเจี้ยนกั๋วถอนหายใจ "รู้แล้วน่า จะพยายาม..."

เย่ฝานศอกเข้าสีข้างเรียกสติ ขงเจี้ยนกั๋วสะดุ้ง ตอบตะกุกตะกัก "อะ... เอ่อ ใช่ๆ พวกเรากินไม่หมดหรอก อย่าเกรงใจ เอาไปเถอะ!"

เฉินไห่เห็นท่าทางซื่อบื้อของขงเจี้ยนกั๋ว ก็คิดว่าพวกนี้คงเป็นพวกคนดีโลกสวย ไม่ทันคนจริงๆ สบายใจขึ้นเยอะ

แอบขำในใจว่าไอ้โง่พวกนี้โดนหลอกแล้วยังเอาของมาประเคนให้

รีบสั่งลูกน้องมาขนเนื้อ กลัวพวกมันเปลี่ยนใจ

หลงเย่เดินเข้าไปกอดคอเฉินไห่ ตีซี้ "น้องชายเฉิน มานี่ๆ มีของดีจะให้! ในทีมพี่มีตาแก่คนนึง เมมฯ เต็มไปด้วยหนังเด็ด พี่ก๊อบมาให้เครื่องนึง นายเข้าใจใช่มะ หึหึ..."

พูดพลางลากเฉินไห่เดินเลี่ยงออกไป เฉินไห่ได้ยินเรื่องหนังโป๊ก็หูผึ่ง นึกภาพว่าถ้าได้ดูกับน้องสาว... สวรรค์ชัดๆ!

เลยเดินตามไปอย่างว่าง่าย

เฉินเสวี่ยมองตามอย่างสงสัย แต่เห็นคุยกันถูกคอก็ไม่ได้เอะใจ

พอลับตาคน หลงเย่หน้าตาเจ้าเล่ห์รูดซิปเสื้อกันหนาว... เฉินไห่ตื่นเต้น ตาเป็นประกาย รอดูของดี...